Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 10, december 2003

Man ~~ Vrouw

samen verwerken... kan dat?

Het overlijden van een kind is een zware klap voor een relatie. Het grote verdriet wordt door beide partners anders ervaren. Het verschil van verwerken zit ook snel vast gebakerd in het man/vrouw patroon. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen op de regel en - hoe vervelend dan ook - voorbeelden in de directe omgeving maken de partners alert op de problemen die mogelijk kunnen komen te ontstaan.

Een veel voorkomende situatie is dat de één het verlies diep wegstopt en de ander het een onderwerp van dagelijks gesprek maakt. Vaders praten er al snel liever niet over. Of, wanneer alles gezegd is, blijft het ijzig stil rondom het overlijden. Zeker wanneer het een jong leventje betreft of zelfs nog een ongeboren kind.

Moeders grijpen snel elke strohalm aan die er wordt aangereikt om te praten over datgene wat er is gebeurd en wat ze moeten missen. In elke zonnestraal een lach, in een windvlaag een streling.

wind

Continue op het puntje van de tong, zo dichtbij is het verlies van een grote liefde.

Dit brengt natuurlijk communicatieve problemen met zich mee. Zeker wanneer je je realiseert dat rouwverwerking tussen partners niet gelijk opgaat. Op het ene moment zit pappa in tranen, een later moment is mamma van de kaart. De aanleiding voor een tranendal is natuurlijk voor alle mensen anders. Het kan een gebaar zijn, een fantasie of iets wat iemand zegt.

Er wordt ook van partners verwacht elkaar te steunen gedurende het rouwproces. Maar hoe steun je iemand wanneer je jezelf als een dweil voelt, een lappenpop zonder energie om rechtop te blijven? Het is erg moeilijk een schouder te bieden wanneer je die zelf nodig hebt.

In de maatschappij wordt er ook anders aangekeken tegen vaders en moeders die een dergelijk verdriet met zich meedragen. Niet verwonderlijk wanneer je bedenkt hoe het er honderd jaar of duizend jaar geleden aan toe ging. Kinderen horen bij de moeder en de vader was bijzaak. Zij behoorden niet alleen geen verdriet te hebben, ze hadden het ook vaak niet omdat de afstand tussen vader en kind pas kleiner werd naarmate het kind opgroeide.

In deze tijd stuurt de zaak wel een bloemetje en plaatst misschien een rouwadvertentie. Verder verwachten ze vader weer snel op de werkvloer en neemt het gewone ritme weer de overhand. Voor veel vaders gaat dit vandaag de dag te snel. Ook zij hebben meer tijd nodig om te beseffen wat er is gebeurd.

Voor moeders is er meer compassie maar na een maand of wat weet ook niemand meer hoe te informeren naar de rouwsituatie. Hoe vraag je dat? Hoe informeer je daarnaar?

Het blijkt van groot belang dat partners elkaar tot jaren na het verlies van een kind actief steunen in de rouwverwerking. Laat maar praten, vertel het nog maar eens. Schrijf het op. Huil maar. Gewoon het gevoel geven dat het goed is. Want het is ontzettend erg wat een vader of moeder heeft moeten meemaken. Daar kan niemand omheen.

Nicole van Balen