Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Monument voor het Onbekende Kind

Op 26 september 2004 mochten wij als afgevaardigden van stichting Lieve Engeltjes de onthulling bijwonen van het Internationaal Monument voor het Onbekende Kind op Nationaal Verstrooiterrein Delhuyzen bij Arnhem.
Het monument is een plek ter herinnering aan vele kinderen die door verkeersongevallen, oorlogen, honger, ziektes, pech of duizenden andere redenen geen langer leven gegund was. Het is een initiatief van de stichting Roos; een stichting die in 1999 is opgericht door Herman van Veen met als doelstelling het bieden van troost aan ouders, broertjes, zusjes, vriendjes en vriendinnetjes.
De stichting richtte eerder al een Nationaal Monument voor het Onbekende Kind op in het Veenmuseum in Bargercompascuum. De reacties hierop waren hartverwarmend en van het één kwam het ander: de oprichting van een internationaal monument.

De stichting Roos is opgericht als onderdeel van de Herman van Veen Foundation. De aanleiding hiervoor was een ontmoeting op de trap van een ziekenhuis in Manilla, waar Herman van Veen een vrouw zag die in haar armen een dood kind droeg. Verdriet, verdriet en nog eens verdriet. "Het voelde alsof er voor deze baby niets was en voor deze moeder één zwart gat", aldus van Veen. Terug in Nederland zag hij op de televisie een staatshoofd bloemen leggen op het Graf van de Onbekende Soldaat. En hij dacht: "Wonderlijk, er is wel een plek voor gesneuvelden in een oorlog, maar niet een plek waar mensen stil kunnen staan, bloemen kunnen leggen ter nagedachtenis aan kinderen die ook niet behoren te sterven".
Hij besloot een monument op te richten, de tegenpool van het monument van de Onbekende Soldaat: het Monument voor het Onbekende Kind. Later ontmoete Herman van Veen een meisje met kanker dat niet lang meer te leven had. Haar verhaal maakte grote indruk op hem. Na haar overlijden stuurden de ouders een ent van een rozenstruik die ze op haar graf hadden geplaatst. Het sprak voor zich: het monument zou uit een roos bestaan en de naam van de stichting zou niets anders dan 'roos' kunnen zijn.
De stichting Roos heeft zich ten doel gesteld uitdrukking te geven aan lijden en sterven, rouw en troost. Ook wil de stichting zich sterk maken voor het recht van het kind op gelijkheid en het recht van het kind op liefde en begrip van zijn ouders en zijn omgeving. Verder is het de bedoeling dat de politiek bewust wordt gemaakt van haar beleid dat onnodig lijden en sterven van kinderen tot gevolg kan hebben en ook wil de stichting Roos een band scheppen tussen landen van de wereld door het creëren van plekken waar staatshoofden bloemen kunnen leggen bij een monument voor kinderen.

Het Internationale monument, dat onthuld is in september bij Arnhem, bestaat uit een levenscirkel in de vorm van een medicijnwiel dat in allerlei culturen over de hele wereld als symbool voor heelheid wordt gebruikt. Doel van een medicijnwiel is het herstellen van de harmonie van de wereld. Alles staat met elkaar in verbinding en beïnvloedt elkaar. Daarbij wordt uitgegaan van de vier elementen, de vier windstreken, de vier dagritmes en de vier seizoenen. Als uitgangspunt voor het monument is gekozen voor de Indiaanse levensvisie, waarbij 36 stenen worden gelegd. De stenen liggen volgens een bepaald patroon en hebben allemaal hun eigen symboliek. Het kunstwerk heeft een doorsnede van 1.20 meter met een roos als kern gemaakt door kunstenares Cobi van de Kuit.

Monument

Bij de onthulling van het internationale monument hadden wij eigenlijk geen idee wat we konden verwachten. We reden naar de locatie waar de onthulling zou plaatsvinden en wat ons als eerste opviel, was dat het enorm druk was. Dit hadden we niet verwacht, maar het gaf gelijk een warm en goed gevoel. Er was een grote tent neergezet omdat het weer nogal dreigend was die dag. Uiteindelijk werd het echter een zonovergoten dag, dus onze engeltjes hebben meer dan hun best gedaan.
Het officiële programma begon rond 11.00 uur. De burgemeester van Arnhem, mevrouw Krikke, hield een kort welkomstwoord waarbij ze vooral Herman van Veen, beschermheer van de stichting Roos, en mevrouw Irene van Lippe Biesterfeld, prinses der Nederlanden, welkom heette. Daarna heeft Herman van Veen een prachtig lied gezongen, waar dat alle aanwezigen diep door waren geraakt. Na het lied van Herman van Veen heeft de dansgroep Introdans de dans 'Scheidslijn' gedanst. Een zeer indrukwekkend optreden.

Herman van Veen Introdans

Vervolgens was de officiële onthulling door mevrouw Irene van Lippe Biesterfeld. Hiervoor moesten alle aanwezigen zich buiten verzamelen rond het monument. Tijdens de onthulling zijn voor alle windstreken 1 roos in het midden neergestoken.

Onthulling

Daarna gaf Herman van Veen aan dat er een vliegtuigje zou overvliegen die rozenblaadjes zou laten vallen. Alle hoofden dus omhoog gericht... een paar keer cirkelde het vliegtuigje precies boven het monument, maar geen blaadjes. Na de derde keer kwam het vliegtuigje weer schuin over het monument vliegen en kon je als je heel goed keek de rozenblaadjes zien vallen. Maar om het goed te kunnen zien vloog het vliegtuigje net iets te ver. Het was vast niet helemaal zoals de bedoeling was, maar iedereen vond het symbool mooi.
Na de officiële onthulling werd de World Peace Flame door een afgevaardigde van de Life Foundation overhandigd aan Herman van Veen. Na deze overhandiging werd door het R'chestra & Colourfull City Koor een paar prachtige liederen gezongen. Ter afsluiting zong Frédérik Steenbrink in samen werking met het R'chestra & Colourful City Koor een ontroerend lied, dat was opgedragen aan een recent overleden kindje in de buik van haar/zijn mama.

R'chestra & Colourfull City Koor

Het hele programma werd aan elkaar gepraat door de voorzitter van Stichting Roos. Om 20.30 uur was er nog een benefietconcert ten bate van de Stichting Roos door Herman van Veen en vele anderen in het Posttheater te Arnhem.

Lieverd
Leven is als sneeuw,
Je kunt het niet bewaren.
Troost is
Dat jij er was
Uren, maanden, jaren.

Herman van Veen

Wij vonden het heel bijzonder om bij deze onthulling aanwezig te zijn, het heeft een diepe indruk bij ons achter gelaten.

Nardie en Erik Mielekamp