KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Damon en Dani

* 9 juli 2006 †

Alexandra & Patrick

Onze 2 mooie ventjes

Ik ben Alexandra en getrouwd met Patrick. Eindelijk heb ik de moed gevonden om ook over onze 2 lieve jongens te schrijven.

Toen ik ontdekte dat we zwanger waren, ging er een wereld voor me open die ik niet kende. Ik voelde me helemaal geweldig. Ondanks dat ik normale zwangerschapskwaaltjes had zoals moe, misselijk en het opstotend zuur, had ik niks te klagen. Met 8 weken kregen we de eerste echo. Jeetje wat klein om te zien. Ik vroeg nog met een gekke slag om de arm of het er geen 2 waren. Dit omdat ik zag dat het 2 bolletjes waren. Maar goed weet ik veel hoe een kindje van 8 weken eruit ziet op een echo. Die zelfde dag hebben we de familie ingelicht. Iedereen kan zich wel voorstellen wat de reacties zijn.

Met 13 weken kregen we de 2e echo. Weer was er maar 1 kindje te zien. Er werd ons gevraagd of we behoefte hadden om een echo met 20 weken te maken. Tuurlijk wilden we dat omdat we steeds maar wilde kijken hoe ons kindje eruit zou zien. Met 18 weken hadden we maar 1 hartje gehoord. Alles was gelukkig goed.

Toen kwam de 20 weken echo. Onze puk (zoals wij ons kindje noemden) zou helemaal onderzocht worden of alles goed functioneerde. Er werd me gevraagd of ik geen rare dingen in mijn zwangerschap had meegemaakt. Het enige dat ik kon vertellen was dat ik moe en misselijk was en dat het zuur af en toe kwam. Ik wist het ook niet omdat dit mijn eerste zwangerschap was. Heel voorzichtig kwam de vraag of ik niet vond dat ik in één keer een dikke buik had gekregen. Nou zei mijn man, de laatste 2-3 weken is ze behoorlijk dik geworden. Dus wij zeiden heel voorzichtig 2 kindjes. En ja hoor we zagen er 2. Dolgelukkig dat wij waren en de familie helemaal ondersteboven. Echt geweldig.

Maar toen.... Met 22 weken werd ik 's morgens om half 6 wakker met een natte broek. Ik voelde iets naar beneden gaan. Toen ik op de wc zat en heel voorzichtig keek zag ik dat ik mijn slijmprop was verloren. Toen ben ik weer naar ons bed gelopen en mijn man vroeg wat ik kwijt was. Ik vertelde hem dat mijn water was gebroken.

Om 6 uur zaten we bij de verloskundige en om 8 uur zaten we in het ziekenhuis. We gingen (en hoopten stiekem) er van uit dat het een hoge vliesscheur was. Maar helaas het was niet zo. Ons 1e kindje had geen vruchtwater meer. Voor de zekerheid werden we dag erna naar Maastricht gestuurd. Ze waren heel eerlijk en zeiden dat het er niet goed uitzag. De wereld zakte onder onze voeten weg. Toch bleven we hopen, ook omdat ze ons vertelden dat er 1 kindje kon overleven.

Met 23 weken en 3 dagen ging het mis. De hele dag waren Damon* en Dani* aan het spoken in mijn buik. Ik had de hele dag last van harde buiken die soms vervelend pijn deden. Die nacht heb ik ook niet geslapen.

23 weken en 4 dagen: 9 juli 2006. Ik had mijn man wakker gemaakt omdat ik het niet meer uithield van de harde buiken en omdat ik het niet vertrouwde. We gingen naar het ziekenhuis toe. Op de ctg zag het eruit dat het harde buiken waren. Na een tijdje kwam de gynaecoloog. Waar we bang voor waren, werd werkelijkheid. Ons 1e kindje zou geboren worden. De navelstreng was al geboren.

Ik mocht op bed gaan liggen en langzaam mee persen. En ja hoor, toen het kopje ervoor stond zei de gynaecoloog al "sorry het kindje is dood". Na nog een keertje persen werd ons mooi mannetje Damon* geboren. Ik ging kapot van verdriet en kon alleen maar sorry zeggen tegen mijn man. Samen hebben we nog van ons mannetje genoten. Ze hebben er ook alles aan gedaan (door zover mogelijk de navelstreng af te binden) om Dani* te laten zitten.

Na een tijdje begon ik weer last te krijgen van harde buiken en druk op mijn stuitje. Naweeën dacht ik. Maar dat was Dani*. Hij had besloten om naar zijn broertje te gaan. Na een stormloop van rugweeën werd het vruchtwater geboren. Het spoot eruit. Iedereen die in de buurt stond, vloog aan de kant. Ik riep ook gelijk dat er niemand was die Dani* op kon vangen.

Naar mijn gevoel werd ons mannetje gelanceerd. We hebben hem nog even horen huilen. Mijn man zag hem ook nog zijn handje optillen. Dani* heeft nog ongeveer 15 minuten geleefd. En we hebben ook nog rustig afscheid van hem genomen. Samen hebben we met de familie genoten van onze kereltjes. De dag erna hebben familie en vrienden nog afscheid genomen van onze ventjes. Die ongelooflijk mooi waren.

Onze 2 geweldig mooie ventjes

De begrafenisondernemer heeft Damon* en Dani* de kleertjes aangedaan. Zelf was ik te bang dat ik ze "kapot" zou maken. Ze waren zo mooi maar ook zo teer. Ze waren nog niet helemaal voorzien van vet. Hij heeft het zo mooi gedaan.

Toen kwam het geregel voor de crematie van Damon* en Dani*. Hoe moeilijk het ook was, het was heel mooi geworden. We hebben zelf het bedje voor onze jongens gekocht. De muziek uitgekozen. Het bedje opgemaakt. Onze jongens zijn op 13 juli 2006 gecremeerd. Op 15 juli 2006 mochten we onze jongens weer ophalen. Ze zijn weer thuis. Nu kunnen we weer voor ze zorgen door er bloemen neer te zetten en het verwisselen van een beer. We hebben ook nog ieder een ketting om onze nek met wat as er in.

Mijn gedachten dwalen af,
Zomaar ergens in het rond.
Ook al probeer ik door te gaan,
mijn hart is voor altijd gewond.
Er is niks wat die leegte kan helen,
niks wat dat opvult.
Sommige kan het weinig tot niks kan schelen,
ook al zorgde het voor heel wat tumult.
Je zou zeggen dat bloemen moet bloeien.
en sterren stralend aan de hemel moeten staan.
dat ze in de natuur niet moeten snoeien,
maar het wordt toch gedaan.
Waarom, waarom, waarom,
dat blijf altijd de vraag.
Ik laat dan zonder slag of stoot,
dan ook gewoon een traan.
Ook weer vandaag.............

De uitslag van de placenta was helemaal goed. Mijn lichaam heeft heel natuurlijk gereageerd, alleen er niet bij stil gestaan dat de kindjes nog niet helemaal klaar waren voor deze wereld.

Damon* & Dani* hebben een bengelzusje gekregen op 21 juni 2007. Ze heet Daisy.