Het verhaal van Karina & Gouda Hasanin

Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 8, juni 2003

Het verhaal van Marieke & Ali

Marieke komt uit een Christelijke en Ali uit een Mohammedaanse cultuur. Zij moesten afscheid nemen van hun 2e kindje .
Hieronder volgt hun persoonlijk verhaal over het afscheid van Bas*.

Na 6 lange jaren ziekenhuis in en uit werd onze dochter Mandy geboren. Wat waren wij blij, eindelijk een baby! Zo welkom! Zo gewenst! Mandy werd wat groter en we wilden graag een broertje of zusje voor haar (een mens is nooit tevreden hé). Na 4,5 jaar was ik weer zwanger, eindelijk zou het langverwachte broertje of zusje komen. We verhuisden naar een groter huis, alles werd ingericht en de baby kon komen. Op 23 augustus (ik was toen ruim 38 weken zwanger) had ik weeën en belde ik de verloskundige. Die hoorde geen hartje, mijn man werd gebeld en omdat er in onze woonplaats op dat moment geen gynaecoloog aanwezig was in het ziekenhuis, moesten we naar een ander ziekenhuis.

Daar hoorden we het vreselijke bericht: de baby is dood. Bas is geboren, ik heb hem gewassen en witte kleertjes aangetrokken. De begrafenis werd geregeld en de moskee ingelicht. Wij wisten zelf niet goed wat de regels omtrent het begraven volgens het moslimgeloof waren, zo hadden wij een mandje besteld om Bas in te begraven, maar volgens het moslimgeloof is iedereen gelijk voor God en kijkt God niet of je geld voor een kistje hebt, het kindje moest in doeken gewikkeld worden en dan in het grafje gelegd worden en daaromheen een houten ombouw. Daarna moet je het grafje dichtmaken. Eigenlijk kun je dit vergelijken met verschillende verhalen uit de bijbel, daar wikkelden ze de doden ook in doeken en wordt het kindje weer teruggegeven aan de aarde (denk aan het bijbelse gezegde; van stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren). Ik had het er heel moeilijk mee, mijn jongetje zo op die koude grond, we hebben er lang over gepraat en toen zei Ali tegen mij: "Wat zou nou lekkerder liggen, op een harde plank of in 3 meter stof gewikkeld en dan op de grond, bovendien het hout verrot, vergaat.....".

De dag van de begrafenis is Bas ritueel gewassen, in doeken gewikkeld en is er voor hem gebeden. Daarna zijn we met een klein groepje mensen naar de begraafplaats gegaan en hebben hem begraven. Natuurlijk hebben we gehuild, hoewel men zegt dat je niet moet huilen want het kindje is bij God. De Imam zei bij het grafje dat Bas straks bij de hemelpoort op mij zou wachten, dat vond ik wel heel mooi. Toen wij thuis kwamen na de begrafenis had er een vaas op ons eikenhouten wandmeubel gelekt het hout was helemaal verrot en zacht geworden..."Zie je", zei Ali "Dat is nou eikenhout het beste hout wat bestaat verrot door een lekkende vaas....". Een teken van God??? Dat het goed was???

Het was verbazingwekkend hoe Moslims en Christenen samen aan dat grafje stonden, zo verschillend en toch één in het verdriet. Wij hebben ontzettend veel steun gehad van de moslimgemeenschap, buren, vrienden en familie. We kregen veel bezoek en men heeft ons door deze moeilijke tijd gedragen. Ik heb respect gekregen voor de moslims, ben hun geloof gaan waarderen en zelf serieus gaan nadenken over welk geloof nu de ware is.

Wij hebben voor Bas een steentje besteld, hoewel sommige moslim vinden dat dat niet mag, hebben wij ervoor gekozen om dat wel te doen, zijn plaatsje moet herkenbaar zijn.