KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Marco

* 9 mei 2007 († 4 mei 2007)

Monique en Henk

Voor ons lieve mannetje

Wij zijn Monique en Henk en vanaf 9 september 2005 getrouwd.
In maart 2004 leerden wij elkaar kennen en we wisten heel snel dat we samen kinderen wilden. Omdat ik maar niet zwanger werd hebben we ons beiden laten onderzoeken, maar er bleek niets aan de hand te zijn. Als ik in januari 2007 nog niet zwanger was moesten we weer contact opnemen met het ziekenhuis, maar op 9 januari 2007 ontdekte ik dat ik 5 weken zwanger was. Henk kon het niet geloven en we waren dolgelukkig. Onze droom om een kindje te krijgen zou nou eindelijk uitkomen, en we hadden geen "hulp" nodig gehad!

In de 9e week kreeg ik buikkrampen die heel hevig werden. Omdat de krampen aanhielden zijn we 's avonds naar de dokterswacht geweest en daar konden ze ons gerust stellen, want mijn darmen bleken gewoon erg onrustig. De week erna konden we ons wondertje bekijken op de echo. En daarop zagen we een beweeglijke baby en het hartje klopte goed.

Vooral de eerste 4 maanden heb ik kennisgemaakt met de meeste zwangerschapskwaaltjes. Toen deze verdwenen, kreeg ik te maken met weerstandsproblemen zoals een ontstoken kaak en een verstandskies die eruit getrokken moest worden, ontstoken amandelen etc. Maar toen ik weer foliumzuur ging slikken, verdwenen deze klachten en voelde ik me erg goed. Verder waren de controles bij de verloskundige goed en op 17 april (19e week) heb ik op de laatste controle een mooi snel en sterk hartje gehoord. Ze zei nog wel "of het kindje goed groeit dat moeten we op de 20-weken echo bekijken". Maar ik heb me hier niet aan gestoord omdat ik zelf ook te licht was bij de geboorte.

Ik vond trouwens wel dat ik niet zo'n mooi buikje kreeg als anderen, en als ik dit zei, hoorde ik dat dit bij veel meer vrouwen het geval is. Op 4 mei 2007 (21,5 weken) bedacht ik me opeens dat ik de baby toch al een tijdje niet gevoeld had. Ik dacht dat het door de stress kwam omdat Henk zijn opa hiervoor een week in het ziekenhuis gelegen had en op 2 mei overleden was en omdat het met Henk zijn vader ook niet zo goed ging na een operatie. De verloskundige stelde me gerust maar nodigde me uit om het hartje even te horen. Dat leek me fijn want het duurde nog een week voor de 20-weken echo (die kon pas gepland worden bij 22,5 weken).

Toen ik bij de verloskundige was, kon ze met de doptone geen hartslag vinden. Er zou "even" een echo gemaakt worden, en ze stelde me nog steeds gerust. Maar op de echo zag ik geen beweging, en toen bevestigde ze dat er geen hartactiviteit was. De verloskundigen hebben me zo goed mogelijk opgevangen, en toen moest ik 's middags met Henk naar de gyneacoloog in het ziekenhuis. Ze wilden mij maandag 7 mei inleiden, maar dan werd Henk zijn opa begraven, en zijn oma kon dit er ook niet bij hebben. Dinsdags was er een cursus, en daarom werd besloten dat ik woensdag moest bevallen van ons al dode kindje.

Woensdagmorgen werd ik ingeleid en om 17.25 uur werd Marco in een heftige wee geboren. Hij zat nog helemaal in de vliezen. We mochten kijken hoe de zuster de vliezen open maakte en hem uitpakte. We kregen uitleg over van alles en daarna heeft Marco nog ongeveer anderhalf uur op mijn buik gelegen. Hij had één oogje open... Hij was heel week en zijn velletje liet al iets los. Ook had Marco allemaal vocht in zijn hoofdje omdat hij al eerder overleden was. Alleen zijn de gynaecoloog en wij het niet helemaal over eens hoe lang, want met 19 weken heb ik nog een mooi sterk hartje gehoord, terwijl de gynaecoloog zegt dat hij al met 18 weken overleden moet zijn.

We mochten in het ziekenhuis blijven overnachten, en dat hebben we gedaan omdat ik dan met een zuster kon praten als dit nodig mocht zijn. Het fijnste was dat Marco bij ons op de kamer mocht blijven (op een baar met een koeling). Zo zijn we toch één nacht met zijn drietjes geweest en dit is toch een speciale herinnering.

De volgende dag moeten we 's morgens definitief afscheid van Marco nemen in het ziekenhuis, want na de obductie konden we Marco niet meer zien. Op deze dag zouden we Marco bewonderen op de 20-weken echo als dit niet gebeurd was.

Ons bijzondere ventje Marco

Weer thuis

Als we thuis zijn gekomen, zetten we onze spulletjes neer, en gaan we eerst naar het gemeentehuis om Marco aan te geven, en laten we Marco in ons trouwboekje vermelden. Als we thuis zijn komen de verloskundige en de huisarts langs. 's Middags regelen we grotendeels de begrafenis met de bode van de uitvaartmaatschappij. Vrijdags, een week na het slechte nieuws versturen we de geboorte-/rouwkaart, en zijn we naar de maatschappelijkwerkster van het ziekenhuis geweest. Hopelijk kan zij ons helpen met het verwerken van dit grote verlies.

Op zaterdag kopen we het kistje, en komt bij mama de melkproduktie een beetje op gang. Melk die voor Marco bedoeld was. Zondag is het moederdag en papa brengt mij daarom een ontbijtje op bed omdat ik nu ook mama ben.

De begrafenis.

De uitvaartbegeleidster gaat Marco* uit het ziekenhuis halen, en komt daarvoor Marco's kistje en het t-shirt halen waar Marco in gewikkeld gaat worden. Ook neemt ze het beertje dat bij Marco stond, en het beertje van onze trouwerij mee, want deze gaan mee in het kistje.

De familie en een paar vrienden die afscheid met ons willen delen, arriveren, en hebben allemaal iets speciaals meegebracht. Als iedereen koffie/thee en een koek gehad heeft, roept de uitvaartbegeleidster iedereen rond de tafel waar Marco in zijn kistje op staat met de quilt dat we in het ziekenhuis hebben uitgezocht er overheen. Alle meegebrachte dingen liggen er om heen.

We luisteren naar het liedje dat we voor Marco* uitgezocht hebben. Het is "De Steen" van Paul de Leeuw. Vanaf nu is dit jouw liedje. De tekst is als volgt:

Ik heb een steen verlegd
in een rivier op aarde
het water gaat er anders overheen.

de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vind er altijd een weg omheen
misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem dan glad en rond gesleten
te laten rusten in de ruwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd
in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik heb een steen verlegd
in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Bron: Paul de Leeuw

Daarna maken we ons klaar om naar de begraafplaats te gaan. Papa en mama gaan met Marco in zijn kistje mee in de auto van de uitvaart-begeleidster. Op de begraafplaats draagt papa Marco's kistje, en mama een windmolentje voor op het grafje. Papa zet het kistje neer op de plek van het grafje, en alle bloemen en knuffels etc. worden eromheen gelegd. Dan leest papa de toespraak voor die mama geschreven heeft:

Lieve Marco,

Vandaag moeten we echt afscheid van jou nemen.
Toen we hoorden dat jij in mama's buik groeide kon ons geluk niet op,
Ook al was je nog maar zo groot als een speldeknop.

We volgden jouw ontwikkeling met een boekje op de voet,
En mama paste haar leven aan en at extra goed.

Maar toen kwam onverwacht het vreselijke nieuws,
Want jouw hartje klopte niet meer...

De korte tijd die je bij ons was, blijft voor ons heel bijzonder en apart.
Jij zult voor altijd een heel speciaal plekje hebben in ons hart.

Samen eindigen we met de woorden:

Dag lieve Marco.

Samen laten we Marco daarna langzaam in zijn kistje naar beneden zakken.

Naarmate de tijd verder gaat, missen we Marco steeds meer, en onze wens voor een brusje voor Marco wordt alleen maar groter. Helaas wil dit niet lukken.
Ons verhaal is ook verschenen in het 2e boek van "Geen blote voetjes op het gras", en we hopen dat we op deze manier andere mensen kunnen steunen.

Marco's symbooltjes zijn Winnie de Pooh en vlinders. De vlindertjes in de glasplaat komen van een foto die we gemaakt hebben tijdens de vakantie die we i.v.m. zijn komst besproken hadden en ook door hebben laten gaan.

Marco z'n steentje