KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Tycho Seijn-Hoogendijk

* 23 november 2002 †

Peet en Eric

Ons liefdeskind

In mei 2002 bleken we volkomen onverwacht zwanger te zijn. Mijn geliefde Eric en ik waren toen nog niet zo lang bij elkaar, maar de keuze was snel gemaakt. Echte liefde zie je tenslotte graag verenigd in een kind, een liefdeskind. Volgens de verloskundige verliep de zwangerschap prima. Wel was Tycho erg rustig vond ik, maar het was mijn eerste zwangerschap dus ik kon niet echt vergelijken. De verloskundige verzekerde me dat hij zo rustig was, omdat hij groot was en er dus weinig ruimte in mijn buik over was. Ik maakte me dus niet ongerust. Mijn bloeddruk (normaal te laag) was goed, mijn bloed verder ook. Hij groeide goed en met de doptone hoorden we keer op keer de keiharde roffel van zijn hartslag. In september zijn we verhuisd naar een groter huis, zodat we meer ruimte zouden hebben voor de kleine. Nu hadden we alle ruimte voor een babykamer en die werd dus ook rustig aan ingericht. Niet een geheel afgerond kant en klaar pakket, maar we deden het helemaal zelf. Het werd een echt kinderparadijsje. Wel kreeg ik steeds meer het gevoel van "ik geloof het pas als hij hier in zijn bedje ligt". Na de verhuizing kreeg ik in ernstige mate last van bekkeninstabiliteit, waardoor ik nog weinig kon doen. Ik ging halve dagen werken en na het werk was mijn batterij al snel leeg. Verder voelde ik me prima. Tycho schopte een paar keer per dag flink en hij was tierig als ik op de fiets zat. We hadden het goed, tenminste dat dacht ik.

Op vrijdag 22 november kreeg ik last van steken in mijn rug. Later bleken dit dus rugweeën te zijn. Ik dacht er allereerst nog niet veel van, ik ben al sinds mijn achttiende rugpatiënt, het voelde niet als iets nieuws. In de loop van de avond werden de steken erger en erger. Ik was toen 34 weken en 5 dagen zwanger en de gedachte aan vroeggeboorte of iets dat nu nog fout kon gaan is volledig aan mij voorbij gegaan, ook al omdat ik daar totaal NIET over was geïnformeerd.

Ik wist niet beter dan dat je na het eerste trimester "veilig" was. Onwetendheid zie ook ik achteraf in. Kennis of niet, het deed er allemaal niets meer toe, bleek later. Later op de avond constateerde Eric dat ik weeën had, deze kwamen toen al om de drie minuten. De verloskundige werd gebeld en zij was even na middernacht aanwezig. Ze zocht met de doptone en kon geen hartslag vinden. Ik dacht toen direct al: "dat is fout, het is afgelopen, dit was het!" De verloskundige vond echter dat we naar het ziekenhuis moesten, want het lag waarschijnlijk aan de batterij van haar doptone. Dit terwijl ik mijn eigen hartslag wel kon horen. Ik dacht toen weer: "niks mis met die batterij; het is mis met mijn baby". In een roes heb ik mijn beste vriendin gebeld of ze op de honden kon komen passen. Met de auto reden we achter de verloskundige aan naar het ziekenhuis. Daar aangekomen moest ik in een rolstoel verder, ik kon niet meer lopen van de pijn van de weeën.

De weeën hadden inmiddels een niveau en frequentie bereikt waarin ik het uitgilde van de pijn. De gynaecoloog kwam bij ons en bekeek de echo, vervolgens vertelde hij kil: "hier is het hoofd, hier de armpjes en de beentjes, hier is het hart maar ik zie geen activiteit, hij is dood. WHAM!" De droom spatte keihard uit elkaar in miljoenen tranen. Het enige wat ik toen nog wilde was, dat Tycho uit mijn buik verdween. Let wel: de lichamelijke pijn van de weeën was zo intens, dat ik op dat moment liever ook zelf was gestorven. Zoals vele moeders in mijn situatie vroeg ik om een keizersnede, maar dit bleek niet meer mogelijk omdat Tycho al te ver was ingedaald.

Ik werd naar de "verloskamer" gereden met uiteraard Eric aan mijn zijde. Ik weet nog dat ik mijn ogen stijf dicht hield en dat de verlichte strepen van de TL buizen aan het plafond, steeds door het duister achter mijn oogleden heen kwamen. Ik had tot de dag daarvoor nog niets gehad van zwangerschapsgym of wat dan ook. Mijn zwangerschapsverlof was de dag ervoor ingegaan, ik wilde net gaan genieten van alles. De verloskundige had me thuis even een korte pufcursus gegeven en daar moest ik het mee doen.

Eric deed zijn best om me, naar omstandigheden, te kalmeren en moed in te spreken, maar ik was bijna onbereikbaar. Mijn vliezen braken en dit werd snel gevolgd door de eerste perswee. Ik heb geperst en gegild als een wilde, met als gevolg dat ik na mijn tweede perswee - in totaal binnen 6 minuten - mijn zoon kon aanschouwen. Daar was hij dan en inderdaad het is de mooiste baby van de hele wereld! Met een lengte van 52 cm had de verloskundige gelijk dat hij groot was. Zijn gewicht was een ruime 3 kilo, alles erop en eraan. Prachtig gewoon.

Vervolgens voelde ik dat ik in een shock weggleed. Er kwam een waas over alles wat er om me heen gebeurde en mijn overlevingsinstinct nam alle functies van me over. In tranen heb ik mijn moeder gebeld. "Hij is dood", zei ik en ze kwam meteen naar ons toe. Eric heeft zijn broer en zijn beste vriend gebeld, die laatste was er de volgende ochtend als eerste. Het was inmiddels 3 uur in de nacht. Ik heb er bewust voor gekozen om Tycho niet vast te pakken. Bij de geboorte had ik al gevoeld hoe koud hij was en ik wist zeker dat ik dat gevoel van kou nooit meer uit mijn lijf zou kunnen krijgen. Soms heb ik daar nu spijt van maar, het is nu eenmaal zo, daar doe je niks meer aan: het is goed zo. De verpleegster vroeg of we een camera bij ons hadden, dat hadden we niet, we hadden nergens op gerekend en zeker niet op deze afloop. De verpleegkundigen hebben prachtige foto's van hem gemaakt en ook hand- en voetafdrukjes, allemaal helemaal geweldig.

Tycho was en is een prachtig jongetje, helemaal niets mis mee. Achteraf bleek dat hij waarschijnlijk een paar dagen voor de geboorte al was overleden. Ik heb dit niet gemerkt omdat hij al tijden zo rustig was. Eric heeft wel aan mij gemerkt dat ik de laatste 2 dagen extreem rustig en in mezelf gekeerd was. Alsof ik het op een bepaald niveau waarschijnlijk toch wel geweten heb. Eric en ik hebben toen meteen afgesproken dat als één van ons zich schuldig zou gaan voelen, we dit ten alle tijden met elkaar moesten bespreken, want er kan en mag in deze gevallen geen plaats zijn voor schuld. We stonden en staan samen in ons verdriet om het verlies van onze zoon en daar heeft niets of niemand schuld aan.

Ik heb naar hem gekeken, gestaard, hem bewonderd net zo lang tot hij in mijn ogen ging ademen en ging knipogen naar me. Toen was het tijd om te gaan. Tot grote verbazing van Eric ben ik toen opgestaan van het bed, waar ik na de bevalling nog in lag en kon zo weglopen. Dit was vreemd, omdat ik daarvoor vanwege de bekkeninstabiliteit niet eens normaal rechtop een rechte lijn kon lopen. We kregen een kamer samen in het ziekenhuis en daar hebben we een paar uur geslapen. Om de mogelijke kans op herhaling uit te sluiten, (we wilden het gewoon zeker weten) hebben we obductie laten doen. Hieruit is niets gekomen, geen medische reden waarom onze zoon het levenslicht niet heeft mogen aanschouwen. Dit maakt het niet gemakkelijker, maar ergens ook niet moeilijker. "Het is gewone botte pech", zei de gynaecoloog. Daar kun je niets mee op zich maar je kunt er ook niets aan doen. De kans op herhaling wordt nihil tot minimaal geacht. Uiteraard kunnen we bij een volgende zwangerschap op volledige begeleiding door de gynaecoloog rekenen. Nu het te laat is, kan het wel. We proberen daar niet zuur over te doen maar er blij mee te zijn.

Het ziekenhuis was verder geweldig. Lieve verpleegsters die later ook nog naar ons gebeld hebben om te vragen hoe het met ons ging. Omdat Tycho al een paar dagen eerder was overleden bleef hij niet lang mooi. Zijn huidje was ook al beschadigd. We hebben hem dus in het ziekenhuis gelaten waar men maandag obductie zou gaan doen.

Die maandag waren we bezig Tycho's begrafenis te regelen. We werden netjes gebeld door de begrafenisondernemer dat Tycho bij hen was. Ze hebben hem voor ons omgekleed in de kleertjes die ik voor hem had meegegeven. Er is ons toen door doktoren en door de dame van de begrafenisondernemer aangeraden hem niet meer te bekijken, wij waren en zijn het hier nog steeds volledig mee eens. Hij ging die zaterdagnacht in het ziekenhuis al snel achteruit. De mooiste beelden van hem liggen vast op de foto's en voor altijd in ons geheugen. Dat neemt niemand ons meer af.

De begrafenis op de 28e november was prachtig. Eric en ik zijn in een gewone begrafenisauto met Tycho tussen ons in naar de begraafplaats gereden met al onze dierbaren in de auto's achter ons. Daar hebben we muziek gedraaid en gehuild en gehuild en gehuild met Tycho in het midden van onze cirkel van stoelen. Mijn moeder las een zelf geschreven gedicht voor. Vervolgens heeft Eric onze zoon naar zijn graf gedragen, het enige dat hij als vader heeft kunnen doen. Tycho is bijgezet in ons familiegraf waar we een jaar eerder mijn vader hadden begraven. Inmiddels heeft Tycho op dit graf zijn eigen steen, een hartvormige granieten steen met zijn naam en datum in gouden letters.

Na de begrafenis begint het echte verwerken, de vraag is of dat ooit nog stopt en of zoiets wel te verwerken is. We zijn nu samen een gezin. Onze liefde voor onze zoon staat daar middenin. Aanwezig in afwezigheid en daarom nooit verleden tijd. Het gemis blijft, altijd want kloppen doet het allemaal nooit meer. We moeten niet verder maar we willen wel verder samen met liefde voor Tycho...

Ons liefdeskind Tycho

Mama...

Onzichtbare vingers

Mama,

Ik raak je tranen aan
Onzichtbare vingers gaan over je huid
Ik weet dat je heel vaak aan me denkt
Overdag, in de avond en in je dromen,
Wanneer je de lege babykamer binnen gaat
Wetende dat ik daar nooit zal zijn
Maar ik ben er... in jouw hart
In jouw ziel zal ik altijd zijn
Want je gaf zo onvoorwaardelijk van jezelf.
Binnen in jou,
Creëerde je een prachtige wereld gevuld met de lach,
Liefde, verdriet en zorgen;
Iedere emotie die een mens kan ervaren
Heb jij met mij gedeeld

Nooit zal ik jouw armen om me hen voelen,
Maar ik voel je hart kloppen,
als een slaapliedje dat me in slaap wiegt,
en jouw geest geeft mij een veilige thuis haven:
beschermend, voedend,
mij voorbereidend op de dingen die komen gaan.

Maar soms haalt de levensreis onze zielen uit elkaar;
en ook ik moest doorgaan naar een andere plek.
Natuurlijk had ik veel liever willen blijven,
Maar ik had helaas geen keuze,
en ik weet dat jij die ook niet had.

Weet dat waar je ook bent:
Ik zal onthouden
Dat jouw liefde de eerste was,
Het eerste plezier, de eerste ziel
Dat ik ooit heb mogen meemaken.

Jij gaf me de moed om door te gaan op mijn reis,
Ik hoop dat ik voor jou hetzelfde kan doen.
Jouw hartslag zal me altijd naar je toe roepen.
Met liefde, jouw kind.