Ik mis je meer dan ik uit kan leggen
meer dan ik ooit gewoon kan zeggen
ik dacht eerst dat er zonder jou niks anders was.
Ik vond de leegte niet te tillen
mijn verdriet haast niet te stillen
ik zag alleen die grove breuk in 't vensterglas.
Ik vond het gewicht haast niet te dragen
ik bleef hier met al mijn vragen
jij ging verder naar een onbereikbaar iets.
Ik voel me zo alleen gelaten
ik kon er met niemand over praten
eeuwig eenzaam in een onbereikbaar niets.
Tot ik plotseling ineens doorhad wat het leven met mij voorhad
namelijk dat jij voor altijd blijft bestaan.
Tot ik doorkreeg dat jouw wezen mij de juiste les blijft lezen
mij blijft wijzen hoe ik steeds mijn weg moet gaan.
Alles wat komt dat gaat voorbij
maar in mijn hart en ziel daar troon je
want daar hoor je, want daar woon je
mijn eeuwig licht, mijn ware waakvlam dat ben jij.
Ik koester het wezenlijke vuur tot na mijn allerlaatste uur
en tot die tijd bij de warmte diep in mij.
Karin Bloemen
| Vorige | Index
|
Reageren? |