SneeuwklokjeSneeuwklokjeSneeuwklokje

Amber Isabeau van Laar

* 4 november 1999 †

Barbara en Vincent

Ons lieve kleine meisje Amber

Ons verhaal begint eind juni, we wisten toen dat ik zwanger was. Dolgelukkig waren we. Alles ging goed. Totdat op 6 oktober ons geluk in 1 keer omsloeg in twijfel. Op 6 oktober, ik was toen 19 weken zwanger, ging ik naar de huisarts, omdat ik al een paar dagen flinke pijn in mijn buik had. Niks aan de hand dacht ik, maar ja toch maar even gaan. Via de huisarts ben ik gelijk naar de EHBO in het ziekenhuis gegaan, de huisarts dacht aan een acute blinde darmontsteking. Daar aangekomen en wat onderzoeken later werd er inderdaad gedacht aan een acute blinde darmontsteking. Voor de zekerheid, om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap uit te sluiten, werd een echo gemaakt. Toen dacht de assistent iets aan het hoofdje te zien. Er was geen tijd om uitgebreid echo onderzoek te doen, want ik moest direct geopereerd worden. Op 8 oktober werd dan eindelijk aanvullend echoonderzoek verricht. Daar kregen we te horen dat het er inderdaad niet goed uitzag. Ik moest 's  middags naar een andere locatie van het ziekenhuis om nog een ander soort echo te doen. En daar kwam het hoge woord eruit. Uw kindje heeft een encephalocele, een uitstulping van de hersentjes uit de schedel. Nu wisten we niet precies wat er boven ons hoofd hing, maar dat het er niet goed zat was duidelijk. Er volgden 2 weken om te bedenken wat we zouden willen; de zwangerschap uitdragen of afbreken. Na een gesprek met een kinderneuroloog en een maatschappelijk werkster werd ons goed duidelijk dat ons kindje geen menswaardig bestaan zou hebben en dat het allemaal zeer ernstig was. We besloten ons kindje een hoop verdriet, leed en pijn te besparen en de zwangerschap af te breken. Op 23 oktober kreeg ik het ineens erg benauwd en had ik pijn bij het ademhalen. Op 24 oktober ging ik maar weer eens naar de EHBO en werd ik gelijk weer opgenomen. Ik had een longembolie en werd meteen naar de afdeling zwangeren gebracht. Na een week wisten ze eindelijk hoe ze de inleiding wilden doen. Het was namelijk nogal gecompliceerd vanwege de bloedverdunnende medicatie die ik kreeg tegen de longembolie. Op zondag 31 oktober werd begonnen met de inleiding. De dagen erna waren vreselijke rotdagen, we wisten dat we ons kindje gingen verliezen en moesten wachten en wachten tot de bevalling zich zou aankondigen. Op donderdag 4 november is ze geboren, ons lieve kleine meisje Amber. En nog wel op de verjaardag van haar oma en nichtje. We hebben haar twee dagen bij ons mogen houden. In die tijd hebben we haar in badje gedaan, gewogen, gemeten, afdrukjes laten maken van haar voetjes en handjes, kleertjes aangedaan, geknuffeld, geknuffeld en nog eens geknuffeld. We waren ook erg blij dat Vincent al die tijd in het ziekenhuis kon blijven eten en slapen. We hebben haar aan de hele familie en alle vrienden laten zien (voor wie dat wilde natuurlijk). Op 8 november hebben we Amber, samen met twee lieve knuffels, begraven op een heel mooi plekje op een mooie begraafplaats bij ons in de buurt. Ze ligt nu op het kinderhofje en kijkt uit op een mooie witte engel. Nu hebben we nog foto's, kaartjes, afdrukjes en vooral mooie herinneringen aan ons lieve moppie. En niet te vergeten een grafje waar we altijd heen kunnen gaan.