KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Tessa Kars

* 25 februari 2004 †

Michael Kars en Susan Hendriksen

Dag mooi meisje

Dit is het verhaal van Michael Kars en Susan Hendriksen, trotse ouders van Tessa Kars. Ons verhaal begint in het voorjaar van 2003. Aangezien ik sinds mijn 16e al diabetes (suikerziekte) heb, konden Michael en ik namelijk niet zomaar aan een zwangerschap beginnen. Ik moest eerst goed ingesteld zijn wat betreft de insulinetherapie. Je moet namelijk je bloedglucosegehaltes goed op peil hebben, omdat de kans op aangeboren afwijkingen e.d. bij het kindje anders groter is. Gelukkig kostte dat weinig moeite.

De zwangerschap

De zwangerschap liet niet lang op zich wachten. We waren natuurlijk dolblij. Zeker de eerste 12 weken, als alle organen aangelegd worden, moet je vaak je bloedglucosegehaltes checken en zonodig insuline bijspuiten. Bij te hoge glucosegehaltes is de kans op aanlegfoutjes groter dus ik was er zeer bewust mee bezig. Ik ben onder controle gekomen in het WKZ bij een gynaecoloog en diabetoloog. Vanaf het eerste bezoek waren zij erg lovend over de glucosegehaltes, alles ging heel goed. Zo kwamen we stapje voor stapje verder. Nekplooi-meting, uitgebreide echo met 19 weken, daarna ook herhaaldelijk echo’s voor de groei enz., alles ging zeer voorspoedig. Steeds meer familie en vrienden vertelden we het goede nieuws.

De kans was groot, dat het kindje te groot zou worden. Vooral in de laatste weken wisten we ook, dat ik de 40 weken niet vol zou maken. De artsen zeiden elke keer: "het wordt 36 tot 38 weken en dan gaan we het inleiden". Ook was de kans dat de placenta minder zou gaan werken vergroot. Dus de babykamer was al ruim voor die tijd klaar, we rekenden al op 36 weken. Bij de echo met 34 weken werd het kindje al 6 pond geschat en ruim boven het gemiddelde qua grootte. Ik mocht nog door blijven werken en hoefde pas met 36 weken weer op de polikliniek te komen. Die laatste 2 weken groeide ik weer enorm, mijn buik was supergroot, het leek wel of ik al 40 weken was.

De bevalling

De eerste dag van mijn zwangerschapsverlof (24 februari 2004) braken 's ochtends plotseling de vliezen. Ik was inmiddels 36 weken en zou die middag naar de polikliniek moeten. Eigenlijk was ik blij dat het dus vanzelf begon, niets inleiden, dit kindje kwam vanzelf! Ik werd opgenomen in het WKZ omdat ik verder nog geen weeën had. De doktoren hadden besloten dat ze het niet zouden gaan remmen, als het doorzette mocht ik gaan bevallen, ze wisten immers toch dat het kindje groot genoeg was.

En het zette door, die avond kreeg ik weeën en 's nachts ging ik naar de verloskamer. Toen ze de eerste keer gingen voelen hoeveel ontsluiting ik had, bleek ik al 6 lcm te hebben. Michael arriveerde gelukkig snel. Ik was nog blij, niks 24 uur weeën of zo, dit ging gewoon super. Twee uur later mocht ik al gaan persen, dus ik dacht ik pers dat kindje er zo even uit! Wat gaat dit snel! Op de CTG (via het hoofdje gemeten) was wel te zien dat het wat minder goed herstelde na de weeën dus werd besloten om de vacuümpomp erbij te halen. De harttonen werden toen weer via een band op mijn buik gemeten. De pomp schoot er na de derde poging helaas af, het kindje lag er verkeerd voor. Dus snel de tang erbij. Helaas vielen toen de weeën weg, dus ook snel een infuus. Toen werd onze Tessa snel geboren op 25 februari 2004, 6:28 uur.

Vervolgens...

Ze lag op mijn buik en deed helemaal niets! Maar je denkt dan nog, oh even wrijven en zo en dan komt het wel. Er stond al een team van neonatologen klaar dus ze werd snel meegenomen. Maar de klok tikte door en na 10 minuten denk je nog, er komt zo wel iemand, maar het enige wat de artsen te melden hadden was: "het gaat nog niet goed, ze zijn nog aan het reanimeren".
En na 20 minuten weet je al genoeg, dit duurt te lang. Dus na een half uur staan daar de artsen aan je bed te vertellen dat je dochter wel een hartslag heeft, maar dat die te laag is. Het zou een wonder zijn als ze een normaal ritme zou krijgen. Inmiddels snakte ze een beetje naar adem, maar had ze ook epileptische verschijnselen. We hadden eigenlijk geen keus, er was al te veel hersenschade. Ze is bij ons gebracht en in mijn armen gestorven.

Eigenlijk drong het nog niet helemaal tot me door, ik was in shock. Pas toen mijn ouders en zus arriveerden en ik Tessa gewassen en al, in de kleertjes die we voor haar hadden meegenomen, weer in mijn armen kreeg, besefte ik het goed. Je droomt over een kindje dat op je buik gelegd wordt, dat gevoel dat je iets vast hebt. En nu had ik het maar het leefde niet. Alles zat erop en eraan, 4205 gram en 55 cm lang, voor 36 weken al groot en een mooie bos met haar. Je wereld stort in......

En dan.....

Vrienden en collega's bellen om te vertellen wat er gebeurd is. Mensen die spontaan reageren aan de telefoon tegen Michael van: "Hé Michael vertel, je bent vader geworden?" Waarop hij eerst zegt nee, en later toch ja, maar ze is overleden. Een drama was het, en is het natuurlijk nog steeds. We zijn papa en mama geworden maar soms kan je die woorden niet uit je strot krijgen.

Veel verbazing bij mensen die zich afvragen wat er dan toch nog fout is gegaan. Ik was immers toch onder goede begeleiding en alles was toch bij elke controle goed? Dat het dan zo op het eind toch mis gaat verwacht je niet meer. Ook de artsen en verpleegkundigen waren erg aangeslagen. Gelukkig zijn we in het WKZ goed opgevangen, we kregen een 1-persoonskamer en de zorg was echt fijn. Ik ben nog een paar dagen in het ziekenhuis gebleven om mijn diabetes weer op peil te krijgen. Ik wou in het begin ook niet naar huis, wat moest ik thuis doen? Ik had niets, met lege handen naar huis..... Er zijn toen al familie en vrienden langs geweest om Tessa te bekijken. Een prachtige dochter.

Na een paar dagen zijn we toch naar huis gegaan met Tessa, met wie we tot de begrafenis lekker hebben kunnen knuffelen. Vasthouden wanneer je maar wilt, koffie drinken met zijn driën, bij ons in bed leggen enz. Die dagen zijn mij nu heel dierbaar, want voor we het wisten moesten we echt afscheid nemen. Haar geboortekaartje hebben we iets aangepast en verstuurd, was meteen ook een rouwkaartje. Ik had er zelfs voor de geboorte nog grapjes over gemaakt. Ik vond die envelopjes schrijven zo'n rotwerk dat ik nog geinde van: "ik hoop dat ze ook vierkante rouwkaartjes hebben, want mocht er toch nog iets fout gaan dan kunnen we deze envelopjes gebruiken". Wie had ooit gedacht dat dit dus uit kwam.

Het kistje van je eigen kind dicht draaien is iets, wat wij nooit meer hopen te moeten doen. De begrafenis was mooi en zeer emotioneel, ze ligt begraven op een speciaal kinderveldje, op dezelfde begraafplaats als haar opa.

Achteraf

Wij zijn een paar keer op gesprek geweest bij de gynaecoloog. Achteraf blijft de meest logische verklaring dat de navelstreng tijdens de geboorte klem is komen te zitten. Hoe verder Tessa kwam, hoe moeilijker ze het kreeg. Er waren verder geen aangeboren afwijkingen of iets dergelijks. Wel was duidelijk dat ze weinig zuurstofreserves meer had voor de geboorte. Het was dus echt tijd dat ze er uit kwam. Toen duidelijk werd dat ze te veel verzuurde, was ze al zover in het bekken dat de gynaecoloog niet meer kon beslissen om een keizersnede uit te voeren. Ze kon al geen kant meer op, ze moest er zo snel mogelijk uit. Ook bleek dat de laatste 10 minuten mijn hartslag met de CTG is gemeten, die van Tessa was al niet meer te vinden..... Zij had het al erg benauwd. Helaas is het dus een samenloop van omstandigheden en eigenlijk domme pech. Een groot kindje, verkeerde ligging, wegvallen van de weeën en weinig zuurstofreserves. Bij een eventuele volgende zwangerschap gaan ze mij eerder opnemen en desnoods meteen een keizersnede doen. Dit zal ons niet weer overkomen.....

Ons mooie meisje Tessa

Lieve Tessa,

Je was zo gewenst en welkom.
De zwangerschap verliep voorspoedig
Het was ontzettend fijn
om je bij ons te hebben de afgelopen 36 weken

Alles was al voor je klaar.
We konden je leven voelen
maar je alleen nog niet zien.....

Toen we je eenmaal zagen, lieve Tessa,
zo mooi en zo volmaakt,
wat waren we trots.
Een wolk van een dochter
van ruim 8 pond.
Bij de geboorte had je al een mooie bos met haar,
lekkere dikke wangen,
een fijn neusje en mondje.
Lange, slanke vingertjes
en een paar mooie lange benen.
Je was er ook helemaal klaar voor.....

Maar in plaats van blij te zijn,
zijn we vol verdriet en pijn.
Want bij ons blijft alleen dit gevoel
en deze herinnering aan jou.

Tessa, prachtig meisje,
slechts even in ons midden
maar voor altijd in ons hart.
Tessa, onze kanjer,
we moeten je missen.

Heel veel liefs van papa en mama