Licht voor allen

De laatste Nieuwsbrief van dit jaar kan er alleen maar eentje zijn van overdenkingen. Zo hoort dat aan het einde van een jaar.
Het jaar 2003 was een turbulent jaar op meer dan één vlak. Zo dreigde een ernstige bestuurscrisis LE te verscheuren. Een scheuring die, door het vrijwillig afscheid nemen van een deel van het bestuur en de inzet van het deels nieuwe bestuur en de vele tientallen vrijwilligers, weer snel hersteld kon worden.
Zo konden wij ons met elkaar richten op het continueren van al het goede uit het verleden en, met een reorganisatieplan in de hand, de structuur binnen LE zo te (her)vormen dat wij met een gezonde en goed georganiseerde basis ons kunnen gaan richten op ons tweede lustrum?

Want het jaar 2003 was ons eerste Jubileumjaar. Het startschot daarvoor werd op 27 januari jl. in de Geertekerk te Utrecht gegeven. Herman van Veen nam daar het eerste exemplaar van onze dichtbundel "Doodgewoon mijn kind" in ontvangst. Op dit moment zijn er al bijna 1100 exemplaren van de bundel verkocht. Dat had LE, tezamen met de boekverkoop van ons andere boek "Geen blote voetjes in het gras", een aardig royaltybedrag opgeleverd. Geld waarmee wij een deel van onze projecten financieren en onze commissies van werkbudgetten voorzien, ware het niet dat in juli onze uitgeverij failliet ging.
Inmiddels heeft Gopher een herstart weten te maken maar dit faillissement betekende voor ons wel dat we onze royalty's kwijt zijn, voor een totaalbedrag van 2700 euro. Een claim ligt inmiddels bij de curator maar dergelijke afwikkelingen zijn helaas langdurend.

Het voorjaar bracht een ontmoetingsdag voor de 118 vrijwilligers die voor LE werkzaam zijn binnen vele commissies en als ganzen op onze lijsten. Op deze dag konden het nieuwe bestuur en de vrijwilligers met elkaar kennismaken of oude banden vernieuwen en van gedachten wisselen over de wijze waarop we met elkaar LE kunnen vormgeven zodat we ook toekomstige groei het hoofd kunnen blijven bieden.
De zomer was warm, zonnig en lang maar binnen de Sponsor- en Jubileumcommissie ging het voorbereidende werk onverminderd door want in september stond onze Jubileumontmoetingsdag voor de deur. Op 27 september was het dan zover en openden, onder opnieuw een stralende zon, om 12.00 uur de deuren van het Landgoed Groot Kievitsdal zich en werd Groot Kievitsdal het domein van honderden LE-ouders, grootouders, broertjes en zusjes.
Het werd een dag vol tegenstellingen............. Een lach en een traan lagen heel dicht bij elkaar, de wetenschap dat al die mensen die daar dus aanwezig waren allemaal Engeltjesouders waren, zoveel........... Het was een dag waarop oude bekenden elkaar terugzagen, een dag waarop we een schildering konden achterlaten ter nagedachtenis aan ons kind, een dag met leuke dingen voor onze bengeltjes, een dag om even apart te zitten met de arm van een lotgenoot om je heen, een dag om trots te zijn op het kind dat je in je hart draagt.............
Het was een geweldig warme dag. Een dag waar met heel veel trots op terug gekeken wordt door de mensen die deze dag hebben vormgegeven.

Het najaar bracht LE naar Tilburg om mee te praten in de voorbereidingen van een monumentonthulling ter nagedachtenis aan het levenloos geboren kind. Dit monument werd op 1 november door loco-burgemeester Aarts op de begraafplaats Hoflaan in aanwezigheid van een aantal LE-genodigden onthuld. Het was een zeer ontroerende gebeurtenis, een emotie die zeker versterkt werd door de aanwezigheid van vele tientallen mensen op deze begraafplaats die met bloemen en kaarsen getooid de laatste rustplaats van hun geliefde(n) voorbereidden op Allerzielen (2 november).
Allerzielen was blijkbaar door meer parochiebesturen aangegrepen om een monument(je) te openen want mijn regionale krant liet 's maandags 3 november nog twee berichten lezen van geplaatste en ingewijde monumenten voor naamloos en ongedoopt gestorven kindjes. Het is verheugend om te ervaren dat er op steeds meer begraafplaatsen in Nederland monumenten geplaatst worden, ter nagedachtenis aan het leed dat de dood van een kind met zich meebrengt.

De laatste maand van dit jaar is een maand van warmte, cadeaus, van samen zijn, van licht.
Een maand van speciale dagen, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw. Een maand van speciale momenten.
Zo ben ik niet gelovig, ook niet zo opgevoed, maar ieder jaar ontroert het mij als ik in de Kerstnacht de klokken hoor galmen door de stille straten van mijn dorp. Ik hoop dat op één van die speciale momenten, waarop we veilig thuis weggedoken bij een warme kachel zitten, we ook een moment stil willen staan bij al die mensen die in minder fortuinlijke omstandigheden leven dan ons en ook voor hen, misschien wel juist voor hen, een kaars aan willen steken bij de foto van je Engeltje en de wereld in licht te hullen...................
Ik wens u en allen die u na staan warme en gedenkvolle feestdagen toe.

"Met gesloten ogen zie ik jou
in de stilte van mijn hart
hoor ik jouw naam
mijn kind, zo'n deel van mijn wezen
ook zonder aanwezig te zijn......"

warme groeten, Anja de Bruin
Voorzitter Stichting Lieve Engeltjes

mama van Vanessa*