Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Het wezentje dat niet op de wereld kon wonen

In het grote ZIJN schijnt alles en iedereen in liefde verbonden.
Het is er zo goed, een en al liefde, licht en vrede. Hierover gaan mensen vragen stellen bij geboorte en dood, want dan gaat de deur naar het grote ZIJN even op een kier. Dan gaan ze vragen naar de zin van het leven en proberen een antwoord te geven. Soms zijn er geen antwoorden.

Er was eens een wezentje in het grote ZIJN dat een 'ik' wilde worden.
"Daarvoor moet je naar de aarde", zei een wijs geworden wezen met de naam Sofia. "Wat is dat, de aarde?", vroeg het kleine wezen. "Een oefenplaats om te groeien en wijs te worden".
"Dat wil ik wel", straalde het wezentje, "hoe gaat dat?"
"Je wordt mens, je krijgt een lichaam, daarin blijf je een tijdje op aarde. Je weet nooit precies hoe lang. Dat vinden mensen wel vervelend, want veel van hen vergeten waar ze eigenlijk vandaan gekomen zijn. Als ze dat nog wisten, waren ze niet zo bang. Het is daarom goed om een beschermengel te zoeken die weet hoe alles met elkaar verweven is, daar kun je veel steun aan hebben".
Het wezentje vroeg: "Kun jij dat niet zijn?"
"Ach waarom niet", zei Sofia na een korte stilte, "ik ben er voor opgeleid".

"Ga je dan met me mee? Wordt jij dan ook mens?"
"Nee, je moet gaan op je eigen manier, maar je mag me altijd roepen en dan zal ik er zijn. Van nu af aan noem ik je Ben. Zo noemen we hier iedereen die naar de aarde gaat. Het is de uitnodiging van de schepper om iemand te zijn".
"Ik ben dus Ben", zie het wezentje.
"Ja, beste Ben, en nu zullen we eens kijken of er ouders zijn die je willen ontvangen".

Nu waren er op aarde een vader en een moeder die verlangden naar een kind.
"Daar zul je wonen", zei Sofia, "je gaat nu naar de moeder om een lichaam te krijgen. Dag Ben, goede reis en wordt maar heel wijs".

Het volgende moment bevond Ben zich in een kleine ruimte. Het was er wel donker, maar ook zacht en beschut. Hij dreef in warm water, dat af en toe deinde en dat hem deed denken aan de tijd dat hij nog in het grote ZIJN rond zweefde. Hij is nog niets van de klokkentijd, die het leven op aarde bepaalt. Wel voelde hij hoe hij groeide en vreemde uitstulpingen kreeg.
"Dat is zeker mijn lichaam", dacht hij.
Er kwamen van verre geluiden bij hem binnen. Soms waren het klanken die op de muziek van engelen leken, dan weer stemmen en boven alles uit een regelmatig geboenk dat hij meer voelde dan hoorde. Hij wist niet wat het was, maar het was er altijd en dat stelde hem gerust.
Ben groeide maar door. Hij kreeg steeds minder ruimte, het werd benauwd.
"Nu heb ik wel lichaam genoeg", dacht hij, ik wil naar buiten. Hij had het nog niet gedacht of hij kwam in beweging alsof er geduwd werd. Hij moest door een nauwe gang.

Ben werd heel slaperig. Hij vocht en vocht om niet voorgoed in slaap te vallen. Zijn lijfje voelde zwaarder en zwaarder, alsof het naar beneden werd getrokken.
Hij klampte zich vast aan de onzichtbare draden van de liefde van zijn ouders, maar het geboenk klonk steeds verder weg.
"Sofia! Help me! Ik wil het zo graag nog proberen, maar het gaat niet, echt niet!"
Sofia was bij hem. "Jij hebt je best gedaan, heus, je hebt je best gedaan".
Ze nam hem mee terug naar het grote ZIJN.
Zijn pas gekregen lichaampje bleef stilletjes liggen. Zelf voelde hij zich lichter en lichter worden.
"Nu is alles voor niets geweest", fluisterde hij in de beschutting van Sofia's nabijheid.
"Nee, niets is voor niets geweest. Je bent op de wereld geweest en hebt familie gekregen. Je hebt mensen op aarde die van jou weten en bij jou horen. En je bent wijzer geworden. Nu weet je dat er ook op aarde lieve wezens zijn en hoe daardoor de hemel en aarde met elkaar verbonden zijn door draden van liefde".
"En mijn ouders, zullen die me nu niet missen?"
"Ja, ze zullen verdrietig zijn, ze hadden zo graag voor je willen zorgen. Maar het verdriet zal ooit zachter worden. Nu jullie van elkaar weten, woon jij voortaan in hun herinnering. Je houdt voor altijd een plekje in hun hart".
"Ze zijn ook in mijn herinnering", zei Ben, "we zullen nog vaak in elkaars gedachten zweven en dan zal ik laten weten hoe bij ik ben dat ik hen ken en dat ik hen nooit vergeet".
"Dat klinkt heel wijs", zei Sofia.

Bron onbekend.