Een naderend einde...
Lieve Engeltjes is benaderd met de vraag wat je kunt doen als er in je familie of vriendenkring een kindje wordt geboren, wat mogelijk maar enkele uren, enkele dagen zal mogen leven.
Helaas een vaker voorkomende situatie, waarbij het heel belangrijk is om de kansen te benutten.
Kansen die zich aandienen in elke vorm, bijvoorbeeld het bieden van steun en hulp op welke manier dan ook.
Al heel snel zal dat niet meer kunnen, juist als het kindje nog geboren moet worden.
Antwoorden op deze vraag willen we dan ook graag aan anderen beschikbaar stellen.
Wat moeten de ouders een moeilijke tijd achter de rug hebben.
En zoveel ellende staat hun nog te wachten.
Wetende dat je kindje snel gaat sterven, wetende dat je kindje lijdt.
En dan het afscheid nemen, het besef dat je dromen niet zullen uitkomen.
Het vinden van een plaatsje voor dit immense verlies.
Lieve Engeltjes komt tot de conclusie dat er fasen zijn.
-
Geniet ervan zolang het kindje leeft.
Weet dat iedere minuut die jullie met hem/haar doorbrengen er een is van de weinigen die jullie gegeven is.
- Maak foto's en afdrukjes van handjes en voetjes, hou je kindje in jullie armen.
Ook al willen de ouders nu misschien de foto's niet zien, over een week kun je ze niet meer maken.
Er komt een tijd dat de ouders en jullie ze wel willen zien.
- Gun de ouders echter ook de ruimte om alleen te zijn.
Alleen met hun kindje, maar ook zonder hun kindje.
Even een moment om tot zichzelf te komen.
-
Jullie weten dat het einde van het aardse leven van het kindje dichtbij is.
Natuurlijk willen jullie afscheid nemen van het kindje.
Er zijn tegenwoordig heel veel mogelijkheden.
Cremeren, begraven, in een kistje, een mandje....
Welke muziek wil je laten horen?
Willen de ouders het besloten houden of in een groot gezelschap?
Wie gaat er spreken?
Niets is zo erg als stilzwijgen, als er niemand iets durft te zeggen.
En het is ook niet makkelijk, een leven van misschien negen maanden en drie dagen, maar wel heel erg belangrijk.
Wel bloemen of geen bloemen...
Op onze site vind je ruim tweehonderd verhalen van mensen die het ook hebben moeten doen.
Sommigen gaan hier uitgebreider op in dan anderen, maar ze kunnen jullie aan ideeën helpen.
-
Willen de ouders aparte kaarten maken voor de geboorte en het overlijden of wordt het een gecombineerde kaart?
Wanneer gaan die de deur uit?
En nog belangrijker... welke tekst komt erop?
-
Natuurlijk sturen jullie een mooie kaart naar de ouders.
Het valt niet altijd mee om een kaart te vinden voor zo'n kort leven.
Wij geven het advies om een blanco kaart met bloemen te sturen in plaats van een traditionele rouwkaart, tenzij het een
speciale kaart is voor een overleden kindje.
Maar er zijn veel meer mogelijkheden.
Wat heel belangrijk is op een kaart is de tekst.
Gedichtjes zijn op velerlei plaatsen te vinden, maar het is erg mooi om een tekst te schrijven die regelrecht uit jullie
harten komt.
Laat weten dat jullie er zijn voor de ouders en hun kindje.
-
Velen zullen er niet aan denken om iets mee te nemen voor de baby, maar toch is het waardevol om dit wel te doen.
Als teken dat ook dit kindje erbij hoort.
Ook is het fijn om iets voor de moeder me te nemen, ze verdient het om verwend te worden.
Tenslotte is ze een kraamvrouw, en wat te denken van de vader.
Ook hij is belangrijk en dient niet vergeten te worden.
-
Er is ook veel vraag naar ideeën voor de grootouders.
Als dit niet jullie eerste kleinkind is, behandel dit kindje dan net zo als alle andere kleinkinderen.
Kregen andere kleinkinderen een verzilverde rammelaar (om maar een voorbeeld te geven), dan is het zinvol om ook dit kindje
niet te vergeten.
Het is heel erg moeilijk, maar misschien kunnen jullie proberen om tijdens de uitvaart te spreken.
Dit kan voor zowel de grootouders als de ouders heel erg waardevol zijn.
Natuurlijk moet dit altijd gaan in overleg met de ouders.
-
Een kaart sturen met zorgvuldig uitgezochte tekst is heel erg mooi, maar ook gemakkelijk.
Ga langs bij de ouders.
Bel de ouders even op.
Maar gun de ouders ook hun rust.
Ze moeten bijkomen van een zware zwangerschap, een moeilijke bevalling en een korte periode waarin ze mochten leven met hun kindje.
-
Veel mensen geven aan dat ze bang zijn.
Bang zijn om fouten te maken.
Dat is een heel normale houding.
Toch is het beter om iets te doen, waarbij je af en toe iets fout doet, dan helemaal niets.
Niets doen is de grootste fout die je kunt maken.
Sta open voor de ouders van het kindje.
Geef ze de ruimte om te zijn, wie ze zijn, hoe ze zijn.
Leg hun niets op.
Verbied ze niet om te lachen, omdat hun kindje maar zo kort mag leven.
Ook humor is een emotie die naar buiten komt in diep verdriet.
Als er een rouwadvertentie in de krant komt voor dit kindje, dan maken wij daar graag gebruik van om ook vanuit Lieve Engeltjes de ouders te condoleren met hun verdriet.
Wij sturen dan twee kaarten, één kort na de advertentie en eentje na ongeveer vier maanden.
De ervaring leert dat de omgeving dan vaak verder gaat met hun leven.
De ouders zijn er dan nog helemaal niet aan toe.
Hebben dan juist de behoefte om te praten.
Als de ouders (of misschien de vader of moeder) behoefte hebben aan lotgenoten, kunnen ze altijd een beroep op ons doen.
Dit kan via de mailingslijsten (als men een internetaansluiting heeft), maar ook via de post.
Geregeld krijgen wij vragen naar lotgenoten.
Wij geven deze door aan onze 600 leden en vrijwel altijd reageren daar mensen op.
Dat kan nu zijn, maar ook over maanden of zelfs jaren.
Op onze boekenlijst staat een groot aantal boeken over het
omgaan met verdriet.
Ook staat daar ons eigen boek... Geen blote voetjes in
het gras.
Hierin staan de ervaringsverhalen van ruim vijftig ouders.
Deze verhalen laten zien dat je leven instort, maar ook dat er toch weer een weg omhoog is.
Een weg naar een nieuw leven, waarin je kindje een plekje inneemt.
Een dierbaar plekje in het hart van de ouders en allen die om de ouders geven.
Inmiddels is dit boek ook in een groot aantal bibliotheken te vinden.
Bij onze links vind je een aantal instellingen en bedrijven die jullie verder kunnen helpen.
Wij wensen jullie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd, heel veel wijsheid, maar vooral heel veel steun bij elkaar.
Het feit dat je anderen om hulp vraagt (durft te vragen), is in ieder geval een heel goed teken.
Heeft u ideeën hoe om te gaan met de laatste dagen van een kindje? Heeft u ideeën voor andere vragen om in de tips
aan de orde te stellen? Laat het ons weten!