KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Rilana Knobbe

* 13 juli 2000 †

Sarah en Charles

Rilana

Weet je wel kleine meid
wat je met ons hebt gedaan
in die veel te korte tijd
van jouw aardse bestaan?

je hebt ons meer mens gemaakt
we staan nu dieper in het leven
je hebt ons in ons hart geraakt
en ons zoveel moois gegeven!

sinds ons afscheid beseffen we pas
dat ondanks de grote pijn
we dankbaar zijn dat jij er was
en dat wij jou trotse ouders mogen zijn!

er zullen nooit genoeg woorden zijn om
te beschrijven hoeveel we van je houden

konden we je dat maar laten zien

Ons verhaal:

Ik zal ons eerst even voorstellen. Wij zijn Sarah(1980) en Charles(1974), de trotse ouders van Rilana*, Caithlin en Nikita.

We woonden samen en hadden een kinderwens. Binnen een maand kwam onze wens uit. We waren zwanger!! Meteen hebben we iedereen van dit grote nieuws op de hoogte gebracht. Als ik eraan terugdenk dan besef ik dat we er beiden geen seconde bij stil hebben gestaan dat er iets mis kon gaan. Na twaalf weken was de eerste afspraak bij de verloskundige. Voor het eerst konden we haar hartje horen, prachtig. Even later werd er een echo gemaakt. Voor het eerst konden we haar zien! Ze zwaaide zelfs naar ons. Heel toevallig waren we op 23 juli uitgerekend, Charles zijn verjaardag. Vanaf die dag tot aan de bevalling bleven we heerlijk op de roze wolk zitten. Vol vreugde om haar schopjes en vol dromen over de toekomst.

Rilana is na een verschrikkelijke bevalling van ruim 27 uur op 13 juli 2000 geboren en overleden. De oorzaak van haar overlijden was de navelstreng. Die zat twee keer te strak om haar nekje heen. Rilana is het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien. Het moment dat ik haar op mijn buik kreeg, is niet te beschrijven. Ik voelde me zo trots. Geen enkel woord kan de liefde die ik toen voelde beschrijven. Ik ben heel bij dat ik op dat moment nog niet besefte dat ik zo snel afscheid van haar moest nemen. Het enige dat ik kon, was vol ongeloof genieten van dit grote wonder. Haar huid tegen mijn huid, haar prachtige zwarte volle haarbos, haar mooie lange benen, haar lieve scherpe nageltjes, haar kromme pinkjes. Ik zie alles nog net zoals toen voor me.

In het ziekenhuis kwamen onze families bij elkaar. Ze hebben Rilana allemaal gezien en sommigen hebben haar even vastgehouden. Ze is in bad geweest, we hebben haar aangekleed, heeeel veel geknuffeld, totdat het tijd werd om zonder haar naar huis toe te gaan.....

We hebben ontzettend veel geluk gehad met alle mensen om ons heen. Iedereen heeft ons geweldig geholpen. De begrafenisondernemer kwam de volgende dag. Iets waar ik op dat moment helemaal niet mee bezig was. Het besef dat ik echt afscheid moest gaan nemen was er nog niet. Haar uitvaart is heel mooi verlopen. Ik heb het zelf niet echt meegekregen. Achteraf weet ik wel hoe alles is verlopen, maar op het moment zelf ging alles langs me heen. Het besef dat ze er echt niet meer was kwam pas tijden daarna.

Rilana in haar zwaantje

Het verdriet was verschrikkelijk. Leven had geen zin meer. Ik wou de mensen om mij heen niet nog meer verdriet aandoen en besloot toch 'verder' te gaan. Nu vijf en een half jaar verder ben ik blij dat ik er nog ben. Rilana heeft twee zusjes gekregen. Zusjes die met hun uiterlijk heel erg op haar lijken. Hoe dat met andere dingen zit zullen we nooit te weten komen. Ik fantaseer veel over Rilana. Hoe zou ze er nu uitzien, waar is ze nu...

Wanneer ik jou het meeste mis
Als men dat vragen zou
Zeg ik wanneer ik wakker word
maar ook 's middags mis ik jou
en 's avonds als ik slapen ga
veel meer dan ik had verwacht
mis ik je tot het ochtend wordt
ik mis je dag en nacht

Rilana, we houden heel veel van jou!!