Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Vlinderwand, de bijeenkomst

Lieve leden van LE,
In de nieuwsbrief van juni 2003 heb ik verteld over het oprichten van de vlinderwand. Een jaar later vertelde ik over de opening van deze wand.
Na ongeveer een half jaar krijgen de ouders een uitnodiging om de vlinders op te halen. Zo is er de mogelijkheid om lotgenotencontact te krijgen. Inmiddels is die eerste bijeenkomst geweest en zoals beloofd zal ik daar verslag van doen.

Donderdag 25 november om 19.30 begon de bijeenkomst in het stiltecentrum van het Streekziekenhuis Koningin Beatrix te Winterswijk. In totaal waren, behalve de 3 ouderparen en een moeder, de pastoraal medewerkers, twee verpleegkundigen en een uitvaartverzorgster/lotgenoot aanwezig.

Toen men had plaatsgenomen werd 'MLK' van U2 gedraaid. Dit nummer is voor ons heel speciaal, het is een van de nummers die op de crematie van Iwan is gedraaid. Ik heb daarna uitgelegd hoe de vlinderwand is ontstaan. Er werd een gedicht voorgelezen door de pastoraal medewerker:

Eventjes ben je langs gekomen
om weer weg te gaan
maar in dat eventjes
heb je ons allemaal
zo veel gedaan.
Je bent onuitwisbaar
niet te vergeten.
Wij weten van jou
zou jij van ons weten?

Ik weet niet zo goed
hoe ik van je kan houden
ik kan je niet kussen
ik kan je niet strelen.
Ik kan in de toekomst
ook niet met je spelen.
Wat kan ik je schenken?
Ik zal je vol liefde
en aandacht herdenken.

Om de beurt werden de ouders naar voren geroepen om een kaars voor hun kindje aan te steken. Daarna werd 'Tears in heaven' van Eric Clapton gedraaid. Er werd nog een gedicht voorgelezen en het verhaal van Ben werd verteld.
Vervolgens is 'Kindje' van Elly Zuiderveld-Nieman gedraaid. Om de beurt mochten de ouders de vlinder van hun kindje van de wand halen.

vlinder
De vlinder van Iwan

Er werd verteld dat de 2^e zondag in december de dag is dat er wereldwijd voor alle overleden kinderen om 19.00 uur kaarsen gebrand worden. De kaars die we aan het begin van de bijeenkomst hadden aangestoken, werd nu aan ons meegegeven. Tot slot werd nog een gedicht voorgelezen:

Vaarwel

Je bent als een bootje
Dat vaart van ons weg
De zeilen worden steeds kleiner
En kleiner
Tot ver achter de einder
Dan ben je weg
Niets meer te zien
Zelfs niet een klein wit stipje.

En wij op het strand
Blijven daar maar staan
Waar ben je nu?

Naar daar, naar de overkant
Stond iemand te wachten
Die ving je op
En nam je in zijn armen mee...

Na 'afloop' was er de gelegenheid met elkaar te praten. Helaas was men nogal verdeeld in de kring gaan zitten: lotgenoot-hulpverlener-lotegenoot-hulpverlener... Er werd dus veel met de hulpverleners gepraat, wat eigenlijk niet het doel van de avond was :-)
Rond 21.00 uur vertrokken de hulpverleners en zijn wij als lotgenoten toch in een kleiner kringetje gaan zitten. We hebben op een heel prettige manier nog een uur met elkaar gepraat. Voor hen was het allemaal ongeveer een half jaar geleden dat hun kindje was overleden en zij liepen dus ook allen tegen dezelfde problemen aan: mensen vragen niet meer hoe het met je gaat, noemen de naam van je kindje niet meer... hij/zij wordt vergeten...

Ik vond het een heel fijne avond en heb het gevoel gekregen dat de anderen dat ook zo ervaren hebben. Ik hoop dat de volgende bijeenkomsten net zo prettig zullen verlopen.

Tanja Roekevisch
mamma van Iwan* en Liza