KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Pernille Horsten

* 13 maart 2001 †

Cees en Bernadette Horsten
Aprill Horsten 1996
Boyd Horsten 1999

Dag kleine meid!

Op 07-08-2000 wisten we het zeker, we waren voor de derde keer in verwachting! Een zwangerschap niet helemaal zonder problemen. We kregen met 7 weken te horen, dat het er twee waren, maar moesten in ons achterhoofd houden, dat er nog een vruchtje af zou kunnen sterven. En inderdaad met de tweede echo, bleek dat er nog maar 1 vruchtje over was. Het andere vruchtje zou door de placenta opgenomen worden. We baalden flink, want stiekem begonnen we toch al een beetje aan het idee te wennen, dat het er twee waren. Ik was veel ziek in het begin, maar vond dat niet erg, als het voor de rest maar goed ging.

Maar de zwangerschap verliep buiten het ziek zijn goed en mijn buikje groeide gestaag. Toch wel trots liep ik rond, maar met de 4,5 maand kreeg ik het even te kwaad, dat er nog maar eentje over was! Het was zo mijn droom, een tweeling te krijgen en dat was niet meer het geval.

En toen werd het 5 februari, de dag dat ik een telefoontje kreeg van het werk van Cees. Dat mijn man gevallen was van de bouw, en daarbij zijn rug gebroken had op drie plaatsen! En toen begon de ellende pas echt! Wat nu??? Thuiszorg aangevraagd, maar die kregen we niet, want ik had tenslotte een gezonde ziekte. Maar ik had wel een dikke buik en nog twee kindjes, om voor te zorgen. En daar dus een man bij, die van zijn nek tot zijn stuitje in het gips zat. Ja, wat doe je dan? Gewoon verder! Tot ik zelf zei: nu gaat het fout! En dat gebeurde ook!

Ik werd 's morgens wakker en had een bloeding, dus naar het ziekenhuis en daar werd ik natuurlijk gehouden. Ze waren inmiddels op de hoogte van de thuissituatie en mocht niet meer gaan. Omdat er nog steeds geen thuiszorg was, hebben het ziekenhuis, de huisarts en mijn man zelf er werk van gemaakt, en kregen we eindelijk hulp voor halve dagen. De rest van de dagen moesten we zelf oplossen. Familie, buren, vrienden, alles werd ingeschakeld, want mijn man kon en mocht niks, zelfs de jongste uit bed halen ging niet! Na anderhalve week, mocht ik naar huis, mits er genoeg hulp was, want ik mocht ook niks meer. Maar echt mijn ontslag uit het ziekenhuis kreeg ik niet, ik bleef via hen in de controle van de risicozwangere. Dat wil zeggen; dat er elke dag een verloskundige van het ziekenhuis bij mij thuis voor controles kwam, die dan een ctg maakte, bloeddruk opnam, bloed af nam enz.. Deze gegevens werden dan weer naar de gynaecoloog gestuurd.

Na drie dagen thuis te zijn, begonnen op maandagavond 12 maart om 22.00 uur mijn weeën, en om half 2 's nachts, heb ik naar het ziekenhuis gebeld, en gezegd dat we er aan kwamen. Ik was toen 35 weken en 5 dagen. Daar kregen we te horen, dat het waarschijnlijk een keizersnede werd, want ons meisje viel iedere keer na een wee weg, maar kwam dan gelijk weer goed terug. Ze wilden even wachten, om te kijken hoe ons kindje reageerde op de hevige weeën, en zouden dan beslissen, hoe we verder zouden gaan. Maar tijdens de hevige weeën bleek dat ze het prima deed, en werd er besloten, dat ik ze zelf mocht brengen.

Het ging perfect, tot mijn buik ontzettend hard werd, en er een vreselijke pijn op kwam zetten. Het was kwart over 7, en haar hartslagje vloog ineens, naar de 44, en toen brak de nodige paniek los. Ik moest op mijn linkerzij, op mijn rechterzij gaan liggen. Er werd een infuus ingebracht, om de weeënremmers erop te zetten. De gynaecoloog werd met spoed opgepiept, het echoapparaat werd op mijn buik gezet en daar zagen we nog twee keer haar hartje slaan en toen was het voorbij….

Het was een hel! Meteen hadden we door dat het voorbij was, we hadden nog geen kans gehad om naar de O.K. te gaan. De gynaecoloog was er zo, want alles was gebeurd in drie minuten tijd, het ging zo snel, we konden het niet geloven. Hij vroeg, of dat hij even mocht kijken wat er gebeurd was, en samen met de verpleegsters, zagen we meteen dat de gehele placenta los gelaten had. En dan krijg je te horen, je moet ze helaas zelf brengen want halen is gevaarlijk, vanwege bloedingen, die de loslating had veroorzaakt.

Gelukkig kreeg ik een spuit, zodat ik de rest van de bevalling, niet echt bewust zou mee maken. Daarop sliep ik veel, maar de hevige weeën kon ik toch nog goed voelen. Om 11.00 uur kwamen ze kijken, hoeveel omsluiting ik had, en dat bleek 7 cm te zijn. Nog niet genoeg dus, en ze zeiden we komen over een halfuurtje nog even kijken. Ze wilden nog een spuit erbij zetten, maar dat was niet nodig, want met de volgende wee, kreeg ik een heel boos gevoel, en ben daarop mee gaan persen. Zodat de verpleegster de artsgynaecoloog weer terug riep, werd er gezegd: het hoofdje staat al. Na een paar flinke persweeën is ons dochtertje Pernille* om 11.15 uur op dinsdag 13 maart 2001 geboren! Wat was het stil, maar wat was ze mooi! Ze was niet echt groot, en woog maar 2020 gram, maar een poppetje om te zien. En wat was ze warm! We hadden echt zoiets van, we blazen even over haar snoetje en dan begint ze wel te ademen. Maar helaas, wat een ongeloof komt er dan naar boven. Alles was perfect aan haar lichaampje. En wat leek ze veel op haar broertje en zusje.

Haar trotse papa en mama

We werden met rust gelaten door de verpleging en konden op ons gemak van ons dochtertje genieten. Na een half uurtje kwamen ze haar aankleden, en voetafdrukjes maken. Ik kreeg 1 hechting, omdat ik een klein scheurtje had en mocht daarna lekker even douchen. Ondertussen was onze familie al gearriveerd, omdat ze allemaal ons kleine meisje wilden bewonderen. Omdat ik in het ziekenhuis moest blijven vanwege dat mijn bloed niet goed was, werd er elke dag geregeld, dat ons Pernille* bij ons mocht zijn. En daar hebben we echt van genoten. Zo konden we toch van ons meisje genieten en haar bewonderen.

Ons klein meisje

We hebben haar niet meer mee naar huis genomen, omdat er nog obductie uitgevoerd werd, maar we konden haar die dag toch nog zien in het mortuarium. Het ziekenhuis had alles verder perfect geregeld, er werden met kannen koffie en thee gesjouwd. We kregen natuurlijk een eigen kamer, echt niets was te veel, als we iets vroegen. Op zaterdag 17 maart 2001 is ons meisje begraven op het kerkhof van onze geboorteplaats. Daar ligt ze nu te pronken tussen al die andere kindjes, die niet bij ons hebben mogen blijven. De begrafenis was zwaar, maar op zo'n dag word je echt geleefd, net als de eerste 6 weken daarna! Mijn man heeft haar grafje zelf ontworpen, en daar zijn we mee naar België gegaan, daar hebben ze haar grafje verder gemaakt. Haar grafje is helemaal geworden zoals wij dat wilden, en dat geeft natuurlijk een goed gevoel.

Pernille's monumentje

Nu zijn we al weer een tijdje verder, en ik moet zeggen het valt nog niet mee! Er zijn dagen dat het heel goed gaat, maar ook dagen die helemaal niet gaan. Je hebt het gevoel dat alles langs je af gaat en dat de wereld toch zonder jouw verder gaat. Maar we kunnen nu wel zeggen, dat we heel trots zijn op haar en dat we super trots zijn, dat wij haar papa en mama hebben mogen zijn. We zullen haar nooit vergeten en altijd van haar blijven houden. Ze is en blijft ons derde kindje, en dat zal nooit veranderen!

Dag kleine meid, we houden ontzettend veel van je!

Liefs, Jouw papa en mama