Nieuwsbrief Lieve Engeltjes Nummer 22, december 2006
Praten en schrijven over je (klein)kind
Ook dit keer willen we twee initiatieven van (groot)ouders onder de aandacht brengen, waarmee ze het verdriet om het verlies van hun (klein)kind een -stukje- verwerkt hebben.
Ilse Smaling, de moeder van Jesse* die overleed toen hij 17 maanden oud was, heeft samen met een vriendin een bijeenkomst georganiseerd voor ouders van een overleden kind in hun woonplaats Rijnsburg. Het is de bedoeling dat dit jaarlijks gaat gebeuren. Joke, de oma van Guusje* die bij haar geboorte overleden bleek te zijn, heeft in een aantal korte verhaaltjes beschreven hoe zij de dood van haar kleinkind heeft ervaren.
Herdenkingsdienst voor Jesse*
Ilse en haar vriendin kwamen op het idee voor een herdenkingsdienst in hun eigen woonplaats door
een artikel in de Rondzendbrief van de Vereniging Ouders Overleden Kinderen (VOOK). Dat sprak hen erg
aan en ze zijn met 2 predikanten en nog een vriendin aan de slag gegaan om deze dienst voor te bereiden.
Met elkaar hebben ze een lijst van namen en adressen opgesteld van ouders van wie een kind was overleden. Dit waren zowel ouders van wie het kindje heel jong was overleden, als ook ouders van kinderen die op volwassen leeftijd overleden. En het waren zowel ouders voor wie het overlijden nog maar kort geleden was als ook ouders die hun kind 35 jaar geleden verloren. Daarnaast hebben ze affiches opgehangen en een artikel in de plaatselijke krant gezet.
Er bleek, boven verwachting van de organisatoren, veel behoefte te zijn aan deze herdenkingsbijeenkomst. Er kwamen ongeveer 70 mensen naar de bijeenkomst. Dit waren niet alleen ouders maar ook mensen die nauw bij de ouders betrokken zijn.
De bijeenkomst is gehouden in de aula van een school. Een prachtige ruimte, waarin tafels geplaatst waren met witte rozen en een grote witte kaars op een glazen plaat, waar de kaarsjes van alle kinderen opgezet werden. Iedereen kreeg een witte steen waar ze de naam van hun kind op mochten zetten. Er was muziek van een pianiste en haar man. Zij zongen prachtige, ontroerende liederen. Er werden gedichten voorgedragen en één van de predikanten hield een korte meditatie, die ontzettend troostend was en waarin ook aandacht was voor de mensen rondom de ouders, de mensen die de ouders tot grote steun zijn.
Heel mooi was ook de stenenceremonie. Ouders mochten, als ze dat wilden en konden, zelf de naam van hun
kind zeggen en dan de steen in een groot bloemenhart leggen. Een zeer ontroerend moment.
Na afloop bleef iedereen zitten om na te praten, het was een fijne middag met een warme deken van troost om
hen heen.
Er is veel bijgebleven van deze herdenkingsbijeenkomst bij Ilse. Het feit dat zoveel mensen durfden te komen
heeft haar ontzettend ontroerd. Met name de stenenceremonie is Ilse het meeste bijgebleven:
"Ik denk dat het mooiste was, ook wel het moeilijkste, dat de namen werden
genoemd. Zeer emotioneel was dat. De bijeenkomst was vanuit een christelijke basis, maar het voelde niet
heel zwaar. Het was echt een ontzettend warme deken om ons heen. Ik heb me echt dagen euforisch gevoeld!"
Vanwege de bijzondere ervaring wil ze deze diensten vaker organiseren, ongeveer 1 x per jaar.
Binnenkort start ze met de voorbereidingen van de nieuwe bijeenkomst.
Schrijven over Guusje*
Joke, de oma van Guusje*, is gaan schrijven over Guusje* de nacht voordat ze geboren werd. Joke wist toen
al dat ze overleden was. "Je leven staat in één klap stil. Hoe moet
je daar nou mee verder leven. Het grote verdriet dat jouw dochter ineens overkomt en het verlies van een
kleinkind". Joke bleef schrijven.
Vooral als ze niet kon slapen schreef ze op wat haar dwars zat. Het gaf geen troost, maar wel ruimte in haar
hoofd en een manier om er mee om te gaan. Als Joke de stukjes later terug las, hoefde er niets aan
veranderd te worden. "Toen ik een stuk of zes stukjes had, hoopte ik dat het er
meer zouden worden zodat ik er een boekje van kon laten maken, als een monumentje voor mijn
kleindochter".
Dat boekje is er gekomen. Na 25 stukjes geschreven te hebben is Joke gestopt met schrijven omdat ze het
gevoel had dat het voldoende was en omdat ze niet in herhaling wilde vallen. Het boekje heeft ze in eigen
beheer laten maken en is alleen aan familie en vrienden gegeven.
Het is niet te koop.
Wel ligt er een exemplaar in de plaatselijke bibliotheek. Mensen kunnen het lenen en daar kreeg Joke heel
ontroerende reacties op. Mensen geven aan dat ze niet gedacht hadden dat het zo'n impact heeft ook, of beter
gezegd juist, voor grootouders.
Joke wil graag dat meer mensen lezen hoe erg het is om een kleinkind te verliezen. Het is lastig om dat zo maar in een gesprek uit te leggen, vandaar dit boekje. Ook is er niet zo heel veel te vinden over hoe grootouders het ervaren als een kleinkind overlijdt. Om het boekje meer toegankelijk te maken voor anderen is het nu ook op internet te lezen. De vader van Guusje* heeft de site www.kleindochterguusje.nl gemaakt.
Adri Westmaas,
mama van Sander, David* en Eva