Door de buitenwereld voelde ik me onbegrepen en nu vond ik pas de herkenning die ik zocht

Monique Koppers

Ik had nooit verwacht dat je via de computer rouw kon verwerken. Een paar jaar geleden heb ik mijn tweede dochtertje verloren na een zwangerschap van veertig weken en drie dagen; ze stierf een dag voor haar geboorte zonder reden. Een verschrikkelijk groot verlies. Ik kon mijn verdriet nergens kwijt. Het was ook zo onwerkelijk en oneerlijk. Ik had een groot gevoel van onbegrip en leefde in een soort van roes. Kon mijn verdriet nergens kwijt. Totdat ik van mijn nichtje het adres kreeg van Lieve Engeltjes, een site gemaakt door en voor ouders die een baby hebben verloren. Eerst moest ik er niets van weten. Ik ben nogal nuchter ingesteld. Was altijd heel sceptisch als mensen vertelden dat ze fijne contacten met elkaar onderhielden via de computer, zonder elkaar ooit echt gezien te hebben. Ik kon dat nooit begrijpen, tot ik een bezoekje bracht aan de website van Lieve Engeltjes. Er ging een nieuwe wereld voor me open en aan de andere kant voelde het als een soort thuiskomen. Eindelijk had ik mijn lotgenoten gevonden. Door de buitenwereld voelde ik me vaak onbegrepen en nu vond ik herkenning. Een heel aparte gewaarwording. Ik kon mijn eigen verdriet gaan verwerken. Ik heb de dood van mijn dochtertje na al die tijd een plek kunnen geven. En nu doet het me goed anderen te kunnen helpen met mijn eigen verdriet. Ongelooflijk wat voor gevoelens er los komen door alleen maar woorden en zinnen. Het is een creatieve manier om met je verdriet om te gaan. Het contact met de anderen is fijn, iedereen weet waar je over praat, ze hebben het allemaal meegemaakt. Als je het moeilijk hebt, staat er altijd iemand voor je klaar. Je kunt op elk moment wanneer je dat wilt en daar behoefte aan hebt achter de computer kruipen. Je kunt altijd je verhaal kwijt.

Wat ik ook zo positief vind, is dat je er de deur niet voor uit hoeft. Ik vind het moeilijk om naar iemand toe te gaan en over mijn verdriet te praten, er bestaat een zekere drempel. Een paar lotgenoten hebben hun verhaal op de website staan, met foto's van hun kleine 'engeltje' wat erg aangrijpend is. De mensen zijn heel open naar elkaar, juist omdat je elkaar niet ziet en niet kent, denk ik. Met een paar mensen heb ik een goed contact opgebouwd. We mailen privé ook met elkaar. Er bestaat een hechte band. We hebben elkaar zelfs in het echt ontmoet, we hebben toen samen een strandwandeling gemaakt in Scheveningen. Ik zag op tegen die ontmoeting, maar het was fijn, rustgevend en ook emotioneel. Lieve Engeltjes organiseert twee keer per jaar een weekend waar alle lotgenoten bij elkaar komen. Ik heb zo'n weekend nog niet meegemaakt, maar ik vind het een goed initiatief: ouders kunnen zo rustig praten en met elkaar samen zijn. Behalve dat elkaar kunt mailen, hebben we ook een eigen chatbox waar we huilen, maar ook vreselijk lachen met elkaar. Ik zou de contacten die ik nu heb absoluut niet meer kunnen missen en dat allemaal dankzij internet.

Dit artikel is gelezen in: Libelle, oktober 2000