Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

Tekening van je engeltje

Lieve mensen,

Mijn dochtertje Michelle* is in januari van dit jaar levenloos geboren na een zwangerschap van 36 weken. Wij hebben heel veel foto's van Michelle*, maar het zijn foto's die ik niet met iedereen wil delen. Lotgenoten en de mensen die Michelle* zelf gezien hebben, mogen ze bekijken, anderen niet.
Het gemis van een portret van Michelle* in de kamer werd steeds groter. Zij verdiende een prominente plek in de kamer... Nu waren er alleen de "subtiele" foto's van haar handjes e.d..

Via een lotgenoot ben ik in contact gekomen met Ans Hulsman. Ans, zelf tante van een engeltje, is kunstenares/schilderes. Nu zou zij ook een tekening gaan maken van de foto's van Michelle*.

Omdat ik wist dat Ans de tante van een engeltje is en al vaker tekeningen van engeltjes had gemaakt, was de drempel heel laag. Ik heb het altijd erg moeilijk gevonden om andere mensen de foto's te laten zien. Met een gespannen gevoel heb ik destijds bijvoorbeeld ook de nabestellingen van de foto's opgehaald.
Ans nam alle tijd voor me en luisterde aandachtig naar het verhaal rondom het overlijden van Michelle*. Het leek wel alsof ze door mijn verhaal Michelle* wilde leren kennen en dat was waarschijnlijk ook haar bedoeling. Ze bleef heel kalm en gaf mij een heel ontspannen gevoel. Het was fijn om haar zoveel over Michelle* te kunnen vertellen, al was het natuurlijk geen vrolijk verhaal. Ans zocht een paar foto's uit en we spraken af dat het pentekeningen zouden worden. Ze zou weer contact met me opnemen als de tekeningen klaar waren. Met een gerust hart liet ik de foto's van Michelle* achter, wetende dat zij daar heel zorgvuldig en discreet mee om zou gaan.

Drie weken later kon ik de tekeningen ophalen. De dagen daarvoor was ik al zenuwachtig. "Zullen de tekeningen voldoen aan het beeld wat ik heb van Michelle*?". Ik was bang en nieuwsgierig tegelijk. Want wat als ik mijn dochter niet zou herkennen in de tekeningen? De reis naar Ans leek een eeuwigheid te duren. Wat was ik gespannen!
Ik nam plaats achter de tafel en maakte de zelfgemaakte "map" open. Ik was verbaasd en alle spanning was direct weg. Dit is helemaal mijn kind, dit is Michelle*! De tekeningen ontroerden me, ze waren zo ontzettend mooi. Ik was heel blij met deze prachtige tekeningen, ik geloof dat ik dat heel vaak heb gezegd.
Van Michelle* zijn veel zijaanzicht foto's gemaakt. Slechts op een paar na is haar gezichtje van de voorkant te zien. Helaas zijn deze foto's van veraf genomen en daarom is haar poppige babygezichtje moeilijk te zien. Ans heeft een tekening gemaakt met een vergrootglas erbij en heeft mijn meisje "haar gezichtje teruggegeven". Precies zoals ze in mijn gedachten is, staat ze nu op een vel papier. Alsof Ans het beeld wat op mijn netvlies staat zo letterlijk heeft overgenomen.

Ans is heel zorgvuldig te werk gegaan. Met behulp van verschillende tekeningen heeft ze op alle kleine details gelet. Op iedere foto is wel iets anders te zien en Ans heeft dat allemaal bij elkaar opgeteld en er één geheel van gemaakt.
Daar zat ik dan, "dolblij" met een tekening van mijn overleden meisje. Het klinkt heel gek, maar het gaf me een heel goed gevoel. Eindelijk kon ik aan iedereen laten zien hoe mooi Michelle* was. Mensen die geen idee hebben hoe prachtig mijn meisje was, kunnen er nu niet meer omheen.

Inmiddels hangt de tekening van Michelle* midden in de kamer. Ik kan steeds naar haar kijken. Ik ben nog steeds, iedere dag, blij dat ik deze tekeningen heb laten maken. Het zijn er in totaal acht. De "probeersels" heb ik ook meegekregen. Ik heb, als moeder, natuurlijk mijn favoriete tekeningen. Toch zie ik in iedere tekening mijn eigen meisje. Omdat de tekening zo mooi is geworden, staat deze nu zelfs bij mijn nichtje van 10 op de kamer...

Michelle*

Mensen die ook graag zo'n tekening van hun engeltje door Ans willen laten maken kunnen uiteraard contact met mij opnemen.

Lieve groet,
Daniëlle Jeanson
De trotse mama van Michelle*