Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 15, maart 2005

Een nieuwe weg

Dit is de laatste keer dat ik als voorzitter van Lieve Engeltjes een stukje schrijf voor de Nieuwsbrief. Over enkele weken neem ik afscheid van LE. Afscheid van een organisatie die me zo aan het hart gaat. Afscheid nemen van al die mensen die in de loop der jaren zo veel voor me zijn gaan betekenen.
Anderhalf jaar geleden had ik daar niet aan moeten denken. Maar dat dingen in je leven niet altijd gaan zoals we dat voor ogen hebben, tja, dat heeft een ieder van ons helaas op meer dan pijnlijke wijze ondervonden. Sinds ik lid ben van LE, en ook in de jaren die volgden, ben ik gaan geloven dat dingen niet zonder reden gebeuren. Al zag ik 23 jaar geleden, toen ons dochtertje Vanessa* stierf, daar echt de reden, de zin niet van in... Er is, in mijn ogen, niets zo zinloos als de dood van je kind.

Waarom schreef ik in de winter van 1998 nu juist deze ouders (die ook hun dochtertje verloren na een maand en wiens advertentie ik in de krant zag) een kaart...?
Waarom kreeg ik van mijn man in december 1998 voor mijn verjaardag een starterspakket van internet, terwijl ik niet eens wist waar de aan- en uitknop van een computer zat...?
Waarom meldde mijn man, niet ik;-), ons aan bij LE?

In de maanden die volgden op mijn aanmelding, bracht het mailen met lotgenoten heel veel weggestopte en nooit verwerkte emoties bij mij omhoog. Mensen in mijn omgeving vonden dan ook dat dit mailen, dit weer openhalen van een wond die blijkbaar zo lang afgesloten was geweest, helemaal niet verstandig was. Ik moest het laten rusten, voorbij was voorbij.... Wisten zij veel...
Gesteund door de lotgenoten van LE durfde ik mijn oud zeer onder ogen te zien. Durfde ik daarover te mailen. Durfde ik daarover te huilen. En zo regen de maanden zich aaneen tot een jaar, begon ik het fijn te vinden dat ik anderen tot steun kon zijn, omdat ik kon laten zien dat ooit je leven weer zonnig wordt, dat je weer kunt lachen na zo'n donkere periode, weer kunt genieten van de dingen om je heen.

Mijn dagen vulden zich met LE, met mailen, met helpen en steunen van anderen. Toen er in 1999 besloten werd dat LE zich professioneler moest ontwikkelen en dat het verstandig was om een bestuur op te richten en LE de status van een stichting te geven, hoefde ik niet na te denken over de vraag of ik daar een onderdeel van wilde zijn.
Ruim 5 jaar was LE voor mij een dagelijkse portie warmte en genoegdoening. Totdat ik vorig jaar een burn-out kreeg en er in mijn gezin een aantal dingen gebeurden die mij opnieuw de vragen brachten: Waarom gebeurt dit nu? Wat moet ik hiermee?
Ik stond op een kruispunt en de weg die achter me lag, was een weg vol dierbare momenten. Een weg waarop ik veel lieve, warme mensen mocht ontmoeten. Een weg die ik heb moeten bewandelen volgens Vanessa, om verder te kunnen groeien als persoon. Ontwikkelingen in mijn privé-leven brachten mij op dit kruispunt. Ik heb daar heel lang staan aarzelen, wikken en wegen, maar ik zal opnieuw mijn gevoel volgen en een andere weg inslaan. Een weg zonder LE, zonder mijn engel, omdat mijn bengel mij nodig heeft.
Met veel vertrouwen ben ik deze weg inmiddels ingeslagen, in de wetenschap dat mijn voorzittershamer overgedragen zal worden aan Marloes Selder, een lotgenote die haar sporen binnen LE inmiddels verdiend heeft. Maar ook in de wetenschap dat LE gedragen wordt door zo vele vrijwilligers en hun engeltjes.

Ik heb gedurende een aantal jaren verdrietige en onverwerkte emoties, dankzij LE, uit mijn rugzakje kunnen halen en dit rugzakje kunnen vullen met heel veel positieve zaken: vriendschap, warmte, vertrouwen en kracht. Ik vouw mijn stukje van de LE-deken op en op momenten dat ik jullie allemaal mis, zal ik mijn dekentje uit mijn rugzak halen en daar even in dankbare herinnering aan snuffelen...

Anja de Bruin

Anja de Bruin
voorzitter Stichting Lieve Engeltjes
mama van Vanessa*