Emma
* 8 februari 2000 †
Mail naar Ann Lodeweyckx
Voor mijn lief klein meisje
Ik was zwanger van mijn eerste kindje, en ik was in de zevende hemel, want het was zo welkom. Maar mijn zwangerschap verliep niet zonder problemen, in het begin heb ik een tijdje moeten platliggen, omdat ik bloedverlies had, en ook was ik heel veel ziek. Maar al die kwaaltjes nam ik er met plezier bij. Dan heb ik ook een week in het ziekenhuis gelegen (met kerstmis) omdat ik een zware verkoudheid had, en hoge koorts. Maar ook dat kon mijn geluksgevoel niet verstoren. Dan op een weekend in februari, ik liep al van zaterdag rond met pijn in mijn rug en onderaan in mijn buik. Maar omdat het weekend was, en ik me voor de rest niet ziek voelde, dacht ik dat ik wel kon wachten tot maandag om naar de dokter te gaan. Maar in de loop van de zondag werd de pijn erger en erger, zodat ik me toch wel een beetje ongerust begon te maken. Mijn moeder had al gezegd dat ik anders even langs het ziekenhuis moest gaan, om toch eens te laten nakijken van wat die pijn zou kunnen zijn. Maar ik zei dat ik niet de flauwerik wou uithangen, en dat ik nog wel wat zou wachten. Dan tegen de avond, ik wist niet meer waar ik moest kruipen van de pijn, en nadat ik naar het toilet was geweest, en had gezien dat ik bloedverlies had, hebben we toch maar besloten om naar het ziekenhuis te gaan.
Daar op spoed aangekomen mocht ik ineens verder naar de kraamafdeling. Nadat de verpleegkundige me had onderzocht, en ze had vastgesteld dat ik weeën had, heeft ze de gynaecoloog opgebeld, die dan onmiddellijk is gekomen. Hij heeft me dan nogmaals onderzocht, en na veel gevloek van zijn kant, heeft hij me verteld dat ik dus weeën had, en dat ik reeds 3 cm ontsluiting had. Ook was de vruchtzak al voor een stuk uit de baarmoeder, hij heeft toen tegen me verteld dat de kans heel klein was, maar dat ze toch al het mogelijke gingen doen om de bevalling tegen te houden. Ik heb dan onmiddellijk baxters gekregen met weeënremmers, en ook is de gynaecoloog gaan rondbellen om een ziekenhuis te zoeken waar ze beter voorbereid waren op vroeggeboortes. Ik ben dan per ambulance overgebracht naar het Universitair Ziekenhuis.
Daar aangekomen, inmiddels 1u in de nacht, hebben ze me op een kamer gelegd, en me helemaal alleen gelaten, terwijl ik nu echt wel een beetje steun kon gebruiken, want mijn moeder was niet meer meegekomen, omdat ze geen auto heeft, en ze mocht toch maar eventjes mee, dus ik had gezegd dat ze maar beter naar huis kon gaan, en de volgende dag kon terugkomen. Dus daar lag ik dan alleen op die kamer, zo ontzettend bang, voor wat er zou gebeuren, en om mijn kindje te verliezen. De hele nacht geen oog dichtgedaan, en nog steeds zoveel pijn! De volgende dag, allemaal dokters aan mijn bed gehad, die me steeds zeidden dat ze het nodige deden om de bevalling tegen te houden, maar als ze ze niet konden tegenhouden, dan was mijn kindje niet levensvatbaar, dus ik moest me toch maar voorbereidden op het ergste. Dan tegen de avond, hebben ze nogmaals een echo gedaan, en zagen ze dat ik ondertussen al 5 cm ontsluiting had, en omdat ik ondanks de hoogste dosis weeënremmers nog altijd weeën had, hebben ze beslist om de baxters weg te nemen, en de bevalling te laten doorzetten. Ik wou geen epidurale verdoving, maar ze hebben me omgepraat, omdat ze zeidden dat dat toch beter was. Ze hebben dan mijn moeder gebeld, om te vragen of ze wou komen, omdat het beter was dat ik nu niet alleen was.
Om 4 u 's nachts is mijn dochtertje Emma geboren, en ze hebben haar in mijn armen gelegd, ze leefde nog, maar ze hadden op voorhand al gezegd, dat als ze nog leefde, er geen kinderarts zou bijkomen, omdat ze toch totaal niet levensvatbaar was. Ze heeft dan nog ongeveer twee uur in mijn armen geleefd, tot ze zachtjes is ingeslapen! Ze was zo mooi, zo compleet! Ik had nooit gedacht dat een kindje van 5 maanden al zo volmaakt was. Ze was helemaal af, het was een baby in miniformaat, 440 Gr en 28 cm.
Het was helemaal mijn lieve, kleine meisje!!!
 Lees mijn gastenboek |
U bent bezoeker |
 Schrijf in mijn gastenboek |