KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Plopje en Mirthe Westerink

* 4 december 2001 †

* 19 december 2002 †

Hans en Esther Westerink

Plopje

Jouw verhaal begint in 2001...... Ik zat in de wachtkamer van de gynaecoloog, niet de eerste keer, maar deze keer was het anders. Ik zou de uitslag krijgen van een zwangerschapstest. Na één uur wachten kreeg ik van hem te horen dat de test positief was. Het was gelukt, we waren zwanger! We liepen onderhand al ruim 2 jaar bij de gynaecoloog om zwanger te worden, want helaas kan het bij ons niet zonder medicijnen. Maar nu was het dan toch gelukt, we waren 5 weken zwanger heel pril maar zo gelukkig.

De eerste echo

Ik was nu ongeveer 11 weken en moest voor de eerste echo naar het ziekenhuis, Hans kon helaas niet mee. Maar mijn moeder vond het erg fijn dat zij wel mee mocht. Ondertussen hadden we ons kindje al een koosnaampje gegeven "Plopje*", en ik zou na de echo met ons mam gezellig gaan winkelen voor Plopje*. Wel had ik al die weken een gevoel van eerst de echo en dan gaan we genieten, er was iets in mij wat mijn blijdschap een beetje in toom hield. De echo werd gemaakt en ik zag gelijk Plopje* en dat zijn hartje klopte, ik voelde me zo blij, maar nog geen seconde daarna pakte de biometrist me vast en vertelde ons dat Plopje* niet in orde is. Er was sprake van een trisomie afwijking. Wat er toen allemaal door me heen ging, is met geen pen te beschrijven, ik kon wel huilen, schreeuwen of slaan maar er kwam niks. Alleen het gevoel van onmacht....
Alle gevoelens van blijdschap en vreugde in één klap weg, wat er overbleef was de pijn en het verdriet en vooral de vraag waarom... waarom toch? Ik wilde je niet kwijt raken, je was nog maar net bij ons en je maakte ons al zo gelukkig en ons leven zo vol liefde. Na een gesprek met de gynaecoloog ging ik naar huis en heb daar samen met Hans gehuild, geschreeuwd en heel veel gepraat.

De vlokkentest

Om Plopje* de gelegenheid te geven om ons te vertellen wat er allemaal aan de hand was, hebben we in het AZM in Maastricht nog een uitgebreidere echo laten maken en een vlokkentest. Na een week wachten konden we daar terecht en na nog een week wachten kregen we eindelijk de uitslag, Plopje* had het syndroom van Edwards (trisomie 18), het was een nog zwaardere vorm als wat de artsen gedacht hadden. En we kregen te horen dat de kans dat Plopje* de zwangerschap en de bevalling zou overleven erg klein was, en ook de gevolgen daarna ernstig waren voor hem. Ja, we wisten door de vlokkentest ook gelijk dat we een zoontje kregen.......
We hadden het er al vaak over gehad wat we zouden doen bij deze uitslag en we vonden het tegenover Plopje* niet eerlijk om hem na negen maanden op de wereld te zetten, en hem een strijd om zijn leven aan te laten gaan, die hij toch nooit zou winnen. Daarom besloten wij om de zwangerschap in te laten leiden en zo Plopje* dus te vroeg geboren laten worden. Op deze manier gingen wij de strijd aan en hoefde hij niet onnodig te lijden. Na alle plussen en minnen tegenover elkaar te zetten, leek dit de beste keus. Een beslissing die een ieder ander weer anders neemt, maar wij vonden dit de meest eerlijke tegenover Plopje*

De bevalling

Ik werd ingeleid in het ziekenhuis, we kregen een kamer apart met 2 bedden, dus ook Hans kon blijven slapen. De verpleging was op de hoogte van de situatie, ze waren erg lief en zorgzaam. Na 30 uur kreeg ik een ruggenprik om de pijn wat te verzachten en om zo te proberen dat de weeën nog wat meer zouden doorzetten. En dat hielp wel......

Op 4 december 2001 om 17:30 uur werd Plopje* geboren zo mooi, zo teer, zo klein..............

We hebben je vastgehouden en bewonderd, we vonden je zo mooi. Zulke mooie handjes en voetjes helemaal perfect. Jij was ons eerste kindje, ons zoontje Plopje*. Door jou werden wij papa en mama en wat voelde dat bijzonder!

Onze vlinder Plopje*

Die avond hebben wij met z'n tweeën afscheid van jou genomen, het ziekenhuis zou voor de crematie zorgen. Later voelde ik me daar erg schuldig over, dat we jou zo alleen hebben gelaten. Maar we hebben je alle liefde gegeven die we hadden en we dragen je als een diamantje mee in ons hart.

Lieve Plopje*,

Even waren wij samen
met onze armen om je heen
Al was het maar kort
voordat je in de wolken verdween

Dag, lief klein kind
je gaat nu mee als een vlinder in de wind
Bij ons heb je een plaatsje apart
we dragen je mee in ons hart

Liefs, papa en mama van Plopje*

Mirthe*

Jouw verhaal begint in mei 2002...... zo'n vijf maanden na Plopje* is het weer gelukt om via hormonenspuiten zwanger te worden. Het voelde allemaal nog heel onwennig en onzeker, maar we waren wel heel blij met dit grote nieuws. Op 6 juni 2002, precies op de uitgerekende datum van Plopje* hadden we de eerste echo, dat voelde heel dubbel. Maar het moest zo zijn, voor ons gevoel kwam het door de zwangerschap van Plopje* dat we zo snel weer zwanger waren. Het was erg moeilijk en emotioneel die dag, maar alles was goed. En ik had toen echt het idee dat ik weer opnieuw verliefd werd, en vlinders in mijn buik voelde. Vanaf dat moment hebben we haar Vlinder* genoemd. Alles ging goed, en met 12 weken kregen we een vlokkentest om uit te sluiten dat Vlinder* ernstige chromosomenafwijking had, en we wilden dolgraag weten of het een jongen of meisje werd. We zeiden toen ook tegen elkaar, als het dan fout gaat weten we tenminste waar we afscheid van nemen. De uitslag kwam en alles was goed, en we kregen een meisje..... We hadden gelijk al haar naam, Mirthe Maria Antoinette, maar we bleven haar Vlinder* noemen, omdat we haar naam wilden bewaren tot aan haar geboorte. Toen we eenmaal de 15 weken ruim voorbij waren, durfden we pas echt te gaan genieten. En dat deden we ook, we hadden vaak contact met Vlinder*, ze was erg druk in mijn buik. En reageerde leuk en gezellig als ik zong of mijn handen op mijn buik legde. Echt heerlijk was dat, we hebben echt die maanden van haar genoten.... Ik kreeg met 20 weken bekkenklachten, maar had zoiets van maakt niet uit als het met haar maar goed gaat. En de weken gingen voorbij, met af en toe een echo, en regelmatig controles. Ik had met 32 weken al wel een paar blauwe ribben, omdat ze zo hard schopte en druk was in mijn buik.
Het ging echt goed, ze groeide goed en ik ook!

Als een donderslag bij heldere hemel.

Op 13 december 2002 hadden we nog een feestje, mijn buik groeide goed. En daar genoot iedereen van en wij ook. De volgende ochtend werd ik wakker en voelde gelijk dat er iets niet in orde was. Ik had een hele nacht geslapen, wat in de afgelopen 2 maanden eigenlijk niet meer gebeurd was. Omdat ze zo druk was, werd ik altijd wel een keer wakker. We hebben gelijk een verloskundige daar gezocht (op dat moment logeerden we bij mijn schoonouders). Ik belde en vertelde haar dat ik mijn kindje niet meer voelde, ze snapte mijn zorgen en ik kon gelijk komen. Daar gekomen, luisterde ze met een doptoon en er kwam niks.... helemaal niks.... Meteen belde ze het ziekenhuis op voor een echo, maar vertelde ons dat ze zich wel erge zorgen maakte over onze Vlinder*. Maar eigenlijk hoefde ze mij dat niet meer te zeggen, want ik voelde al dat het niet goed was. Hans had nog een beetje hoop op dat ze het niet goed had en dat ze in het ziekenhuis ons nog konden helpen. Meteen zijn we naar het ziekenhuis gegaan, met de 2 oma's als steun. In het ziekenhuis maakten ze gelijk een echo. En daar zagen we het, er was geen hartslag meer. Hoe kon dat nou we waren 4 dagen daarvoor nog voor controle geweest en toen was alles nog in orde. 4 dagen geleden.... en nu niks meer. Haar hartje was gestopt. Onze wereld stortte in, we waren radeloos en machteloos. Ze lag daar zo stil, heel stil terwijl we haar 4 dagen daarvoor nog hadden gezien en gehoord. Het is niet te bevatten..............
"Doe iets" zei Hans, "ze kunnen tegenwoordig toch zoveel, waarom nu dan niet?" Oh, die pijn en leegte die we toen voelden. En weer die vraag waarom... waarom wij... waarom wij weer... Dit kan een mens toch niet aan, dit mag gewoon niet waar zijn. We kregen het advies van het ziekenhuis om naar huis te gaan. En met onze gynaecoloog contact op te nemen i.v.m. de bevalling. Dat hebben we toen gedaan. Die geloofde ons ook niet, ook doordat hij mij kortgeleden nog gezien had. Hij vroeg, welk ziekenhuis ik geweest was en met welke apparatuur ze gekeken hadden, maar ze hadden het wel goed gezien. Ook hij kon niks meer voor ons doen. Weer een bevalling met daarna lege handen, weer die pijn en het gemis naderhand, hoe kan een mens hier ooit overheen komen. Van intens gelukkig waren we in één klap zo ongelukkig. Ik voelde me koud en leeg, maar vooral dat ik als moeder en als vrouw weer gefaald had. Het leven van Vlinder* was zo tussen onze vingers door geglipt. We voelde ons zo machteloos.

De bevalling

Na een bevalling van 26 uur met veel pijn, angst, vreugde en verdriet is onze dochter Mirthe* Maria Antoinette, op 19 december 2002 om 11:04 geboren. 2530 gram en 48 cm.

Oh, wat was ze mooi, zo lief en zo kwetsbaar.

Een dochter, ze leek erg op mij. Dat maakt het allemaal nog mooier en moeilijker. We wilden zo graag haar een keertje horen, en haar zien opgroeien. Maar dat zal nooit gebeuren, het voelt zo oneerlijk......

Onze vlinder Mirthe*

We zeggen nog vaak, misschien was ze wel te mooi voor deze wereld. Papa heeft haar in bad gedaan en daarna hebben we haar aangekleed. Toen hebben we de opa's en oma's erbij gevraagd. Want ook zij stonden voor een tweede keer met lege handen. De volgende dag hebben we haar mee naar huis genomen en iedereen die haar wilde zien, mocht dat. We hadden Mirthe* in haar eigen bedje gelegd op haar kamer, zodat iedereen haar daar kon komen bewonderen. Iedereen snapte wel dat we, ondanks alles, zo trots en blij met haar waren. En op die momenten was de vraag waarom ook zo groot.

Het afscheid

We hebben Mirthe* in besloten kring begraven. Ze is begraven in een mandje met daarin een warme rode deken. Bij haar grafje nadat papa en de opa's haar hadden laten zakken, heb ik een gedicht voorgedragen.

Lieve Mirthe*,

Het was een fijne tijd
acht maanden
hebben we genoten
van jouw wonen
in onze buik
nog even
dan zou je komen

toen werd het
plotseling stil
héél erg stil

geruisloos
ben je gekomen
geruisloos
weggegleden

onze armen
en onze harten voelen leeg
zo leeg

vlieg omhoog
kleine meid
je kunt naar Plopje vliegen

in onze harten zullen
we jullie dragen
voor eeuwig en voor altijd

Liefs papa en mama van Plopje* en Mirthe*

Terwijl we de CD "Fly" van Celine Dion draaide, heeft iedereen veertjes over haar grafje gestrooid. En als laatste hebben Hans en ik dat gedaan. Toen gebeurde er iets heel moois. Terwijl wij de veertjes strooiden, kwam de wind eronder en fladderden er wat veertjes omhoog, net of ze wilde zeggen: het is goed zo, dag lieve papa en mama......
Ondanks dat het het moeilijkste is wat er maar bestaat, je dochter op weg helpen met haar laatste vlucht, hebben we er toch een hele mooie, bijzondere en waardevolle dag van kunnen maken. We hebben al onze liefde die we voor haar hadden erin gestoken, dat was het laatste wat we voor haar konden doen.

onze vlinders* in brons, samen één

Het plekje van onze vlinders*

Nu een half jaar later, op 6 juni 2003. Gaat het beter met ons, en op het grafje van Mirthe* hebben we het gedicht van Plopje* gezet met een bronzen vlinder. Die bronzen vlinder bestaat uit twee vlinders, een kleine vlinder Plopje* boven op een grote vlinder Mirthe*
. Nu fladderen zij als twee vlinders* samen naast elkaar, samen........ nooit meer alleen.

Lieve Plopje* en Mirthe*

Onze vlinders voor altijd
met de vleugels gespreid
vliegen jullie nu vrij
samen....... zij aan zij
onze vlinders zo klein en teer
zien we jullie ooit weer
we hadden nog zoveel willen geven
in onze harten zullen jullie verder leven
als twee diamantjes in ons hart
daar hebben jullie een plaatsje apart

Voor altijd in ons hart..... vlinderkusjes, papa en mama