MadeliefjeMadeliefjeMadeliefje

Cas Hollaardt

* 10 februari 2003 - 15 november 2003 †

Remko, Mariëlle en Nicky

Ons stoere ventje

Cas

Ons verhaal begint 9 november als we lekker met ons gezinnetje op vakantie gaan. Cas huilde als baby nogal veel en sliep overdag haast niet. Maar nu begon hij zijn draai te vinden, kon al zitten en kon zich steeds wat beter vermaken. Dus tijd om even een weekje te relaxen. En zo vertrokken we op zondag 9 november in de vroege ochtend met z'n viertjes naar Turkije. Cas had goede zin en dat is eigenlijk de hele vakantie zo gebleven. Hij genoot er met volle teugen van. Lekker mee zwemmen en alle aandacht die hij daar van iedereen kreeg, vond hij helemaal geweldig. Tot het vrijdag 14 november werd.

Cas nog vrolijk in het zwembad

We zijn net als iedere ochtend na het ontbijt lekker gaan zwemmen, nog niets aan de hand. Rond 11.00 uur had Cas niet veel zin in zijn fruithapje, maar hij was natuurlijk uitgeput van het zwemmen. Na een uurtje te hebben geslapen, bleef hij erg jengelig en voelde ook erg warm aan. We hebben ons aangekleed en besloten maar wat te gaan eten. Cas wilde nog steeds niet eten. Remko is met Cas naar onze kamer gegaan. Hij heeft zijn temperatuur opgenomen, die was toen 40,67°C, heeft hem een zetpil gegeven en hem rond 14.00 uur lekker op bed gelegd. Cas werd rond 16.00 uur wakker, toen was zijn koorts gezakt tot 38,5°C. Ik heb hem een potje groente gegeven en dat heeft hij voor de helft opgegeten, dus ik was al blij dat hij ook weer wat at. Toen besloten we om hem lekker in bad te doen. Op het moment dat ik zijn pamper uitdeed zag ik een paar rode puntjes, ik dacht in eerste instantie aan de waterpokken. Zo hadden die er bij Nicky ook uitgezien. In bad was Cas lekker ontspannen. Remko hield hem bij zijn nekje vast en zei "hier ben ik zo bang voor". Ik wist meteen wat hij bedoelde en schrok nogal, daar had ik zelf nog niet bij stil gestaan. Toen besloot ik meteen naar de arts in het complex te gaan. Ik heb Cas aangekleed, Nicky wakker gemaakt en toen zijn we rond 18.00 uur met z'n vieren naar de arts gegaan. De assistente heeft de arts gebeld en die kwam al binnen 5 minuten. Ik vertelde van de koorts en de pukkels (dit alles in het gebrekkig Engels). De arts heeft hem onderzocht en constateerde een keelontsteking waarvoor hij een penicillinekuur kreeg. Als hij weer wat koorts zou krijgen, moesten we hem ook nog maar een zetpil geven. Ik vertelde hem ook nog dat we de volgende dag een excursie zouden gaan maken, maar dat was geen probleem. We moesten alleen wat uitkijken met de wind en dan moesten we de volgende avond nog maar even voor contrôle bij hem langskomen.

Gerustgesteld gingen we naar de lobby van het hotel en hebben we Cas in de buggy in slaap gewiebeld. We zijn op ons gemak wat gaan eten en Cas heeft de hele tijd in de buggy liggen slapen. Rond 20.30 uur hebben we hem wakker gemaakt voor zijn "laatste" fles. Gelukkig dronk hij deze weer helemaal leeg en daarna hebben we hem de penicilline gegeven. We hadden Nicky beloofd dat we naar de mini-disco zouden gaan. Omdat alles onder contrôle leek, ben ik met haar gegaan en is Remko met Cas naar de kamer gegaan. Hij heeft nog een keer zijn temperatuur opgenomen, die was weer opgelopen tot ruim 40°C dus hij heeft hem een zetpil gegeven, een schone broek en zijn pyjama aangedaan en hem lekker in bedje gelegd. Er was verder niets aan hem te zien. Ik ben rond 23.00 uur met Nicky op de kamer gekomen en heb haar ook lekker op bed gelegd. Ik heb nog even naar Cas gekeken (zijn bedje stond op onze kamer) en daarna zijn wij ook gaan slapen.

Om 04.00 uur begon Cas weer te jengelen, dus ik dacht ik neem hem lekker bij ons in bed. Maar toen hij tussen ons in lag, rook ik dat hij een poepbroek aan had. Dus die eerst maar even verschonen. Ik deed het licht in de hal aan zodat hij niet te wakker zou worden. Maar toen ik zijn pyjamabroek uitdeed, dacht ik in de schemer te zien dat zijn beentjes helemaal onder de poep zaten. Dus toch maar even het grote licht aan om hem goed schoon te maken. En toen kreeg ik de schrik van mijn leven. Cas zat van top tot teen helemaal onder de blauwe plekken. Wat was dit nu??? Oh wacht, hij heeft nog nooit penicilline gehad, daar is hij vast allergisch voor. Wat moest ik nu doen, ja terug naar die arts. Remko twijfelde nog even om misschien toch te wachten tot de ochtend. Maar nee, die arts zat er toch niet voor niets 24 uur per dag, dus ik besloot me aan te kleden en met mijn mannetje daar meteen naartoe te gaan.

In een dekentje gewikkeld, ben ik met hem naar de arts gelopen, maar er deed niemand open. Bij de receptie hebben ze voor me gebeld en toen deed de assistente wel open. Ze heeft heel even naar Cas gekeken, ik hoefde niets te zeggen, en is toen gaan proberen om de arts wakker te krijgen. Dit duurde en duurde, toen Cas hier op de behandeltafel lag, heeft hij mij nog aangekeken, dit was de laatste keer dat ik oogcontact met hem had. De assistente wist al wel te vertellen dat we naar het ziekenhuis zouden gaan. Uiteindelijk na een half uur kwam ook de arts uit zijn bed, ook hij heeft alleen maar even een blik op Cas geworpen en is meteen de ambulance gaan bellen. Ik heb Remko gebeld en vroeg hem meteen met Nicky te komen en ook nog wat spullen voor Cas te pakken. Remko dacht gelukkig ook aan onze papieren uit de kluis. De ambulance kwam al na vijf minuten, Remko was er nog niet. De arts kreeg nu haast en hij zei dat er geen tijd te verliezen was. Ik dacht als jij pas na een half uur uit je nest komt, kunnen we nu ook nog wel vijf minuten wachten en uiteindelijk mocht dat ook. Dus zo vertrokken we rond 05.00 uur met zijn vieren naar het ziekenhuis. In de ambulance dacht ik, dadelijk zijn we in goede handen en komt het allemaal weer goed. Maar ook heb ik een paar keer gevoeld of hij nog wel ademde, hij lag zo rustig in mijn armen te slapen.

Na een half uur rijden belandden we in een klein, primitief ziekenhuis in Antalya. Ik heb Cas op een bed op de eerste hulp gelegd, zijn ogen staarden al en toen ze een armpje optilden en weer los lieten, viel dit ook slap neer. Hij kreeg meteen zuurstof toegediend. Ik moest zijn pamper uitdoen en er werd een klysma gezet. Remko was met Nicky de gang opgelopen, om haar dit te besparen. Maar op dit gebied ben ik totaal geen held en ik begon al wat licht in mijn hoofd te worden. Dus ik vroeg Remko of hij bij Cas wilde blijven en ben ik met Nicky de gang opgegaan. Ik had het gevoel dat ik ieder moment flauw zou vallen. Er was ook niemand in de buurt aan wie ik een glaasje water kon vragen. Personeel liep wel bij Cas in en uit, maar die wilde ik natuurlijk niet storen. Uiteindelijk kwam de ambulancechauffeur naar mij toe om zijn naam en geboortedatum te vragen en kon ik aan hem een glaasje water vragen.

Niet veel later kwam Remko ook de gang op. Het enige wat hij zei was "het gaat niet goed" en hij was behoorlijk over de flos. Remko had nog Cas zijn slaapzak uitgedaan en een schone pamper aangedaan. Ze hadden geprobeerd een infuus aan te leggen, maar er was bijna geen ader te vinden, uiteindelijk was het in zijn enkeltje gelukt. En op dat moment viel zijn hartje weg. De arts riep "adrenaline", heeft Cas zijn pyjamajasje en romper open geknipt en is met hartmassage begonnen en toen werd Remko gevraagd of hij ook op de gang wilde wachten. We hebben recht voor de deur met z'n drieën heel dicht bij elkaar staan wachten. Niet veel later kwam de ambulancechauffeur naar buiten en vroeg ons met hem mee te komen. Wij liepen achter hem aan naar buiten en gelukkig zagen we Cas achter ons aan met een verpleger en verpleegster ook meekomen. Remko, Nicky en ik moesten voorin bij de chauffeur en Cas ging achter in de ambulance. Daar gingen we dus met loeiende sirene weer op pad. Remko heeft onderweg nog een paar keer door het glas naar achteren gekeken en was blij dat zijn borstkasje nog op en neer ging. Na ongeveer een kwartiertje rijden kwamen we bij het academisch ziekenhuis aan, we liepen maar achter de artsen met Cas aan. Cas werd weer op een behandeltafel gelegd en er werd het een en ander aangesloten. Dit gebeurde in een open ruimte dus iedereen kwam toch maar eens even kijken wat er nu was binnengebracht. De zuster werd nogal geïrriteerd van al die nieuwsgierige blikken en beval iedereen weg te gaan. Ik kreeg Cas zijn armbandje in mijn handen en ons werd ook gevraagd in de wachtkamer te wachten.

Daar zaten we dan in de wachtkamer, echt géén idee wat er met ons mannetje aan de hand was. Remko zag het al heel somber in, waarschijnlijk doordat hij erbij was toen zijn hartje was weggevallen. Ik had nog hoop, ik kon gewoon niet geloven dat het wel eens mis zou kunnen gaan. Eigenlijk weet je het op dat moment al wel, maar dat wil je absoluut niet inzien, dus je ziet het ook echt niet. Ik bleef ook maar tegen Remko zeggen dat de beschermengeltjes die Cas bij de bevalling hadden geholpen hem nu ook wel zouden helpen. Dus zo zaten wij daar, nou ja zitten......, opstaan, stukje lopen, zitten, even op en neer naar buiten, wachtend..... Totdat er na ongeveer een half uur een stuk of vier, vijf artsen op ons af kwam lopen. De behandelend arts vroeg ons of wij de ouders van Dominiques waren. Neeee wij zijn de ouders van Cas, er totaal niet bij stilstaand dat dat zijn derde doopnaam is. Toen we er eindelijk uit waren dat we het over hetzelfde kind hadden, zei een Turkse man die een beetje Nederlands sprak dat hij dood was...... Daar zit je dan, totaal lam geslagen..... ik kon niets, ook niet huilen.

Er werd verder ook niets gezegd, tot ik vroeg of we hem mochten zien. Dus werden we naar hem gebracht. Hij lag nog steeds in die open ruimte, nu onder een wit lakentje met zijn pyjama en rompertje open geknipt en daar sta je dan machteloos naar te kijken. Het leek nog steeds of hij sliep. Hij zag wel bont en blauw, maar ja, zo zag hij er ook uit toen ik hem 's nachts uit zijn bedje had gehaald. We hebben hem geknuffeld en gekust, boven hem gehangen. Ik wilde wel huilen maar ik kon het niet. Ik kon het gewoon niet, totaal geen gevoel had ik, heel vreemd. Remko is weggelopen de gang op, wel totaal overvallen door emoties. Ik heb Cas opgetild en ben op een stoel gaan zitten met hem in mijn armen. Wat ik me kan herinneren is dat hij behoorlijk zwaar was. Daar zit je dan in een ziekenhuis in een vreemd land, waar niemand jouw taal spreekt, met je zoontje dood in je armen en totaal niet wetend wat er nou precies is gebeurd. Ik heb hem op een gegeven moment teruggelegd op het bed en ben met Nicky op de gang op de grond gaan zitten. Remko kwam terug en vertelde dat toen hij op de gang liep, de ambulancechauffeur kwam vragen of hij de kosten van de ambulance wilde betalen!!!! Oh wat is hij toen kwaad geworden, gelukkig besefte hij toen dat hij iemand moest bellen, en heeft de reisorganisatie gebeld, die meteen de hostess zouden sturen.

Toen ik daar nog op de gang zat, kwam er een man naar me toe en vertelde me iets. Het enige wat ik eruit op kon maken was dat hij het over het mortuarium had, dus ik knikte maar ja. En toen hebben ze Cas in een wit laken gewikkeld en dicht gebonden en zo werd hij voor mijn neus afgevoerd. Ik had niet beseft dat hij dit bedoelde en dat we hem nu niet meer konden zien. Er moesten nog papieren ingevuld worden, maar dat mocht wachten tot de hostess er was. Wij zijn teruggelopen naar de wachtkamer en zijn naar buiten gegaan en hebben gewacht op Lenneke (de hostess). Cas was om 07.00 uur gestorven dus het zal nu 07.30 uur zijn geweest. Het wachten duurde langer dan een half uur zoals ze hadden gezegd. Dus ik ben rond 08.30 uur toch maar naar Nederland gaan bellen. Om 08.30 uur Turkse tijd (07.30 uur in Nederland) heb ik met lood in mijn schoenen mijn moeder gebeld. Ik kon niet veel meer zeggen dan "ik heb slecht nieuws, Cas is dood". En als je dan aan de andere kant van de lijn je moeder hoort, die je op zo'n moment zo graag heel dicht bij je hebt, dan komen de tranen..... Ze vroeg wat er was gebeurd en ik vertelde dat hij waarschijnlijk allergisch was voor de penicilline die hij voor zijn keelontsteking had gekregen, ja dat dacht ik nog steeds. Het gesprek heeft niet veel langer geduurd, we spraken af dat zij de rest zou inlichten en dat ik weer zou bellen als ik meer wist.

De arts is nog heel even naar ons toegekomen om te vertellen dat ze bij Cas wat hersenvocht uit zijn ruggetje hadden gehaald en daaruit was gebleken dat hij geen hersenvliesontsteking had. Uiteindelijk na anderhalf uur kwam Lenneke aan bij het ziekenhuis. We hebben even buiten staan praten. Wij zeiden zo snel mogelijk terug te willen naar Nederland, ja wat hadden we hier nu nog te zoeken. Ze stelde voor om terug te gaan naar het hotel om daar verder alles te regelen en wij wilden niets liever dan weg van die plek. Toch zijn we nog heel even naar binnen gelopen om de arts op te zoeken. Zij heeft toen geprobeerd te achterhalen wat er nu precies was gebeurd. De arts zei dat Cas was gestorven aan een hartstilstand. Waarschijnlijk door de bacterie Meningokokken C.

Toen zijn we met Lenneke bij de hoofdingang van het ziekenhuis koffie gaan drinken en is zij begonnen met bellen en alles voor ons gaan regelen. Ook is haar chef, Wim, bij ons in het ziekenhuis gekomen. Hij heeft het van Lenneke overgenomen. Ze hebben nog geprobeerd om ons eerder naar huis te laten gaan, maar om ons een hoop stress te besparen, zouden we toch gewoon de volgende morgen vertrekken. Ook is hij nog met ons naar de arts gegaan om hem te vragen een en ander op papier te zetten. Zo hebben we dus nog de hele voormiddag in het ziekenhuis rondgehangen. Wim stelde voor om ons terug te brengen en in het hotel nog wat te drinken. Hij heeft het hele verhaal voor zichzelf nog op papier gezet. Remko is naar de hotelkamer gegaan om even te gaan liggen en ik ben met Nicky een ijsje gaan kopen. Op de hotelkamer ben ik alvast begonnen met onze koffers te pakken en daarna zijn we met z'n drieën naar het strand gegaan. Het liefst bleef ik daar de hele dag zitten, maar daar had Nicky natuurlijk het geduld niet voor. We hebben nog wat schelpjes en steentjes gezocht, hebben nog heel even in de speeltuin gespeeld en zijn toen wat gaan drinken.

Remko is naar de arts in het complex gegaan en kreeg van de assistente iets tegen het overgeven en een aspirine. Daarna is Remko met Nicky op bed gaan liggen en ze zijn allebei vrij snel in slaap gevallen. Ik kreeg nog een telefoontje van de SOS-lijn, die al constant contact hadden gehad met Lenneke. Zij hadden ons verhaal aan een vijftal artsen in Nederland en de GGD voorgelegd en die concludeerden allemaal Meningokokken C. Dus nu was het nog zaak dat wij alle drie uit voorzorg medicijnen zouden krijgen vanwege besmettingsgevaar. Ik ben toen teruggegaan naar het strand. Ik ben de pier over het water opgelopen en heb gejankt..... Ik had net mijn eigen kind verloren, maar wat voelde ik mezelf nu een klein kind..... Ik ben op een zitzak gaan zitten en heb muziek zitten luisteren. Ik ben al over de begrafenis na gaan denken en toen werd ik ook weer wat rustiger.

Terug op de kamer lagen Remko en Nicky nog te slapen. Ik ben op het balkon gaan zitten en heb op de videocamera al wat opname's van de vakantie bekeken. Toen ik even later onder de douche stond, belde Wim om te vertellen dat we toch zelf naar het ziekenhuis moesten om de medicijnen te halen, ze kregen het niet anders geregeld. Hij zou Lenneke naar het hotel sturen zodat we samen met haar met de taxi naar het ziekenhuis konden. Dus zo vertrokken we rond 19.00 uur weer naar het ziekenhuis. Daar werd Nicky gewogen en kregen we een recept voor de medicijnen, die we zelf nog in een apotheek moesten gaan halen. Waarom we daar zelf voor naar het ziekenhuis moesten komen, snap ik nu nog niet. Lenneke had gehoord dat ik dacht dat we Cas niet meer mochten zien, dus zij vroeg aan de kinderarts of die mogelijkheid er nog was. Toen is de directeur van het ziekenhuis gaan bellen met het mortuarium. We mochten nog komen kijken en de mensen van het mortuarium zouden ons wel komen halen.

En zo gingen we, na anderhalf uur wachten, in de wagen van het mortuarium weer op pad. We zijn eerst bij een drietal nachtapotheken langsgegaan, maar het drankje voor Nicky bleek in heel Antalya niet te krijgen. Dus dat hield op en toen zijn we doorgereden naar het mortuarium. Heel bizar, je staat op de oprit naast een gebouw voor een soort garage waar de koelingen waren. Remko en Lenneke zijn eerst heel voorzichtig gaan kijken en het viel gelukkig mee. Cas lag netjes in een kistje in witte doeken, hij zag er zelfs beter uit dan die ochtend in het ziekenhuis. Dus toen ben ik met Nicky ook nog even gaan kijken en hebben we afscheid genomen. We hebben "houdoe" gezegd en hem een handkus gegeven. We zijn weer in de taxi gestapt en zijn terug gereden naar het hotel. Onderweg zijn we in een klein dorpje nog even bij een apotheek gestopt en daar hadden ze gelukkig Nicky's medicijn wel. En zo kwamen we rond 23.00 uur weer bij het hotel aan, waar we nog soep en broodjes kregen.

We hebben geprobeerd om Nicky haar drankje te geven, maar ze spuugde alles uit. Remko is naar onze kamer gegaan. Ik ben met Nicky nog naar de disco gegaan om een kopie van de muziek van de mini-disco te regelen, waarna wij ook naar de kamer zijn gegaan. We hebben nog een keer geprobeerd om Nicky haar drankje te geven, maar dit bleef een ramp, ze spuugde weer alles uit. We hebben haar gedoucht en in ons bed gelegd, Remko is ook gaan liggen. Ik heb nog wat spullen ingepakt en ben rond 02.00 uur ook gaan liggen. We zijn heel dicht tegen elkaar aangekropen maar ik kon niet in slaap komen en ben er na een uur maar weer uitgegaan. Ik ben op het balkon gaan zitten en heb muziek zitten luisteren. Toen heb ik twee aspirine's gepakt en heb ik nog een uurtje kunnen slapen. We zijn rond 05.30 uur opgestaan, aangekleed en hebben de laatste spullen ingepakt. Om goed 06.00 uur liepen we richting lobby, wat was dat moeilijk om te weten dat we nu echt met z'n drieën naar huis moesten gaan.

We werden met een aparte taxi opgehaald, op het vliegveld werden we opgevangen en werd er voor ons ingecheckt. Nu konden we door de douane. Maar dit bleek nog niet zo makkelijk. Toen ik mijn paspoort bij de contrôle afgaf, zagen ze drie visa, dus ze vroegen waar het tweede kind was!!! Maar die lui spraken alleen maar Turks, dus we moesten mee naar het hokje van de politie. Oh wat was ik kwaad, ik was Cas kwijt, hoe konden ze nu naar hem vragen. Ze begrepen er niets van en uiteindelijk heeft de host iemand gezocht die Turks en Nederlands sprak en die kon gelukkig ons verhaal wel duidelijk overbrengen. Toen boden ze hun excuses aan en mochten we doorlopen. In het busje naar het vliegtuig en ook in het vliegtuig hoor je de mensen zich afvragen wat er toch met ons aan de hand was. Het waren verschrikkelijke uren, je wilt eigenlijk keihard janken, maar probeert je in zo'n bomvol vliegtuig toch in te houden.

Toen waren we weer op Nederlandse bodem waar we door onze ouders bij de gate werden opgevangen. Toen kwam alles eruit, hebben we volgens mij hysterisch staan janken. Wat was ik blij dat we uit dat ellendige vliegtuig waren. We zijn niet meteen naar ons eigen huis gegaan, maar hebben eerst bij mijn vader en moeder wat gegeten en met een hoop visite zitten praten. Aan het eind van de middag wilde ik toch naar huis. Dan kom je daar in je eigen huis waar alles nog is zoals het was toen je vertrok, maar waar niets ooit nog hetzelfde zal zijn. Ik ben ook meteen begonnen met de koffers uit te pakken. Oh wat was dat moeilijk, al die spulletjes van Cas. En dan niet eens alleen zijn kleertjes, maar bijvoorbeeld ook de thermometer die die hele hoge koorts had aangegeven. Of de koekjes en de krentjes die we hadden meegenomen om hem zoet te houden, en dan te weten dat we die helemaal niet nodig hebben gehad, hij was gewoon heel de week supertevreden.

We zijn die avond laat naar bed gegaan, ik heb Cas zijn knuffel mee naar bed genomen. Op deze knuffel sabbelde hij zichzelf altijd in slaap, dus die rook ook helemaal naar hem. Gelukkig konden we allebei vrij goed slapen, maar wat is het dan moeilijk om de volgende morgen op te staan. Dit was het ergste van de dag. Opstaan waarvoor?

Cas en Nicky samen nog de grootste lol

En toen brak de week aan waarin we de begrafenis moesten gaan regelen. Onder super begeleiding van het uitvaartcentrum hebben we stap voor stap alles op zijn tijd en alles op onze manier kunnen regelen. We kregen dinsdag rond de middag te horen dat Cas onderweg was naar Den Bosch. Wat waren wij blij dat hij weer in Nederland was, toen kwam er ook weer een soort van rust over ons. We konden weer naar hem toe. Ik heb samen met mijn zus Cas aangekleed. Het leek me heel eng, ik had nog nooit een dood iemand aangeraakt. Maar wat ben ik blij dat ik dat zelf heb gedaan. Nee dat is je eigen vlees en bloed, daar is echt niets engs aan. We hebben de advertentie, de rouwkaarten en het bidprentje opgesteld. Ik heb zelf zijn kistje beschilderd, hij is blauw geworden met witte wolken erop. We hebben op de begraafplaats een plekje voor Cas uitgezocht. We hebben muziek uitgezocht en de dienst in elkaar gezet. We zijn iedere middag bij Cas geweest en twee avonden heeft iedereen die dat wilde afscheid genomen van Cas. Het was zo'n mooi gezicht hoe Nicky Cas nog een dikke kus gaf. Zij vond het ook helemaal niet eng, het was gewoon haar broertje!

Op vrijdag 21 november hebben we Cas begraven. Remko en ik hebben Cas zelf in zijn kistje gelegd, samen met de knuffel waar ik heel de week mee had geslapen. We hebben het kistje zelf gesloten en hebben hem samen naar de auto gedragen. We zijn via ons huis naar de kerk gereden. Ook daar hebben Remko en ik hem samen binnengedragen. Toen ik zag dat er zoveel mensen in de kerk waren, was ik zo blij dat al die mensen er voor ons waren. Dat de wereld niet zomaar doordraaide alsof er niets was gebeurd, maar dat zij hier allemaal met ons even stil bij wilden staan, dat deed me ontzettend goed. De hele mis stond Cas letterlijk en figuurlijk in het middelpunt, het was ontzettend mooi. Het allerlaatste wat ik voor mijn manneke had kunnen regelen, moest toch ook wel iets moois worden. Remko en ik hebben Cas weer naar buiten gedragen, met de brandende waxinelichtjes nog op het kistje.

Op de begraafplaats is er nog een kort woordje gehouden en Remko, Nicky en ik hebben vijf witte ballonnen de lucht in gelaten. Wij zijn als laatste achtergebleven en hebben nog wat zand op het kistje gestrooid. Op de koffietafel hebben we op ons gemak gezeten, totdat iedereen ons kwam condoleren. Een lange stoet waar geen einde aan leek te komen, maar niet vervelend, alleen maar erg hartverwarmend. Toen we nog alleen met de naaste familie over waren, gaf ik aan dat ik naar huis wilde. Ik was erg moe, op gewoon. Maar ik kijk met een warm gevoel terug naar deze week, waarin we met veel liefde en zorg de laatste dingen voor ons manneke hebben geregeld. De liefde die we graag op een hele andere manier aan hem hadden gegeven. Maar mede door alle kaartjes en bloemen die we hebben gehad en alle lieve mensen om ons heen, konden we sterk zijn!

Cas zijn steentje