Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Kaarsjes op de tweede zondag in december

In 1997 is door Compassionate Friends een speciale herdenkingsdag in het leven geroepen. Daarmee hebben zij wereldwijd iedereen gevraagd om 's avonds om 19.00 uur een kaarsje te gaan branden voor overleden kinderen. Zo zullen over de hele wereld gedurende 24 uur van land tot land kaarsen blijven branden.

Dit jaar, voor de achtste keer, roept Compassionate Friends wederom op het te blijven doen. Op de website www.compassionatefriends.org is veel informatie hierover te vinden. Zij hebben deze dag uitgeroepen als Children's Memorial Day.

Speciaal in december zijn er verlangens bij een ieder om een kaarsje te branden, maar eigenlijk kan dat het hele jaar door. Zo zal iedereen van tijd tot tijd de behoefte hebben om een kaarsje op te steken, thuis of op een andere plaats die je dierbaar is.

Ook op het web zijn diverse ereplaatsen waar je virtueel een kaarsje aan kunt steken, enkele wil ik er even uitlichten en voor zover je nog niet op de hoogte was, is het mooi om te weten dat deze plaatsen bestaan.

Dit zijn aandoenlijke sites en met heel veel liefde opgebouwd.
Zo zijn er ook sites die op een andere wijze werken, maar hetzelfde doel hebben. Je kunt daar een wens achterlaten en een symbool in de vorm van een vlindertje, een plaatsje op de muur, een eikenboom, regenboog, of een wolk.
Ik heb, bij het ontdekken van deze liefdevolle websites, mijzelf wel eens afgevraagd met welk doel of bijzondere reden de site gemaakt is. Dus heb ik de informatie ingewonnen bij de makers of beheerders van de sites. De antwoorden die ik daarop ontvangen heb wil ik met jullie delen, zodat we ook inzicht krijgen met welke gedachtengang of achtergrond deze ontstaan is.

Waarom is de Vlindertuin zo belangrijk?
Elke vader en moeder in wording is wel een beetje onzeker. Is ons kindje wel gezond? Logisch, want dit is jullie grootste wens; een kindje, een nieuw leven. Jullie zijn er klaar voor om vader en moeder te worden. Al vanaf de wetenschap dat ergens in "moeders buik" een klein mensje groeit, ben je er beiden van gaan houden, is het erbij gaan horen, groeit het verantwoordelijkheidsgevoel en fantaseer je over de toekomst.

Helaas hoor je toch ook in Nederland (en België) nog regelmatig dat het niet altijd maar zo vanzelfsprekend is dat elke zwangerschap een positief verloop heeft. Met dit in gedachten zijn wij de Vlindertuin begonnen. Want ook de ouders van een overleden kindje hebben al deze gevoelens ervaren tijdens de zwangerschap. Zij hebben echter al na korte tijd fysiek afstand moeten nemen van hun grote kleine liefde, maar het voelen gaat door.
In de vlindertuin willen wij de ouders van overleden kindjes de mogelijkheid bieden om in de vorm van het plaatsen van een vlindertje een plekje te creëren voor hun kindjes. Een plek waar ze bestaan en nooit vergeten worden. Op dze manier kunnen ze uiting geven aan hun verdriet en ruimte creëren voor de verwerking daarvan.

Het verhaal van John
Mijn zoon Martijn is op 13 november 1996 overleden aan de gevolgen van een hartkwaal die twee weken eerder bij hem was ontdekt.
Ik merkte een tijdje na het overlijden van mijn zoon dat wij maar heel weinig goede vrienden, kennissen en familie hadden, men vind het moeilijk er met je over te praten. Dus laten we zijn naam maar niet meer noemen, sterker nog, men komt gewoon niet meer. Dat vind ik dus niet, ik wil juist wel over hem praten en zijn naam blijven noemen, want dit kleine mannetje heeft wel dergelijk bestaan.

Dus ik besloot een website te bouwen en zijn naam daar op te zetten, zodat je zijn naam kan lezen en hij niet wordt vergeten, want MARTIJN heeft wel degelijk bestaan.
Ook alle andere mensen die een kindje verloren hebben kunnen daarop de naam van hun kindje zetten, zodat ook deze namen niet vergeten worden.

Het verhaal van Ingrid van Brink (ook van: Eikenbomen)
Het verlies van iemand uit onze directe omgeving is een zeer ingrijpende gebeurtenis. Opeens verandert er in ons leven een heleboel op een zeer drastische wijze.
Het kost enorm veel moeite en energie om al deze veranderingen te verwerken, met of zonder steun uit onze omgeving.
Rouwverwerking is een belangrijk proces bij het verlies van een dierbaar persoon. Vaak wordt dit proces onderschat, weggedrukt, of gunt men zich niet de gelegenheid of de tijd om het verlies te verwerken.

Toen ons eerste kindje overleed, zocht ik op internet destijds tevergeefs naar mogelijkheden om een virtueel gedenkteken te plaatsen. Wederom, een jaar later, kwam er nog een engeltje bij en deze behoefte werd alsmaar groter. Helaas kregen wij er een jaar later nóg een engeltje bij... wat waren we hopeloos!

Mensen in onze omgeving probeerden het onderwerp te negeren, belden niet meer, ontweken ons liever of kwamen niet meer op bezoek. Kortom: ze wilden liever niet van hun bestaan weten, de waarheid doodzwijgen, maar ze bestonden wel degelijk!

Ik kreeg steeds meer de behoefte om hen toch ergens in het middelpunt te zetten, hierdoor begon ik met het maken van een homepage over ons gezin en met name over onze engeltjes, ODE aan Onze Drie Engeltjes noemden we het. Ook ik wist in het begin niet hoe je een homepage maken moest, daarom dat ik die memoriam sites zocht, het konden er niet genoeg zijn!
Kort daarna kreeg ik verzoeken van mensen die ook een homepage wilden van hun dierbare, maar het niet konden. Ik maakte er tientallen met veel liefde.
Door de jaren heen en de grote interesse in het maken van homepages, wat mij steeds beter afging, sta ik vanaf september 2003 ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als Rainbow Webdesign. Overigens is dit een hobby wat ik naast mijn werk als verpleegkundige doe. Ook doe ik dit op vrijwillige basis, in mijn 'vrije' uurtjes, zonder daar aan mensen een vergoeding voor te vragen.

In 2002 heb ik een memoriam site gemaakt: Eikenbomen.
Naarmate de tijd verstreek vond ik toch dat die site erg grauw was, ik wilde iets anders maar dan met kleur, vandaar dat mijn gedachten naar die regenboog, Rainbow, gingen. Hier moest ik iets meedoen, er zijn veel mensen die de koppeling hebben/maken met dit prachtige natuurverschijnsel. En zo werd deze website geboren....

Met Eikenbomen en Regenboog Memoriam, wil ik ondersteuning bieden bij het rouwproces. Door het bieden van ruimte op internet voor het virtueel planten van een eik, of het laten schitteren van een regenboog, en/of een tekst daarbij. Aangezien de vraag hiernaar groot is, weet ik dat deze behoefte er is. Tevens merk ik dat de aanvragen maandelijks steeds meer worden; mensen ontdekken het, hebben vaker internet en het lijkt of het steeds meer geaccepteerd wordt, het komt uit de taboe sfeer, gelukkig maar...

Door de jaren heen en de mogelijkheden die tegenwoordig te vinden zijn op internet, heb ik ons eigen verdriet een zeer goed plaatsje weten te geven. Hierdoor weet ik dat door deze vorm van hulpverlening, want zo zie ik dit, ook ik daarmee mensen kan helpen. Als ik de namen Charmilla*, Bradley* en Tobias* zag, voelde ik verdriet, maar ook trots! De scherpe kantjes zijn er gelukkig vanaf, ik sta weer met beide benen op de grond.

Frans Verberkt