Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Boekbespreking

Titel: Er is iets niet goed
Ondertitel: Wat er met je gebeurt als je je kindje verliest
Auteur: Karin Idzes Pak
Uitgever: Gopher Publishers, Groningen
Bladzijden: 156
ISBN: 90-76953-66-X
Prijs: € 13,-
Verzendkosten: € 2,26

Er is iets niet goed

Dit is een autobiografisch boek, waarin Karin Idzes fragmenten uit haar zwangerschapsdagboek weergeeft, de geboorte van haar zoontje Jelle op 12 november 1997 beschrijft en alles wat daarna gebeurt.
Jelle wordt thuis geboren. Maar de verloskundige legt hem niet, zoals bij haar vorige 3 kinderen, op Karin's buik. "Er is iets niet goed", zegt de verloskundige. Jelle blijkt een open ruggetje te hebben en wordt overgebracht naar het ziekenhuis. Daar blijkt dat hij een ernstige vorm van Spina Bifida heeft. Hij blijft maar zeven dagen leven. Zijn ouders moeten samen met de artsen beslissen om hem niet verder te behandelen. Een vreselijke beslissing, waarbij het welzijn van Jelle voorop staat en niet dat van de rest van het gezin.
Uitvoerig beschrijft Karin die laatste uren met Jelle. Ondertussen gaat de zorg voor de andere kinderen gewoon door. Zo moet er ondertussen wel ontbeten worden. Deel 1 van het boek eindigt met de laatste keer dat ze Jelle zien.

Deel 2 van het boek gaat over de periode daarna: het regelen van de begrafenis, de geboorte- en rouwkaartjes, het lotgenotencontact dat Karin zoekt via de Vereniging Ouders van een Overleden Kind, het uitzoeken van een grafsteentje, een plekje voor Jelle in de woonkamer, een volgende zwangerschap, de relatie met man en kinderen, de gezondheid, enzovoort.

Het boek is heel makkelijk en vlot leesbaar en alles klopt voor mijn gevoel. Grote delen van het boek zijn erg herkenbaar. Zoals het verschil in verwerken tussen de vader en de moeder; Karin wil vooral veel praten over het verlies, terwijl haar man er heel weinig over zegt. De relatie tussen man en vrouw verandert door zo’n groot verlies.
Ook beschrijft Karin hoe fijn zij het contact met lotgenoten vindt: "Ze snappen meteen wat je bedoelt als je over je gevoelens praat. Daarnaast zijn zij de enige mensen die écht snappen dat het verliezen van je kind nooit overgaat. Natuurlijk, uiteindelijk zal het allemaal wel wat minder scherp worden, die pijn, maar terugkomen zal het altijd weer, het gaat nooit over! De mensen die dat niet hebben meegemaakt, snappen daar totaal niets van", aldus Karin.

Heel herkenbaar is ook, dat ze wordt geconfronteerd met vervelende opmerkingen van mensen, zoals: "Maar je hebt toch nog drie kinderen" en "Je moet maar zo denken, zand erover".
Tijdens haar volgende zwangerschap is Karin heel angstig. Ze krijgt last van hartkloppingen en slikt kalmeringstabletten en slaappillen. Ze zegt zelf dat ze letterlijk last heeft van hartzeer. Karin beschrijft hoe je je als ouder voelt na het verlies van je kindje: "Niet alleen in je koppie is het een enorme chaos, door alle verdriet, pijn en herinneringen, ook lichamelijk maakt het je tijdelijk tot een wrak... We kregen veel klachten, sommige herkenbaar en duidelijk, maar andere heel vaag. Zo verloor ik behoorlijk veel gewicht in vrij korte tijd al was dit maar tijdelijk".
Van de huisarts hoort ze dat dit volkomen normaal is in zo’n moeilijke periode en daar is ze erg blij mee: "Want je denkt af en toe echt dat alles wat je meemaakt abnormaal is".

Karin en haar man zijn andere mensen geworden door wat ze hebben meegemaakt: "Dingen waar je je vroeger druk over zou hebben gemaakt, lijken nu totaal belachelijk. Vergeleken bij de dood van je kind lijkt ineens bijna niets meer erg genoeg om je er druk over te maken. Onbenullige dingen raken me niet meer. Andere dingen, emotionele dingen juist weer wel... Feestdagen beleef je voortaan anders. Neem nou vader- en moederdag. Juist op dat soort dagen, mis je dat ene kind zo enorm. Verder denk je ook anders na over veel dingen. Over de dood, over het geloof en dat soort dingen", aldus Karin.

Aan het eind van het boek spreekt ze de wens uit dat 'de omgeving' ophoudt met vertellen hoe we moeten rouwen, of hoelang we mogen rouwen. Zelf heeft ze vaak ongevraagde 'adviezen' gekregen. "Niemand kan 'voorschrijven' hoe een ander moet rouwen, mag rouwen en hoe lang dat zou mogen duren. De omgeving niet, maar een deskundige ook niet. We zijn allemaal verschillend, in vele dingen, ook in rouwen. Daar kun je niet een 'weg in uitstippelen'. Dring een ander zoiets niet op. Laat ons rouwen zoals wij het willen, zoals het ons overkomt", zo luidt het pleidooi van Karin. Ook het woord "verwerken" is volgens haar verkeerd gekozen. Liever spreekt zij over "het verdriet accepteren", accepteren dat het verdriet gewoon bij ons hoort. "Dit gaat met vallen en opstaan. En steeds zal het verdriet ons overvallen, dit gaat ons leven lang zo door".
Het boek eindigt met een serie gedichten van Karin.

Nog een leuk detail: Het boek is te bestellen via internet bij Gopher Publishers. Bij de bestelling gaf ik desgevraagd mijn e-mailadres op. Een dag later had ik een mailtje van de schrijfster, met het vriendelijke verzoek of ik haar een reactie wilde sturen nadat ik het boek had gelezen. Alle reacties worden ingeplakt in een plakboek rondom haar boek over haar overleden zoontje. Ik heb inderdaad een reactie gestuurd. Het gekke daarbij is, dat je na het lezen van het boek het gevoel hebt de moeder goed te kennen, terwijl je eigenlijk met een vreemde mailt. Eigenlijk net als bij Lieve Engeltjes dus.

Ina Vaas