KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Kevin van Creij

* 3 december 2003 - 5 december 2003 †

Frank en Inge

Voor ons lief manneke

De zwangerschap

Nadat wij in september 2002 een miskraam hadden gehad, waren wij dolblij toen we in maart 2003 weer zwanger bleken te zijn. Ik zou 21 november uitgerekend zijn. Toen thuis de zwangerschapstest positief was, zijn we meteen naar de huisarts gegaan. Zij vond dat wij met 8 weken een echo moesten laten maken zodat we als we het hartje zouden zien kloppen, gerustgesteld zouden zijn. Dit in verband met de miskraam in 2002.

In april 2003 lieten wij de eerste echo maken. Wat bleek, ik was 8 weken en 1 dag zwanger en het hartje klopte. De kans dat het nu nog mis zou gaan, was zeer klein werd ons verteld. Diezelfde dag hebben we een afspraak gemaakt bij de verloskundige en we hebben de kraamzorg geregeld. We gingen in mei 2003 voor het eerst naar de verloskundige. Daar werd ons verteld dat we beter in het ziekenhuis op contrôle konden gaan in verband met mijn pacemaker. De afspraak werd meteen voor de volgende week gemaakt. Het liefste wilde ik thuis bevallen maar dat kon dus niet. Nou ja dan maar in het ziekenhuis, daar zijn we in ieder geval in goede handen mocht er tijdens de bevalling ooit iets zijn.

De eerste afspraak bij de gynaecoloog was natuurlijk spannend. De verloskundige had ons de week ervoor wel het hartje laten horen, maar toch, de onzekerheid blijft. Vanaf nu zouden we elke contrôle een echo krijgen. Frank ging iedere keer mee naar de contrôles en we zagen dat ons kindje het goed deed. Hij groeide goed. Op een gegeven moment lag hij zelfs 2 weken voor op de groei. Het kon dus niet beter.

Op 5 november 2003 bleek dat ik beginnende zwangerschapsvergiftiging had. Als ik me netjes aan de regels zou houden, zei de gynaecoloog, dan hoefde ik niet te worden opgenomen in het ziekenhuis. Na 5 dagen thuis te hebben gerust, gingen we weer terug op contrôle. En inderdaad ik was 3 kilo aan vocht kwijt en de gynaecoloog vond dat ik me netjes aan de regels had gehouden. Ook mijn bloeddruk was goed, dus ik mocht weer naar huis. Ik was zo goed als genezen.

De dagen begonnen nu af te tellen. Het werd steeds spannender want binnen nu en een paar weken waren wij papa en mama. We wisten al dat we een jongetje zouden krijgen en dat we hem Kevin zouden gaan noemen. De gynaecoloog vertelde ons bij een van de echo's dat ons kindje de neus had van zijn papa.

Op 1 december 2003 werd een afspraak gemaakt om de bevalling van ons kindje te gaan inleiden. Ik was al ruim 41 weken zwanger. De afspraak werd gezet op woensdag 3 december om 8.30 uur, ik was die dag 41 weken en 5 dagen zwanger. Nu werd het echt spannend want nu zouden we woensdag of uiterlijk donderdag vader en moeder worden van ons zeer gewenste zoontje.

Dinsdagavond 2 december hebben we samen nog kerstkaartjes gemaakt om straks met de geboortekaartjes mee te sturen. De eerste kerstkaartjes met daarop 3 namen. Ook hebben we nog even de box aangekleed. Mobieltje erin en wat knuffels, immers over een dag zou hij bij ons in de box liggen. 's Avonds voor we naar bed gingen nog even gekeken of ik wel alles had ingepakt om mee te nemen naar het ziekenhuis. Wat extra kleren voor mezelf, want als ik eventueel wat langer in het ziekenhuis moet blijven, kan ik het maar beter bij hebben, ook kleertjes voor onze toekomstige zoon, toiletspullen, ja ik had alles.

Eenmaal op bed konden we de slaap niet vatten, nog heel even en dan waren we met zijn drieën. We waren al aan het fantaseren hoe dat zou zijn. Uiteindelijk zijn we toch in slaap gevallen.

3 december 2003

Om 4.40 uur werd ik wakker van de buikpijn. Zou ik dan toch nog spontaan weeën krijgen? Ik ging uit bed naar de wc en zag dat ik wat bloed verloor. Frank heeft het ziekenhuis gebeld en we konden meteen komen, want inderdaad het was begonnen. Snel nog even onder de douche en om 6.30 uur waren we in het ziekenhuis. Vanaf dat moment kreeg ik het gevoel dat die dag alles fout zou gaan. Ik ben nog nooit zo bang geweest. Niet voor de bevalling of zo, maar voor iets wat ik niet kan beschrijven.

Om 8.30 uur hebben ze 2 pilletjes gezet om de bevalling nog verder op te wekken. Om 10.30 uur had ik 3 cm ontsluiting en werden de weeën steeds heftiger. Op een gegeven moment kon ik ze niet meer opvangen en werd besloten mij een ruggenprik te geven. De eerste ruggenprik werd gezet. Deze ging verkeerd want het verdoofde alleen mijn linkerkant. Toen heb ik gezegd "na vandaag lach ik nooit meer". Er werd een tweede ruggenprik gezet en deze was wel goed. Ook kreeg ik toen een infuus om de weeën nog sneller te laten komen. Vanaf dat moment ging het heel snel. In een mum van tijd had ik 9 cm ontsluiting. En een kwartier later, het is dan 14.30 uur volledige ontsluiting.

De bevalling wilde niet echt vlotten. De verloskundige van het ziekenhuis wist niet meer wat te doen en haalde er een gynaecoloog bij. Vanaf toen ging het ook echt mis. De gynaecoloog vertelde mij dat ons kindje zo niet geboren kon worden. Het moest met de zuignap of een keizersnede. Ze zou het eerst gaan proberen met de zuignap. Ik vond alles al lang best. Ik dacht alleen maar "nog heel even en dan hebben wij ons zoontje in onze armen".

De eerste poging met de zuignap mislukte. Volgens de gynaecoloog was de cup te klein. Ze zou het nogmaals gaan proberen maar dan met een grotere cup. De tweede poging mislukte weer. De zuignap schoot namelijk los. Door de klap die ik hiervan kreeg, raakte ik toen in paniek. Ik heb gezegd dat ik toen een keizersnede wilde, want dat het met de zuignap blijkbaar niet lukte. Hierop werd ik afgesnauwd door de gynaecoloog met de woorden "je moet je niet aanstellen". Frank heeft mij toen weer rustig gekregen. Hij zei tegen me dat hij de haartjes al kon zien. Dat gaf me opnieuw goede hoop. Maar onze gynaecoloog was er met haar gedachten niet helemaal bij. Ze stond te bellen, paniekerig te doen en keek absoluut niet naar ons. Uiteindelijk probeerde ze nadat ze een knip had gezet voor de derde keer de zuignap. Dit mislukte weer en dit maal volgens haar omdat het hoofdje nat was. Nou volgens mij is dat bij iedere baby zo. Maar goed ik heb er geen verstand van dus je vertrouwt toch op haar. De gynaecoloog zei dat we toch maar een keizersnede zouden krijgen. Het is nu 15.45 uur. Op dit moment loopt Frank naar de andere kant van mijn bed en ziet dat de CTG niet goed ligt. Hij legt deze weer goed terug op mijn buik. En toen werd het paniek, ze zagen nu dat de hartactiviteit van ons kindje plotseling erg verslechterde. Er werd besloten over te gaan tot een spoedkeizersnede. Inmiddels was de gynaecoloog vertrokken, waar naar toe wisten we niet. De verloskundige heeft ons naar de operatiekamer gereden. Onderweg heb ik gevraagd of er iets niet goed was met ons kindje. Er was niets aan de hand werd ons verteld. Is er dan iets met mij vroeg ik, nee hoor alles is gewoon goed was het antwoord, niets om je zorgen over te maken. Eenmaal boven bij de operatiekamer wordt er gezegd "cruciale foetus, hartslag minder dan 60". Toen dacht ik van ja dat het je 2 minuten geleden dan ook wel tegen mij kunnen zeggen, ik ben toch niet gek.

Frank moest zich in een kamertje omkleden om mee de operatiekamer in te mogen. Ik lag te wachten op een verdoving en hoorde iemand roepen "waar blijft die gynaecoloog". Ik vroeg waar Frank was en kreeg als antwoord "Wil je nu je kind redden of niet". Natuurlijk wilde ik dat. Alleen was nog steeds het wachten op de gynaecoloog, die was vergeten door te geven aan de operatiekamer dat wij eraan kwamen en wist klaarblijkelijk niet wat spoed betekende.

Frank en ik hadden daags voor de bevalling afgesproken dat als Kevin geboren was hij pas iemand zou bellen als ik gewassen was. Ook zou Frank als ze Kevin mee zouden nemen naar een andere kamer met hem meegaan zodat ze hem niet konden verwisselen met een andere baby. Ik kon mezelf wel redden had ik gezegd. Waar je allemaal al niet aan denkt.

Toen ik bij kwam van de operatie (ik had volledige narcose gehad) zag ik niet Frank staan maar mijn vader en moeder. Toen wist ik al dat het niet goed zat.

Kevin is om 16.55 uur levenloos ter wereld gekomen. Ze hebben Kevin 15 minuten moeten reanimeren voordat hij weer ging ademen. Frank was bij Kevin die inmiddels aan allerlei slangetjes werd gelegd. Ik ben op mijn bed naar Frank en Kevin toegebracht. Toen ik hem zag dacht ik alleen maar wat ben je toch knap en groot. Ik had nog nooit zo'n mooi kindje gezien. We kregen te horen dat Kevin naar Veldhoven moest, met spoed. Mij wilden ze in het ziekenhuis in 's-Hertogenbosch laten. Daar was Frank het niet mee eens natuurlijk en toen mocht ik ook naar Veldhoven. De gynaecologe was nog even geweest, ik weet niet meer wat ze zei, maar wel dat ik zei dat ze gewoon weggegaan was en ons had laten liggen.

Onze Kevin

Er is een babyambulance gekomen om Kevin samen Frank naar Veldhoven te brengen. Tegen het ambulancepersoneel heb ik gezegd dat ze voorzichtig moesten rijden want dat als ze een ongeluk zouden maken, ik niemand meer had.

Toen ze onderweg waren, is er iemand gekomen om mij te wassen. Het enige wat ik aan haar vroeg was "Hoe groot is hij en hoeveel weegt hij". Waarop het antwoord was "Dat weet ik niet en dat is toch ook helemaal niet belangrijk". En toch wilde ik het weten. Ik weet ook niet waarom. Toen ik klaar was en mijn vader en moeder al mijn spullen bij elkaar hadden, ben ik ook met de ambulance naar Veldhoven gebracht. Mijn vader en moeder, broer en schoonzus zijn ook naar Veldhoven gereden.

Kevin is in Veldhoven op de afdeling neonatologie gelegd. Ik ben met mijn bed naar hem toegebracht. Frank was er natuurlijk al. Er stonden ons spannende slopende uren te wachten. De eerste 48 uur waren heel belangrijk voor Kevin. Op de kamer waar ik kwam te liggen, hebben ze voor Frank ook een bed neer gezet. We werden ontzettend goed opgevangen door het verplegend personeel in Veldhoven. De eerste nacht heb ik heel de nacht naar de deur liggen kijken, bang dat er iemand zou komen vertellen dat Kevin overleden was. Ook heb ik ze een paar keer laten bellen om te vragen hoe het met Kevin was. Hij was stabiel.

Kevin met zijn papa en mama

De volgende dag was nog net zo spannend. We kregen bezoek van de familie, Frank zijn broers, schoonzussen en zijn moeder, mijn vader en moeder en mijn broer met mijn schoonzus. Van de vrienden wist nog niemand dat ik al bevallen was. Kevin bleef al die tijd stabiel.

5 december 2003

Vrijdagochtend 5 december 2003 heb ik tegen Frank gezegd dat hij naar Rosmalen moest gaan om Kevin aan te geven bij de burgerlijke stand op het gemeentehuis. We hadden inmiddels goede hoop want de 48 uur waren bijna om. Mijn vader is met Frank meegereden. Nadat Frank Kevin had aangegeven heeft hij ook nog een bord in de tuin gezet. Nu kon iedereen zien dat wij de trotse ouders waren van een zoon. Van mij hebben ze die ochtend foto's gemaakt van mijn darmen. De darmfuncties waren totaal uitgevallen, een complicatie van de operatie. Donderdagavond was ik heel ziek geworden. Ik moest om het uur overgeven (bloed en maagsappen). Ook heb ik 4 zakken bloed gekregen omdat mijn HB nog maar 4,0 was. Ik zou deze vrijdag dan ook geen bezoek mogen ontvangen.

Toen Frank weer terug was in het ziekenhuis kwam de kinderarts met ons praten over de toestand van Kevin. Het zag er niet goed uit. Ze hadden een MRI-scan willen maken en tijdens de weg daar naar toe ging Kevin hard achteruit. Ze hebben toen besloten de MRI-scan maar niet te doen en Kevin teruggebracht naar de IC. Als wij Kevin nog wilden laten dopen, zouden we dat zondag moeten doen. Daarna zouden we hem dan van de beademing af moeten halen en kijken of hij zelf zou gaan ademen of dat hij misschien in onze armen zou sterven. Wij zeiden dat we die beslissing nooit zouden kunnen nemen. Op dit moment komt er iemand die roept "Snel naar beneden komen het gaat heel slecht met Kevin, hij is stervende".

We zijn meteen naar beneden gegaan, toen we daar aankwamen (2 minuten later) was hij al gestorven. We hebben hem toen voor de eerste keer vast mogen houden, we hebben hem geknuffeld. Ook hebben we hem toen alsnog laten dopen. Ze hebben Kevin gewogen en gemeten, hand- en voetafdrukjes gemaakt en een plukje haar van hem afgeknipt. Frank heeft hem liefdevol gewassen, in badje gedaan en een mooi pakje aangegeven. Daarna is Kevin meegegaan naar onze kamer. Kevin is gestorven op 5 december 2003 om 15.20 uur. Kevin was 55,5 cm lang en woog 4160 gram.

Kevin met zijn papa

De reden dat Kevin is overleden, is dat hij door het foutief handelen van de gynaecoloog heeft geleden aan een ernstig zuurstoftekort. Hierdoor is er een zwelling ontstaan bij zijn hersentjes, deze zwelling heeft de hersenstam kapot gedrukt. Als Kevin was blijven leven dan had hij alleen maar op een bed kunnen liggen en verder helemaal niets; een onmenselijk bestaan. We zijn wel blij dat Kevin zelf heeft opgegeven, zo hebben wij niet hoeven beslissen over leven en dood. Maar feit blijft dat als ze goed gehandeld hadden tijdens de bevalling, wij nu een kerngezonde zoon hadden.

Ikzelf was nog steeds ziek en mocht nog niet naar huis. Frank mocht bij mij blijven in het ziekenhuis, net zo lang als ik moest blijven. Voor Kevin werd plek gemaakt in het kamertje naast de onze. Ik zou pas naar huis mogen als mijn darmen weer functioneerden. We moesten dus de hele uitvaart regelen vanuit het ziekenhuis.

Kevin met zijn allereerste knuffels Bert en Ernie

De crematie

We hebben besloten dat we Kevin zouden cremeren. We zouden de dienst ook alleen op het crematorium doen. Het werd gepland voor donderdag 11 december 2003 onder voorbehoud dat ik dan wel uit het ziekenhuis was. Dinsdag 9 december mocht ik dan eindelijk naar huis. Thuis aangekomen, stonden daar natuurlijk in de kamer de box en de wandelwagen. Kevin werd die middag opgehaald door de begrafenisondernemer en werd in Vught opgebaard. Daar zijn we 's avonds natuurlijk wezen kijken. Dat was schrikken, want nu lag Kevin niet meer in een bedje maar in een kistje. Wat ons ook meteen opviel, was het dekentje waar hij onder lag. Dat dekentje hadden we namelijk niet gezien toen we het kistje uitzochten, maar het was hetzelfde als dat wij thuis voor hem hadden voor op zijn bedje. En de stof aan de zijkant van het kistje was hetzelfde als de lakentjes die wij thuis voor hem hadden.

Kevin

Woensdagavond was het laatste afscheid in het mortuarium. Er lagen nu bloemen, het was ontzettend druk. Er zijn nog wat mensen mee naar ons huis gegaan en die hebben de box en wandelwagen mee opgeruimd. Zijn kamertje hebben we laten staan. Die woensdagnacht hebben Frank en ik geen oog dicht gedaan. Ik was zo bang voor de dag die komen ging. Wat als de muziek bleef hangen, wat als ik me zou verslapen, wat als ..........

Kevin tussen alle bloemen

De volgende morgen kwam de familie allemaal naar ons, koffie klaarzetten, broodjes smeren voor na de crematie. We hadden met de begrafenisondernemer afgesproken dat hij samen met Kevin ons op kwam halen om naar het crematorium te gaan. Op die manier was Kevin toch nog langs het huis geweest waar hij had moeten opgroeien en waar hij zo welkom was.

Toen we aankwamen op de parkeerplaats bij het crematorium, stonden de mensen in de rij om binnen te komen. Wat was het druk, wie had dat verwacht en wat doet dat ontzettend goed als mensen zo meeleven.

Het was een mooie en zeer persoonlijke dienst. Verschillende mensen hebben stukjes geschreven en voorgelezen. We hadden 5 liedjes uit moeten zoeken, waaronder 'Afscheid nemen bestaat niet' van Marco Borsato en het liedje 'Kindje' van de site van Lieve Engeltjes. Frank en ik hebben zelf als laatste afscheid van Kevin genomen en we hebben hem nog een kusje gegeven. Na de dienst hebben we in de aula van het crematorium nog koffie gedronken en hebben de mensen gelegenheid gehad ons te condoleren. Daarna zijn we met de familie en onze beste vrienden naar ons huis gegaan voor koffie en broodjes.

En nu moeten we verder, weer met zijn tweeën. Het valt niet mee, maar we komen er wel. Stapje voor stapje. Gelukkig krijgen we veel steun van familie en vrienden.

Een tijdje geleden hebben we besloten Kevin alsnog te laten begraven. We misten het om een plekje te hebben om naar toe te gaan. En met een eigen plekje kun je op een bepaalde manier toch voor hem zorgen, zijn steentje mooi maken, plantjes neerzetten en wat nog meer. (Kevin heeft voorlopig 2 plekjes naast elkaar, een met zijn steentje en een met zand om wat plantjes en spulletjes neer te zetten). Ook hebben we allebei een ring uitgezocht waar we wat as van Kevin in hebben laten doen. Kevin is begraven op 3 juni 2004, de dag dat hij 6 maanden oud zou zijn geworden.

Kevin zijn steentje

Kevin zijn plekje

Lieve Kevin

Vergeet zeker niet lieve kleine vent
dat je altijd in onze harten bent.
Jij bent en blijft voor altijd onze nummer één.

Dag lief manneke

Liefs papa en mama