Jonathan
* 13 maart 2007 - 10 maart 2007 †
Mail naar Joan en Sanne
Het verhaal over ons lieve kleine mannetje Jonathan
Ons verhaal begint op 9 maart 2007
Ik ben Sanne (28) en mijn man heet Joan (32), we zijn 3 jaar getrouwd (19 mei 2007)
Na een jaar hopen en wachten was ik eindelijk in verwachting. Ik gebruikte al een jaar bloedverdunners (in de vorm van spuiten), omdat ik een verhoogde kans heb op trombose. De zwangerschap verliep voorspoedig, we hadden net de 20 weken echo achter de rug toen ik last kreeg bovenin mijn maagstreek. Vrijdag 9 maart ging ik naar de gynaecoloog, om uit te vinden wat er was.
Ik moest meteen opgenomen, omdat de klachten samen met mijn medische achtergrond te twijfelachtig waren om me naar huis te laten gaan. Er werden allemaal onderzoeken gestart en ik was er helemaal van overtuigd dat ik hier goed op mijn plek was en dat het allemaal goed zou komen. Maar zaterdag 10 maart liep het helemaal anders.'s Ochtends had ik met de verpleegster het hartje nog gehoord. 's Avonds vroeg ik of we het hartje nog een keer mochten horen, ter geruststelling van mijn man, dan kon hij rustig naar huis gaan.
Na 2 tevergeefse pogingen met de doptone kregen we een echo. En toen hoorden we het vreselijke nieuws. Er zijn geen harttonen meer. Hier is het hartje en het klopt niet meer. We waren totaal verbijsterd en we hebben vol ongeloof het nieuws tot ons door laten dringen. Onze droom was voorbij, de nachtmerrie was begonnen.
Achteraf zijn we blij dat we samen waren toen we het hoorden, een teken van God. Joan mocht de hele week in het ziekenhuis, bij mij op de kamer slapen. Ik werd steeds zieker en het HELLP syndroom werd vastgesteld (lage bloedplaatjes, bandgevoel in bovenbuik, hoge bloeddruk... en mijn vaatziekte... een gevaarlijke combinatie). Dit was wel erg vroeg in de zwangerschap, zelfs de artsen waren verbaasd.
Dinsdag 13 maart werd ik ingeleid met vaginale tabletjes. We waren die dag erg rustig en voelden ons gedragen om deze moeilijke taak te volbrengen. Wat is het onmenselijk om te bevallen van een levenloos kindje. De bevalling viel me niks mee...en Joan ook niet :-). Ik kon geen ruggenprik krijgen omdat mijn bloedplaatjes inmiddels gedaald waren tot 43 (normaal is zo'n 200). Uiteindelijk heb ik morfine gekregen, wat ik eerst niet wilde, want ze zeiden dat ik er duf van zou worden en ik wilde het wel bewust meemaken.
Om 4 uur 's middags is onze Jonathan geboren, na 22,4 weken zwangerschap. We wisten nog niet wat het zou worden, maar hadden allebei het idee dat het een jongetje zou zijn. We voelden ons ook meteen trotse ouders van onze zoon en keken een beetje beteuterd als er weer iemand ons alleen condoleerde en niet feliciteerde. Voor de placenta moest ik nog naar de OK (daar waren we al voor gewaarschuwd), dus ook nog onder algehele narcose.
Maar goed ik heb onze Jonathan wel bewust in me opgeslagen en hoe de bevalling verliep is niet totaal langs me heen geggaan. Kort daarna heb ik alles opgeschreven in mijn dagboek, wat ik tijdens mijn zwangerschap al bij hield. Hij was 24 cm en 323 gram. alles zat erop en eraan, zo'n prachtig, mooi kereltje. We hebben veel foto's gemaakt en we hadden al een mooi rieten mandje uitgezocht in het ziekenhuis. Na de nodige onderzoeken is Jonathan met een mooi Winnie de Pooh rompertje en een klein Pooh beertje onder zijn arm in het mandje gelegd.
Jonathan in z'n mandje en in z'n eigen bedje
Die week knapte ik maar moeizaam op, maar ik was net op tijd hersteld zodat ik dinsdag 20 maart bij de afscheidsdienst en de begrafenis kon zijn van onze kleine vent. Daar hebben we ook mooie herinneringen aan. We horen van veel mensen uit onze omgeving dat we er zo goed aan hebben gedaan Jonathan een naam te geven en hem te begraven. Daar waren ook meteen van overtuigd. Hij is toch onze zoon en die kunnen we niet in het ziekenhuis achterlaten. We geloven dat hij het het nu goed heeft bij onze Heer, maar we hadden zo graag voor hem gezorgd.
Inmiddels is uit onderzoeken gebleken dat Jonathan* zelf helemaal gezond was. De placenta was voor 40-50% aangetast door infarctjes, dus voor de helft afgestorven, waardoor hij niet genoeg voeding en zuurstof heeft gekregen.
Lieve groeten Joan en Sanne Spans
Bijna afscheid nemen...
Bij het grafje
Gedicht voor onze vent
je bent heel dicht bij ons
we voelen je om ons heen
we zijn er ook voor jou
je bent echt niet alleen
je woont diep in ons hart
voor altijd blijf je daar
we zijn toch met z'n drieen
voor altijd bij elkaar
Dag lieve Jonathan
 Lees mijn gastenboek |
U bent bezoeker |
 Schrijf in mijn gastenboek |