Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 12, juni 2004

Brief van een moeder aan haar kind

Als een zuchtje in de wind heb jij jouw leven aan ons geopenbaard. Je kwam en je ging. Je werd een tastbaar deel van ons leven. Een adem vol eeuwigheid heb je ons nagelaten. Een nalatenschap die ongrijpbaar en niet te vatten is. Onwezenlijk is de pijn die onderhuids deel van ons bestaan wordt en die ons machteloos meeneemt in de oeverloosheid van een nooit gewild en moeizaam te aanvaarden gemis.

Alleen in de veiligste kamer van ons hart zullen de kleuren van jou zijn, glansrijk en overvloedig wonen. De lijnen van jouw in de kiem gesmoorde toekomst zullen zich als raadsel en mysterie in onze lichamen tekenen. Jouw bijzonder bestaan schept verbinding tussen ons die achterblijven, die elk op de ons eigen manier rouwen en ergens kracht zullen putten om jouw heengaan.

De grootsheid van het kleine wezentje dat je was zal ons altijd blijven ontroeren. Je hebt je laten zien. Je wou een naam krijgen, opdat wij je nooit zouden vergeten. Stuk voor stuk heb je ons veranderd. Voor altijd. Jouw thuishaven is hier midden onder ons. Jouw thuisplek is ook aan de andere kant. Daar waar je familie je opwacht en je beschermt.

Achter de wolken en in de diepte van ons eigen wezen zullen we jou telkens weer vinden en in elke kus, elke droom, elke vriendschap, elke tedere omhelzing zal jouw leven zich blijvend openbaren. Omdat jij ons een teken gaf, omdat jij jouw adem aan ons gaf, zullen wij jouw leven verder leven. We zullen het doen met hoop en volharding, met verdriet en snijdende pijn, maar ook met ongekende kracht van het leven te leven en liefde delen met hen die jij en ik liefhebben.

Dat we, ondanks het gemis, zullen blijven kiezen voor leven, dat we de hunker naar kracht vorm zullen geven, dat we verder zullen gaan, verder dan we denken te kunnen gaan, zal met jou te maken hebben en met de mensen die jou en elkaar beminnen.

Leven is jou aanraken. Het is jou proeven in de dauw op het water, in de zoute parels die over onze wangen lopen. Leven is jou voelen in de stoel waarop we zitten als onze gedachten komen bij jou met wie we zoveel bezig zijn. In die vorm van leven, in het soms alleen maar overleven, zal het geheim dat jou en ons verbindt zich ontsluieren. Ik weet hoe weemoedig mooi het is om herinneringen te koesteren. Ze behoren tot het geheimnisvolle waarin twee werelden versmelten en de altijd andere gestalte geven.

Er zullen ongetwijfeld momenten zijn dat het verlangen om met jou behoedzaam en troostend in deze wereld rond te dwalen vol pijn zal scheuren door ons hart. Soms zal ik jouw kleine hand zoeken en ik zal hem, in het geheim voor de hele wereld rondom mij verborgen, vullen met tederheid. Ik zal het doen telkens wanneer de eenzaamheid te zwaar wordt voor één mens.

Als je me voelt, geef dan een klein teken. Wees een vlammetje dat flakkerend zijn weg naar het licht zoekt, een ster die de nacht verlicht, een mens die me woordeloos troost. Wees mijn onvertaalbare, zachte en liefdevolle nabijheid. Laat niet toe dat ik verdwaal in een moeras van gemis en treurnis. Laat niet toe dat ik me terugtrek in een gesloten kleine wereld. Roep me, als leven zonder jou te zwaar wordt, als verdriet een oeverloze oceaan wordt, als ik geen vleugels meer voel die me verder dragen. Wees dan, meer dan ooit, het Vuur van mijn bestaan, de Bron waar ik verkwikkend Water vind.

Wees en besta in elk van ons. Geef iets van jouw eeuwigheid aan ons door. Jij, adembenemend kind van de zon.

Brief van een moeder ..... geschreven door Claire Vanden Abbeele
Het verhaal is voorgelezen op de ROOSMIDDAG voor het ONBEKENDE KIND, 14 september 2003 in het Veenpark "de Wereld van Veen".
Stichting Roos is een vrijwilligersorganisatie

Stichting Roos
Tempelstraat 14
6611 AW Overasselt
mail