Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Jasmijn, Tijgertje en de sterren

Onlangs was het de zevende geboortedag van mijn eerste kindje, mijn dochtertje Jasmijn.
Mijn zoontjes Victor en Boaz weten van haar bestaan en dat van Tijgertje, mijn tweede dochtertje, af. Ze zijn eigenlijk nog te klein, viereneenhalf en drie jaar oud, om zich helemaal te realiseren hoe de vork in de steel zit. Ze weten dat er nog twee kindjes uit mama haar buik zijn gekomen en dat die twee meisjes Jasmijn en Tijgertje heten en dat die bij de sterretjes zijn.

Een paar weken geleden ben ik op bezoek geweest bij mijn broertje. We hadden bij hem gegeten en gingen pas weg toen het al donker was. Ik stond met Victor en Boaz bij mijn fiets en omdat het eigenlijk al een beetje te laat was, waren ze moe en een beetje tegendraads. Het was dus een heel gedoe om ze op mijn fiets te krijgen. Maar opeens riep Victor uit: "Mama, ik zie Jasmijn!!!" En inderdaad, er stond een prachtige ster aan de hemel. Boaz keek ook en zo waren we met zijn drietjes even stil.

Ster

Ik stapte op de fiets en vertrok. Weer opwinding bij Victor: "Mama, kijk nou, Jasmijn gaat met ons mee!!!" Ik vertelde hem, al fietsend, dat Jasmijn altijd bij ons is, dat we altijd met haar kunnen praten als we dat willen, dat dat nou juist het mooie is van de sterretjes. Na een tijdje werden we alledrie stil, alledrie waren we verzonken in onze eigen gedachten. Ik miste mijn meisjes enorm op dat moment, maar was tegelijkertijd intens gelukkig met mijn twee meneertjes.

Een klein stemmetje klonk achter me, Victor: " Mama... ik mis Jasmijn..."
Tranen brandden in mijn ogen, want ik miste haar ook. En dat zei ik ook tegen hem. "En ik mis Tijgertje ook, mama."
Mijn hart brak, mijn lieve jongetje, mijn prinsje, mijn gevoelige kind, wat een gewicht heeft hij toch al mee te torsen.

Ik reed over het drukke Leidseplein en probeerde mijn tranen weg te slikken. Boaz, voor op de fiets, zuchtte diep: "... Mama, ik mis Jasmijn ook... en Tijgertje..." De tranen wonnen en stroomden over mijn wangen. "...en Ijoor mis ik ook en Knorretje en Winnie de Poe..." Door mijn tranen heen moest ik lachen en Victor lachte met me mee.
Onze lieve kleine Boaz, hij snapt er gelukkig nog niet zo veel van, niet echt in ieder geval. Maar hij voelde ons verdriet en wilde dat graag met ons delen. En hij deed meer... hij liet ons weer lachen, hij haalde het gewicht van onze schouders en maakte ons weer licht. Knap, lief kind, mijn kind.

Pooh

Zo eindigde onze fietsrit, als drie gelukkige mensen.
Gelukkig ben ik nog steeds, want... IK HEB WEER WERK!!! Het was enorm spannend, ik heb meerdere audities moeten doen en heel lang moeten wachten op het verlossende woord, maar ik heb hem gekregen, die leuke rol! En ik ben door het dolle heen. Het is niet makkelijk om terug te komen als je er zo lang uit bent geweest, maar het is me gelukt! Vanaf volgend jaar ben ik weer op de tv. Jullie zijn natuurlijk razend benieuwd in welke serie ik ga spelen, maar helaas mag ik dat nu nog niet vertellen... maar de volgende keer wel.
Dus... wordt vervolgd!

Ellemijn Veldhuijzen van Zanten