KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Ryano

* 11 april 2006 - 11 april 2006 †

Bianca en Leon

Ons verhaal over ons lief engeltje Ryano

Hallo wij zijn Leon en Bianca, de trotse ouders van onze bengel Romano en ons engeltje Ryano. Ons eerste zoontje heet Romano en is bijna 4 jaar oud. We wilden hem graag een broertje of een zusje geven. Vorig jaar, in juni 2005, hebben we een miskraam gehad met 11 weken zwangerschap.

Daarna zijn we, in november 2005, opnieuw zwanger geraakt. Deze zwangerschap verliep tot 21 weken zwangerschap normaal. Totdat wij de pretecho kregen met 21 weken en 3 dagen. Wij hadden de afspraak op maandag 3 april 2006 om 9:30 uur. Wij waren er al om 9:15 uur. Wij mochten meteen al naar binnen, dat vonden we niet erg. We vonden het alleen maar spannend, net als bij ons eerste zoontje Romano. Je bent toch benieuwd wat je krijgt, een jongen of een meisje. Wat we toen te horen kregen en gezien hebben op de echo was zo onwerkelijk. Die vrouw van de echo ging beginnen, het duurde niet lang en zij zei: "Dit is niet goed" en we dachten, horen we dit goed nou? Toen zij zei het is niet goed, wat er toen door ons heen ging was niet te bevatten.

We konden even niet goed helder nadenken en ik begon te huilen. Ons kindje zou een afwijking hebben en we vroegen wat dat inhield. Ons kindje zou geen hoofddeksel hebben, dus ook geen hersens vanaf de oren en boven de ogen zou er alleen maar een dun vliesje op zijn. Dat betekenende dat ons kindje buiten mijn buik niet levensvatbaar zou zijn, nu niet en na 40 weken ook niet. En dat was voor ons niet te bevatten, ons kindje dat zo gewenst was, met zo'n afwijking. Ons kindje mocht niet leven, wat we zo erg vonden en nog vinden. Dat het ons niet gegund was om hem, gezond, te krijgen, zo voelde het. Toen gingen we met die gedachtes naar huis. We hebben nog wel gevraagd wat het werd, een meisje of een jongen. Ze zei: "Het wordt een jongen". We hadden de namen al ruim van tevoren bedacht voor een jongen en een meisje. Het werd een jongen en we hebben hem de naam Ryano gegeven. Wij vonden en vinden het nog steeds een hele mooie naam voor ons mooie kleine wonder, Ryano.

Ryano

Toen gingen we naar huis en moesten we de familie bijbrengen dat ons tweede zoontje niet mocht leven. Ondertussen kregen we bezoek van de verloskundige, die met ons ging praten over wat er nu ging gebeuren. Wat kwam er op ons af, er werd gelijk een afspraak gemaakt in het ziekenhuis voor de volgende dag. Om 11:00 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Daar werd ons de volgende ochtend al gezegd dat ik gewoon moest bevallen. Er werd ons gevraagd wanneer wij dat wilden laten gebeuren en we zeiden, zo snel mogelijk. Toen werd er gezegd dat het wettelijk verplicht was om 5 dagen te wachten. Dat betekende dat dit de week erop zou gebeuren, op maandag 10 april 2006. En er werd gezegd dat ik op die maandag zou worden ingeleid.

We hadden nog wat vragen aan de dokter over het hoe en wat. Hij wist ons niet veel te vertellen en werd zenuwachtig. Hij zei dat al onze vragen op die maandag 10 april zouden worden beantwoord. We zeiden nee, dat is te laat, kan dat niet eerder. Toen ging hij bellen of we een gesprek konden hebben met iemand die er wat meer vanaf wist. We konden op 5 april om 10:00 uur terugkomen. Weer thuis hebben we besproken we wat we graag nog voor ons kindje wilden doen.

Op 5 april kregen we een vrouwelijke dokter en zij ontving ons heel fijn. Ze wilde en kon onze vragen beantwoorden. We vroegen bijvoorbeeld hoe lang het ging duren voordat ik zou gaan bevallen en er werd gezegd, dat kan de eerste dag maar ook de tweede of pas de derde dag gebeuren. De weeën werden dus met een infuus opgewekt. Er werd besproken hoe we het, nadat hij geboren was, wilden hebben. Of we alles wilden meemaken en of hij een mutsje op kreeg zodat hij normaal leek. Of ik Ryano op de buik wilde hebben of dat hij direct weg moest. Maar gelukkig hadden we een hele lieve vrouwelijke dokter en zuster die de bevalling deden. Ze waren allemaal erg lief voor ons. We hadden de kleren voor Ryano al zelf in gedachten en gekocht.

Op maandag 10 april 2006 was het dan zover. We gingen met zijn tweeën naar het ziekenhuis. We moesten om 9:00 uur al daar zijn. Van tevoren werden er nog twee echo's gemaakt om uit te sluiten dat ze een fout hadden gemaakt. Het was zo, hij had die afwijking. Van tevoren werd ons nog van alles uitgelegd en konden we onze vragen enz. nog stellen. Zo hebben we samen besloten om hem aan te geven bij de gemeente. We hadden ook al een mooi blauw berenkistje gekocht dat we speciaal in Rotterdam zijn gaan halen voor ons engeltje. Knuffels die met hem mee moesten, hadden we meegenomen naar het ziekenhuis. Ook foto's van ons gezinnetje die dan later in het kistje bij hem moesten komen.

Toen ging het gebeuren. Ik kreeg het infuus om 9:40 uur, nu was het afwachten geblazen wanneer het zover zou zijn dat ons zoontje zou worden geboren. Ondertussen kregen we die dag 's middags bezoek van mijn schoonmoeder en ons eerste zoontje Romano. Ons zoontje gaf ons niet veel aandacht hij vond het ziekenhuis interessanter. Kort na het vertrek van mijn schoonmoeder kwam het volgende bezoek er aan, mijn ouders. Die waren nog maar kort weg en daar kwamen broers en zussen aan en zo ging dat iedere dag.

Op dinsdagmiddag had ik al flink weeën tot 17:30 uur, toen hield ik het niet meer. De weeën waren zo sterk, dat ik een morfine-achtige spuit kreeg in mijn bil. Dat hadden ze me van tevoren gezegd, als het echt niet ging, hoefde ik maar op de bel te drukken en zouden ze komen. Dat gebeurde dan ook. Om 19:00 uur en om 19:30 uur, kregen Leon en ik weer bezoek van familie en ik moest in bed blijven liggen vanwege die spuit. Daar zat lichte morfine in, ze zeiden dat ik er suf van werd en niet alleen naar de wc mocht. Anders zou ik door mijn benen heen zakken, maar dat gebeurde gelukkig niet. Rond 20:30 uur ging het bezoek weg, de spuit begon weer uit te werken en de weeën en pijn werden heviger.

Toen ging het in één keer snel. Om 20:45 uur moest ik plassen dus ik zei, Leon kun je me even helpen want ik moet plassen en dat deed hij ook liefdevol. Zo tegen 21:00 uur ging ik weer in bed liggen toen de zuster net binnen kwam. Ze wilde de pieper even uitproberen en die deed het gelukkig. Tot onze verbazing begon ik in één keer veel pijn te krijgen van beneden en de weeën waren zo sterk dat ik al ging bevallen. De zuster kon meteen de dienstdoende dokter waarschuwen, die er ook gelijk aan kwam.

Zo nou gaat het gebeuren, zeiden ze. Ik heb nog een inwendig onderzoek gehad, ze wilden gelijk de vliezen breken, dat was die hevige pijn en druk die ik voelde. De eerste keer lukte het niet om ze te breken. Toen moest ik zogezegd even mee persen en braken ze gelukkig. De druk was weg van beneden. Nu was het afwachten tot ik de volgende wee kreeg en dan kon ik gaan persen. Maar er kwam maar geen wee, die waren afgenomen. Even later kon ik zonder wee weer gaan persen en bij de derde keer persen is ons zoontje Ryano geboren op 11 april 2006 om 21:22 uur.

We dachten toen met zijn tweeën, hij leeft niet meer, hij heeft het niet gehaald om ons zogezegd nog even te kunnen voelen voor ons gevoel. We vroegen aan de dokter en zuster of hij nog leefde en even later zeiden ze dat zijn hartje nog zwak klopte. We kregen hem op de buik met zijn mutsje op zijn kleine hoofdje. Ik schrok even best wel omdat hij helemaal donker van kleur was, daar hadden ze ons niet op gewezen dus waren we er niet op voorbereid. Toen zeiden ze dat dit normaal was voor zo'n kindje van zijn leeftijd.

Daar was ons zoontje Ryano dan. 24,5 centimeter lang, zo zacht, zo klein, zo lief. Och wat hielden we van hem en nog steeds. Tot 22:40 uur heeft hij geleefd. We hebben met zijn drieën afscheid genomen. Tot 23:00 uur en toen hebben we de familie ingelicht, zodat die ook op de hoogte waren en als ze wilden ook nog even konden kijken. Daar maakte dan ook iedereen direct gebruik van want zo hadden we het samen, Leon en ik, afgesproken. Om 23:00 uur kwam de zuster Ryano halen om zijn kleren die we hadden gekocht aan te doen. Voordat de zuster hem meenam, hebben we nog foto's gemaakt en knuffels bij hem gelegd.

Toen kwam de familie maar die moesten nog even geduld hebben totdat de zuster ons allemaal kwam halen. Ze hadden voor hem de kamer naast ons klaar gemaakt. Hij lag in zijn eigen bedje en we gingen gezamelijk naar hem toe. We hebben onze ouders, broers en zussen nog de kans gegeven om er nog een knuffeltje bij te leggen en dat deden ze ook. Toen al het bezoek afscheid genomen had, ben ik lekker gaan douchen, dat mocht gelukkig ook meteen. Daarna zijn Leon en ik nog naar de kapel gegaan die pal achter mijn kamer lag om een kaarsje op te steken voor Ryano. Dat was heel fijn, dat daar een kapel was. Eigenlijk was dat een complete kerk, daar werden ook missen gedaan enz.

De volgende dag mochten we al naar huis. Voordat we naar huis gingen zijn we nog bij hem geweest en hebben we hem nog vastgehouden en gestreeld. We hebben ook nog in het babymortuarium een vlindertje opgehangen als aandenken. Toen wij thuis waren, is Ryano overgebracht naar het gewone mortuarium bij het ziekenhuis waar we 12, 13 en 14 april nog afscheid konden nemen, ook de familie.

Voor 14 april om 10:00 uur hadden Leon en ik de crematie voor hem geregeld want we moesten alles zelf regelen. We hebben ook zelf de kaartjes gemaakt ter nagedachtenis, die we na de dienst hebben uitgedeeld. Ook hebben we in het ziekenhuis voet- en handafdrukjes gemaakt die we ook op het kaartje hebben gezet voor familie.

Foto van het afscheid bij het crematorium

Op 19 april 2006 kon Leon hem gelukkig in zijn urntje gaan ophalen bij het crematorium in Heerlen. Daar waar we Ryano zelf met zijn kistje hebben heengebracht en gelukkig is hij nu vredig bij zijn papa, mama en grote broer Romano. Straks krijgt hij ook nog zijn eigen Winnie de Pooh urntje wat we voor hem hebben laten maken. We kregen ook veel steun van naaste familie, en nog steeds, wat we ook heel fijn vinden. Dag lief klein engeltje van ons, ooit zullen we weer samen zijn.

Hieronder de tekst die we samen hebben samengesteld
voor zijn geboorte/overlijdens kaartje.

In vreugde verwacht
in liefde aan gedacht
alles voorbereid

Lang voor de tijd
al zachtjes gestreeld
soms al mee gespeeld
een handje hier
een voetje daar

Wij verlangden naar jou
o, was je er maar.....
nog even geduld
een buik die alles verhuld
van het geheim
dat jij er eens zult zijn

Maar plots staat de wereld stil
alles wordt koud en kil
en toch voelde ik leven van binnen
dat alleen wij konden beminnen
een leven reeds geschonden
volgens aardse begrippen onvolmaakt
waar wij van houden
dat wij hebben aangeraakt

Een bevalling vol smart en venijn
geen kreetjes, geen gehuil
alleen intense pijn
en toch ben je warm en zacht
zo lief en teer
maar je bent al niet meer onder ons
maar toch voor altijd bij ons.

kaartje

kaartje

Heel veel liefs van papa en mama. Rust zacht ons kleine engeltje Ryano, we zullen je missen. Ryano we houden voor altijd van jou. Je bent voor altijd in onze gedachten, waar we ook zullen zijn en in ons hart.