Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 14, december 2004

KOSTBAAR-KWETSBAAR

Op zaterdag 2 oktober reisde ik naar Monnickendam om te gaan spreken voor de Vereniging Ouders van een Overleden Kind. Vanwege de demonstratie in Amsterdam, reisde ik via Slotervaart naar Purmerend, waar ik bij het station zou worden opgehaald. Ik was vroeg op reis gegaan en daardoor zo een twee uur te vroeg aangekomen. Beter te vroeg dan te laat en ik gebruikte die tijd voor een toeristisch bezoekje aan Purmerend.

Bij het gemeentehuis en in een boekhandel werd ik verrast door bijzondere kunstwerken met gedichten, deel van de manifestatie Groei 2004. Tegenover de boekhandel liep ik een winkel binnen met werk dat gemaakt is door mensen met een verstandelijke handicap. Ik zag daar een wit waxinehoudertje gevormd door elkaar vasthoudende handen. Mijn gedachten gingen uit naar de ouders die hun kind hadden verloren. De ouders die me ophaalden hadden hun kind enkele weken voor de geboorte verloren. Het was vijf jaar geleden maar niet vergeten. Ze deelden hun ervaringen nu met andere ouders die al zo vroeg een kind verloren. "Je moet steeds vechten voor het bestaansrecht van een levenloos geboren kind", zei de moeder.

Mijn inleiding begon ik die middag met het aansteken van het lichtje in dit bijzondere waxinelichtje en ik las de tekst voor welke op deze middag spontaan in mij was opgeweld. Ik dacht aan al die ouders die op moeten komen voor het bestaansrecht van hun kind, omdat anderen dat onvoldoende erkennen. Ook ouders wier kind bij de geboorte een kind met een ernstige handicap blijkt te zijn, krijgen vaak op een of andere wijze te horen dat het maar beter zo is, dat hen veel zorg bespaard is gebleven. Gedachten die ook in de ouders zelf kunnen leven, maar er is ook het gemis en het verlies. Je hebt gehoopt op een gezond kind. Je hebt toegeleefd naar een levend kind. Je bent in verwachting geweest van een kind dat je ene goede toekomst wilde geven.

Verlies van een kind doet meer zeer dan gedacht wordt. Onderschatting van dat verlies voegt extra verdriet toe.
Deze keer besluit ik met de tekst van die middag in Purmerend waarin ik dat niet dure maar wel kostbare lichthoudertje vond.

Kostbaar-kwetsbaar

Wonder
Uit onze liefde
Hielden wij
Jou in onze handen
Als een licht
Kostbaar-kwetsbaar

Onnoembaar gelukkig
Kind van ons
Tilden wij jou omhoog
In onze handen
Kostbaar-kwetsbaar

Jij blijft
Branden in ons hart
Voor altijd
Kostbaar-kwetsbaar.

kaarsje

Marinus van den Berg
mail
NB het lichthoudertje werd gemaakt in het keramiekatelier van 's Koonings Jaght te Arnhem.