Ruben
* 1 december 2005 - 29 november 2005 †
Mail naar Wim en Yvonne Veldman
De letters van je naam staan in ons hart geschreven...
Hoe het begon...
We hoopten al 5 jaar op een zwangerschap. Helaas lukte dit niet. Ik werd wel twee keer zwanger, maar dat resulteerde twee keer in een miskraam. Daarna gebeurde er niets meer. Na allerlei vruchtbaarheidsonderzoeken en twee kijkoperaties bleek dat IVF onze enig optie was om zwanger te kunnen raken. Toen leek het geluk ons toe te lachen: na één IVF-poging was ik zwanger! In eerste instantie was er natuurlijk de angst om opnieuw een miskraam te krijgen. We gingen regelmatig naar het ziekenhuis voor een echo en iedere keer groeide het vertrouwen als we dat kleine wezentje in mijn buik zagen.
De zwangerschap
Toen ik begon te groeien en leven begon te voelen, konden we beiden van de zwangerschap gaan genieten. De schopjes werden krachtiger en mijn buik werd steeds dikker en wij werden steeds trotser. Na 34 weken zwangerschap begon mijn zwangerschapsverlof en tegelijkertijd begon bij mij de ongerustheid. Een onbestemd gevoel, want tijdens de controles bleek alles prima te gaan.
Toen begon mijn bloeddruk op te lopen en moest ik het rustig aan gaan doen. Mijn bloed werd gecontroleerd, maar ik had geen zwangerschapsvergiftiging. Door het rustig aan te doen bleek mijn bloeddruk iets te dalen, dus geen reden tot ongerustheid volgens de artsen, en die zouden het wel weten dacht ik... Ik heb tijdens de laatste controle (inmiddels bijna 37 weken zwanger) opnieuw aangegeven dat ik ongerust was, maar de arts zei dat het heel normaal was om aan het eind van de zwangerschap minder leven te voelen. Het kindje was immers inmiddels groot, het hoofdje zat vast in het bekken en de voetjes zaten onder de placenta, dus het was logisch dat ik niet meer zoveel leven voelde. Ik heb me toen helaas laten geruststellen...
Na het weekend moest ik weer terug voor controle. Ik werd steeds onrustiger. Wim besloot de volgende dag mee te gaan naar de controle. 's Avonds op bed voelde ik (dacht ik) nog leven en zei nog tegen Wim dat ik wel alleen naar die controle kon. Wim ging gelukkig toch met me mee. Toen de arts vroeg hoe het ging, barstte ik direct in tranen uit. Ik gaf aan dat ik bijna geen leven voelde en dat ik verschrikkelijk ongerust was. De arts zei dat we een ECG van het kindje zouden laten maken voor mijn geruststelling. Eerst ging ze met de doptone op zoek naar de harttonen. Die waren niet te vinden... Wat een nachtmerrie!
Wim en ik hebben elkaar alleen maar aangekeken en hoefden niets meer tegen elkaar te zeggen. We wisten dat het verschrikkelijk mis was. De arts wilde toch eerst een echo maken. Daar in die echo kamer was het angstig stil. Er werd niets gezegd. Ik zei op een gegeven moment: 'Het is mis he?'maar kreeg geen antwoord. Ik heb nog een keer geroepen: 'Het is mis he?' Maar de arts-assistent zei:'ik moet eerst bevestiging hebben' en rende vervolgens de echo-kamer uit. Ik heb nog een keer geroepen tegen de echoscopiste: 'Het is niet goed he?' Ze zoomde toen in op het hartje en zei:'Kijk, dit moet kloppen, het doet niets.' De gynaecoloog kon alleen maar bevestigen wat de arts-assistent al had gezien. Onze wereld was ingestort.
Tot dat moment wisten we niet of ik zwanger was van een zoontje of een dochtertje maar opeens wilden we het beiden weten. We kregen te horen dat wij een zoon krijgen, we noemen hem Ruben. De arts legde uit dat het voor onze verwerking het beste was als we naar huis gingen en over twee dagen terug zouden komen. Maar vanaf het moment dat we wisten dat Ruben overleden was, voelde ik lichte weeën.
Onze Ruben
De bevalling
Thuis worden de weeën steeds heftiger en komen korter op elkaar. We besluiten 's middags terug naar het ziekenhuis te gaan. In de auto merk ik al dat de weeën stoppen. En inderdaad, in het ziekenhuis lijkt er nog niet veel gebeurd te zijn. We gaan weer naar huis waar inmiddels onze ouders en schoonouders zijn. Ook zij zijn intens verdrietig nu ze een kleinkind moeten missen.
Woensdag proberen we een aantal dingen te regelen voor de begrafenis en de rouwdienst en ondertussen heb ik regelmatig een poosje weeën. Het zet alleen maar niet door. Woensdagavond hebben we voor ons gevoel alles geregeld wat we kunnen doen: de rouwdienst, de kaartjes, de kraamzorg, de begrafenisondernemer, noem maar op. Emotioneel gaat er een knop om; nu mag van mij de bevalling beginnen.
Tegen 23.00 uur beginnen er weer weeën. Ik probeer op de klok in de gaten te houden hoe vaak ze komen en merk op een gegeven moment dat ze weer afnemen en uiteindelijk stoppen. Ik trek het niet meer; ik wil dat onze zoon geboren wordt! We bellen het ziekenhuis en we mogen komen. In het ziekenhuis praten we een poosje met de verpleegkundige en dan met de arts. We krijgen beiden slaapmedicatie en ze besluiten dat de bevalling de volgende dag wordt ingeleid.
's Ochtends gebeurt dat en dan begint het wachten tot de bevalling begint. We brengen de tijd door met het kijken naar de televisie waar een programma is over survival. Het gaat erover hoe je kunt overleven als je denkt dat dat niet meer mogelijk is. Het is eigenlijk heel toepasselijk! Verder komt de verpleegkundige regelmatig bij ons kijken en mogen we een 'quilt of love' uitzoeken. Een dekentje dat ons inmiddels heel dierbaar is geworden. Halverwege de middag worden de weeën steeds heftiger en gaat het eindelijk echt beginnen!
Na een vlotte bevalling wordt op 1 december om 19.40 uur onze zoon geboren: een prachtig mannetje en hij lijkt enorm op Wim. We zijn ontzettend trots op hem! We noemen hem Ruben David. Ruben betekent 'zie een zoon' en David betekent 'geliefde'. We kunnen niet beter verwoorden wat we voor hem voelen.
Met z'n drietjes in het ziekenhuis
Na de bevalling wil de placenta niet los laten. Ik merk op een gegeven moment dat ik enorm begin te vloeien en even later word ik heel erg beroerd. Veel meer kan ik me niet meer herinneren. Wim stond erbij en zag dat ik buiten bewustzijn raakte, mijn bloeddruk kelderde en de paniek in de verloskamer toenam. Hij was bang dat hij nu mij ook nog zou verliezen. Ik ben met spoed naar de OK gebracht en hier is de placenta verwijderd. Het zette voor Wim alles toch in een ander perspectief. Ruben was overleden, maar we hadden in ieder geval elkaar nog!
's Nachts hebben we samen in het ziekenhuis geslapen met Ruben bij ons op de kamer. De volgende dag moet Wim allerlei dingen gaan regelen zoals aangifte gaan doen en de kaartjes regelen. Mijn vader gaat met hem mee en mijn moeder blijft bij mij in het ziekenhuis. Na de middag wordt Ruben opgehaald voor obductie: een moeilijk moment! Als je op zo'n moment je emoties volgt, laat je het zitten, maar voor de toekomst is het uiteraard toch beter om te weten wat er is gebeurd met Ruben. Als hij is opgehaald brengt mijn moeder me huis. Wim is daar inmiddels ook met mijn vader en aan het eind van de middag komt ook Emmy, onze kraamhulp.
Thuis en afscheid nemen.
's Avonds heeft Wim samen met mijn vader Ruben opgehaald uit het ziekenhuis. Hij krijgt een plekje op zijn eigen kamertje in een mandje. Zo kunnen we ieder moment bij hem zijn. We hebben gelukkig een lieve kraamverzorgster die ons veel uit handen neemt. Familie en vrienden komen op bezoek om ons kereltje te bewonderen en steeds weer vertellen we ons verhaal. Ondertussen probeer ik op krachten te komen om sterk genoeg te zijn voor de begrafenis.Zondagavond krijg ik ineens hoge koorts. Ik ben op dat moment bang dat ik terug moet naar het ziekenhuis en niet bij de begrafenis zal kunnen zijn. Het blijkt gelukkig alleen een fikse blaasontsteking te zijn.
Dinsdag 6 december is de dag dat wij afscheid nemen van Ruben in besloten kring. Nadat Ruben z'n opa's en oma's afscheid hebben genomen, nemen wij samen afscheid. We sluiten het mandje en met Ruben tussen ons in rijdt een goede vriend ons met de auto naar de begraafplaats. We hebben een prachtige afscheidsdienst in een klein kerkje in het dorp wat gevuld is met onze familie en vrienden.
Ik heb een brief aan Ruben geschreven en kan deze gelukkig zelf voorlezen. Hierin uit ik mijn liefde voor hem, de dromen die we hadden hoe hij in ons gezinnetje zou opgroeien, de vragen waarom het niet zo mocht zijn, maar ook dat we ernaar uitkijken hem terug te zien als we zelf zullen sterven. Dat we hem terug zullen zien, daar zijn we van overtuigd.
Aan het eind van de dienst spreekt Wim het dankwoord uit. Dit is heel persoonlijk en bijzonder. Hij herhaalt ook onze huwelijksbelofte: wat ons rest is immers de liefde! Na de dienst draagt Wim Ruben naar zijn grafje en nemen we definitief afscheid van hem.
De begrafenis
Tot slot.
Na de begrafenis begint de rust en stilte. Vanaf het moment van overlijden was het hectisch. We moesten veel dingen regelen en kregen veel bezoek. Nu is het voorbij! Het kamertje is leeg en veel spulletjes staan op zolder.
Inmiddels hebben we de obductie-uitslag binnen. Hieruit is gebleken dat de placenta het aan het eind van de zwangerschap langzaam maar zeker heeft laten afweten. Ruben is gaan interen op zijn reserves, maar kon dit uiteindelijk niet volhouden. Het is heel zuur dat mijn ongerustheid niet serieus is genomen.
Wij moeten zonder Ruben weer verder. Hij heeft een onuitwisbare indruk op ons achtergelaten, en zal altijd deel van ons leven blijven uitmaken!
Lieve Ruben,
De letters van je naam,
staan in ons hart geschreven.
We dragen je met ons mee
voor altijd blijf je in ons leven!
Gedicht voor onze Ruben
Blij verwachten
werd verdriet
nieuw leven
dat het levenslicht
niet ziet
voorgoed
geborgen
in Zijn Hand
Voor eeuwig
levend in
't Beloofde land
 Lees mijn gastenboek |
U bent bezoeker |
 Schrijf in mijn gastenboek |