Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 8, juni 2003

Vlinderwand

in het Atrium te Heerlen

Lieve leden van LE,

Ik ben Tanja, moeder van Iwan* en Liza. Iwan* is in de 34e week van de zwangerschap overleden doordat de placenta heeft losgelaten, dat gebeurde op 21 juni 2001. Na ongeveer 5 maanden kwam ik bij LE terecht. Heerlijk vond ik al die her- en erkenning, alles wat ik voelde was niet raar en de dingen die ik dacht waren niet gek.

In september 2002 heeft Iwan* een zusje gekregen, de leden van mijn lijst hebben me een heel eind door de zwangerschap heen gesleept. Vaak ging het wel goed, maar zo nu en dan zag ik het niet meer zitten en kreeg ik zoveel lieve reacties dat ik er weer een tijdje tegen kon.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik zo stevig in mijn schoenen sta, dat ik anderen wil proberen te helpen, ik wist alleen nog niet op welke manier. Tot de oproep van Anja de Bruin voor de boekenweek op de LEN kwam. Ik ben direct naar onze bieb gegaan waar ik heel positieve reacties kreeg, de begeleider van de boekenweek vroeg zelfs of ik niet met een stand wilde gaan zitten. Na overleg met Anja hebben wij samen op zaterdag 15 maart en ik alleen op 19 maart een standje bemand. De reacties waren heel verschillend, de een vond het 'eng' en de ander kwam speciaal voor LE naar de bieb, zij hadden een artikel in een van de twee huis-aan-huis bladen gelezen. Zo ook twee verpleegsters van de werkgroep van de kraamafdeling van het ziekenhuis hier. Zij hebben een aantal folders meegenomen en we hebben een tijd staan praten. Zo kwam het onderwerp 'vlinderwand' ter sprake.

Een van de leden van mijn lijst (LE15) is namelijk in het Atrium te Heerlen bevallen van haar kindje. Zij schreef over de vlinderwand en dat sprak me enorm aan. Wij hebben een prima begeleiding gehad, daar klagen we absoluut niet over, maar we (vooral ik) misten toch wel het directe lotgenotencontact. Je kunt wel 10 mensen voorbij lopen die ook een kindje zijn verloren zonder dat je het weet. Het staat immers niet op ons voorhoofd geschreven, al heb je, vooral in het begin, dat gevoel wel.

In het Atrium Ziekenhuis te Heerlen is een babymortuarium, vlak bij de kraamafdeling, hier hangt aan de wand een schilderij waarop vlinders geprikt kunnen worden. Dit schilderij laat een landschap zien met een mooie blauwe lucht en een doorbrekende zon. Aan de hemel staat een regenboog en er vliegen diverse vlinders. De vlinder is heel teder en staat symbool voor leven en vergankelijkheid.

vlinderwand

De vlindertjes zijn van een soort rubber gemaakt en hierop kan de naam van het kindje worden geschreven met de geboortedatum en eventueel een klein gedichtje. Over het algemeen worden de vlinders op het schilderij bevestigd tijdens de afscheidsdienst, vlak voor men naar huis gaat.

Veel ouders putten troost uit dit schilderij, zij weten dat de naam van hun kind ergens hangt en zij zien dat zij niet de enige zijn met zo'n groot verdriet.

vlinderwand van dichtbij

Na ongeveer een half jaar worden de ouders uitgenodigd voor een speciale dienst voor alle kinderen die in de zelfde periode zijn overleden. In de kapel worden enkele gedichten voorgelezen en dan gaan ze de vlinders ophalen. De ouders hebben van te voren de vraag gekregen een bloem mee te nemen voor hun kindje. Deze wordt om beurten in een grote vaas gezet en daarbij vertellen de ouders wie ze zijn en voor welk kindje de bloem is. Nadien gaat men in een andere ruimte koffiedrinken, er kunnen ervaringen uitgewisseld worden en eventueel contacten worden gelegd.

Met dit hele verhaal ben ik later naar de bewuste werkgroep van de kraamafdeling gegaan, ook de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis was hierbij aanwezig. Zij waren allemaal zeer enthousiast en willen proberen of hier een dergelijk project opgezet kan worden! Er is natuurlijk een lange (bureaucratische) weg te bewandelen, maar ik heb goede hoop en hou jullie graag op de hoogte.

Liefs van Tanja,
mamma van Iwan* en Liza.