SneeuwklokjeSneeuwklokjeSneeuwklokje

Sophie Vonk

* 19 februari 2003 †

Lex en Yvette

Sophie, zo mooi, zo klein...

Wij zijn Lex (34) en Yvette (33) en hebben twee bengels Stijn (3) en Mees (2). In de zomer van 2002 hadden we samen besloten dat we nog heel graag een bengeltje erbij zouden willen hebben. Dus toen ik in oktober 2002 direct zwanger bleek te zijn, waren we dolblij. De eerste 3 maanden liep alles heel goed, ik was niet misselijk en had eigenlijk nergens last van behalve dan dat ik geen happy gevoel had. Dus besloten we een echo bij Babyview te laten maken met 18 weken.

vrijdag 14 februari

Om 11.00 uur hadden we een afspraak in Zoetermeer. Samen met Lex en Stijn daar naartoe. Na de eerste paar minuten bleef die mevrouw maar op de wervelkolom en het hoofdje scannen met dat apparaat. Ik vroeg of we ook nog de rest van het kindje konden bekijken en toen zei ze dat ze zich zorgen maakte. Ze vertelde dat ze dacht een open ruggetje te zien, een rare knik in de wervelkolom daarboven, een afwijkende vorm van het hoofdje en klompvoetjes waardoor 1 beentje korter leek. Ik barstte in tranen uit en vervolgens gingen we de verloskundige bellen. Diezelfde middag om 14.00 uur konden we terecht in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar bleek dat men het in Zoetermeer goed had gezien. Voor het eerst durfde ik te vragen naar het geslacht; een meisje... Weer een heleboel tranen, het maakte ons niet uit wat het zou worden maar het feit dat we twee gezonde jongens hadden en dat het nu zo ernstig mis was bij een meisje, deed en doet me erg veel verdriet. Het was een zware vorm van Spina Bifida, daarbij een waterhoofdje dat al erg groot was ten opzichte van de grootte van het kindje, twee klompvoetjes en een ernstige afwijking in de wervels boven het open ruggetje. De arts mocht geen advies geven, maar liet toch wel doorschemeren dat we eigenlijk maar één keuze hadden en dat was inleiden. Met de wettelijke 5 dagen bedenktijd gingen deze dag voor ons 5 loodzware dagen in. 's Avonds kwamen mijn ouders, zusje, schoonouders, beste vriendin en de verloskundige langs. Van praten is van mijn kant weinig gekomen, veelal waren het huilbuien van mij.

zaterdag 15 / zondag 16 februari.

Kennelijk was ik zo leeggehuild dat ik de eerste nacht goed had geslapen. We kregen zaterdag direct al bloemen thuisbezorgd van vrienden en van mijn werk; verder veel telefoon. Stijn en Mees leefden op hun manier erg mee en kwamen constant met kusjes en gingen tegen me aan liggen of zitten. De verloskundige heeft elke dag telefonisch contact met ons gehad en nam alle tijd door langs te komen. De tweede nacht heb ik niet geslapen, in mijn hoofd draait alles op volle toeren en ik heb heel wat uurtjes achter internet gezeten om mezelf te informeren en foto's op te zoeken om een beeld te krijgen wat ons stond te wachten. Zaterdagochtend viel een blad door de brievenbus met een artikel over de Lieve-Engeltjes website dus ik ben gelijk gaan kijken.

maandag 17 / dinsdag 18 februari.

Ik heb een naam bedacht: Sophie (betekenis: levenswijsheid en verbonden met de begrippen geloof, hoop en liefde). Verder wilde ik een mandje en dat nog bekleden, en kleine kleertjes. Ik ben dag en nacht in touw om alles te regelen en ondertussen voel ik haar lekker bewegen in mijn buik. Uiteindelijk breekt de dinsdagavond aan en ben ik totaal uitgeput en slaap ik zowaar goed.

woensdag 19 februari.

Alweer heel vroeg wakker en alles klaargemaakt voor Stijn en Mees, die logeren bij mijn ouders. We hebben ze samen weggebracht rond de middag en zijn daarna doorgereden naar het WKZ waar we om 14.00 uur moesten zijn. Daar hebben we een eigen kamer waar Lex ook mag blijven slapen en hebben we ook ons intake gesprek. Dan is het wachten op de eerste medicatie, om 17.00 uur worden 3 tabletjes ingebracht die voor weeën moeten gaan zorgen. Elke 3 uur daarna worden er 2 tabletjes ingebracht. De meeste schijnen op de eerste ronde nog niet te reageren, dus is het afwachten wat ons te wachten staat. Om 20.00 uur komt de arts kijken en heb ik wel wat buikpijn als ik kort daarna ineens het kindje voel zakken. Bij controle blijk ik al voldoende ontsluiting te hebben en mag ik bij een buikkramp mee gaan persen. We bellen om 20.30 uur onze ouders en mijn vriendin dat ze al snel geboren gaat worden, dus dat ze snel moeten komen. Om 21.06 uur roep ik ineens tegen de zuster naast mijn bed en Lex: "daar komt ze!" en inderdaad, Sophie werd geboren, compleet in de vliezen. De arts kwam aansnellen en nadat we haar goed hadden bekeken maakte hij het vlies open en is ze op mijn buik gelegd. Lex knipte de navelstreng door. Ze heeft nog 8 minuten een hartslag gehad en is toen met een tevreden lachje rond haar mondje op mijn buik overleden. Kort daarna arriveerden mijn ouders, vriendin en schoonouders. Allemaal hebben ze haar mogen bewonderen, vasthouden en persoonlijk afscheid van haar kunnen nemen. Tegen twaalven zijn we gaan slapen en is Sophie voor de nacht naar de koeling gebracht. De zuster heeft hand- en voetafdrukjes gemaakt en ik kreeg een slaappil. De andere dag heeft de medisch fotograaf foto's gemaakt en daarna zijn wij naar huis gegaan en heeft de zuster haar voor onderzoek weggebracht.

Nog helemaal in de vliezen     19 cm, net zo groot als mama's handen

donderdag 20 / vrijdag 21 februari.

Bij thuiskomst zijn er heel veel bloemen, brieven en kaarten. De donderdag hebben we samen doorgebracht. Hoe? Dat weet ik niet eens meer precies want het was één grote boze roes. Vrijdagochtend konden we haar ophalen in het WKZ op de afdeling waar ik was bevallen en hebben we haar samen opgehaald en naar het crematorium gebracht. Daar hebben we voor het laatst afscheid genomen en toen hebben we Stijn en Mees weer opgehaald. Zij waren dolblij ons weer te zien en hebben ons gedwongen de draad weer op te pakken. Vreselijk lief en aanhankelijk waren zij de eerste dagen na thuiskomst.

vrijdag 11 juli.

Een weekje voordat ik ben uitgerekend hebben we Sophie's as opgehaald om haar thuis te hebben. We waren het erover eens dat ze gewoon bij ons thuis in het gezin hoort. Ik heb een mooi zilveren doosje met een elfje besteld waarin we haar as bewaren en daarbij branden we elke dag een kaarsje voor haar, ons kleine mooie meisje!

20 februari, zo mooi

De nageltjes zaten al op je vingertjes

oktober 2003