Angela en Maria
* 12 februari 2006 †
Mail naar Elisa Barkel
Onze twee kleine Schattekes...
Onze 2 kleine Schattekes in hun stille vrede
Hoe groot was onze vreugde toen ik meteen zwanger bleek te zijn, in het begin van ons huwelijk! Daar wij elkaar pas op latere leeftijd hebben leren kennen, en beiden graag een kindje wilden, was het een grote geluk dat ik op mijn leeftijd van 39 jaar zo vruchtbaar was.
Maar kortstondig hebben wij in de roes van onze rose wolk mogen leven... Ik was 6 weken, in ik verloor plotseling wat bruin bloed, het was op zaterdag en kon niet naar mijn huisarts. De hele dag leefden we in spanning, en ik liep als een schim rond met angstige voorgevoelens: Het zou toch niet waar zijn dat onze mooie droom zo wreed verstoordt zou worden...???
Maar het was wel zo ... 's avonds begon ik heftig te vloeien, en de volgende morgen, zondag 12 februari 2006, had ik vreselijke buikkrampen. 's middags verloor ik een fontein aan bloed, en ik wist het: ons Kindje ben ik nu verloren ... Groot was de klap, en groot mijn verlaten gevoel, ik kon alleen nog maar huilen.
Een begaafd familielid, zag dat ik niet een, maar twee vruchtjes had gedragen, twee meisjes heb ik verloren, mijn kleine Schattekes... Vreemd genoeg heb ik dat altijd inwendig geweten, en dat was mijn troost: Ze zijn er voor ons, ze blijven altijd aanwezig, onze Schattekes zijn samen in hun stille vrede.....
We gaven ze onze liefde, een naam: Angela* ze zal zijn als een stralende Engel, Maria* ze zal zijn als de tedere Hemelse Moeder. Ik gaf ze een gedicht, een gedenkteken, een plekje bij ons. Net als aan onze verdere kindjes: bij Michaël* mijn tweede miskraam....
Maar de hoop geven we niet op! Veel verdriet is er nog, maar hoop doet leven, en leven is er als GOD wil, en daar vertrouwen we op!
Elisa Barkel,
Mama van Angela* en Maria*, en van Michaël*.
Februari 2007
Onze 3 liefdes altijd dichtbij ons
Schattekes**
Ik wil je nog zeggen,
al zag ik je niet,
je bent bemind,
toen je mij verliet.
Nog veel te klein
voor 'n leven tevree,
klein als een speldeknop,
je was niet één, maar twéé...
Mijn Schattekes,
twee liefdes tegelijk,
ik kon 't niet weten,
paniek was vreselijk!
""Sorry..."", ik wil dit zó graag zeggen,
mijn hart draagt de pijn,
maar nu is het goed,
en zal er vrede zijn.
Met mijn liefde omringt,
twee meisjes van mij,
gelukkig in de Hemel,
mijn hart een beetje blij...
Mijn kusjes overladen
jullie elke nieuwe dag,
tot we samen in de Hemel,
zijn met een eeuwige lach!
*****
Onze 2 hemelse engeltjes Angela* en Maria*.
 Lees mijn gastenboek |
U bent bezoeker |
 Schrijf in mijn gastenboek |