KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Puck

* 4 januari 2001 †

Paula en Marcel van Schaik

"een liefde voor het leven
uit de kracht van jou en mij"

In 1998 was ik voor het eerst zwanger. Bij de eerste controle/echo bij de verloskundige werd geconstateerd dat het niet goed was. In het ziekenhuis werd bevestigd dat ik een mola-zwangerschap had. De curretage die hierop volgde was niet afdoende, de mola groeide weer. Daarom kreeg ik uiteindelijk 14 lichte chemo-kuren. Na een half jaar van kuren, mocht ik een jaar niet zwanger raken. Maar na dat jaar was ik gelukkig snel weer zwanger.

De eerste maanden waren heel spannend , want "pure pech" hadden we al eens meegemaakt. Gelukkig kon men ons nu na de 3e echo met 12 weken toch feliciteren met de zwangerschap. Pas toen viel ook de angst voor een nieuwe mola weg. De hele zwangerschap heb ik weinig of geen last gehad. Ook de controles bij de verloskundige verliepen volgens het boekje. En o.a. door de zwangerschapsyoga zag ik totaal niet op tegen de bevalling. De uitgerekende datum van 4 januari kwam in zicht, maar omdat ik me nog zo goed voelde en we nog zo genoten van het contact met de baby in m'n buik, mocht hij best nog wel wat langer blijven zitten. Tijdens de controle tussen Kerst en Oud en Nieuw was het hartje nog luid en duidelijk te horen, maar tijdens de controle op 2 januari 2001 kon de verloskundige geen harttonen meer vinden. Ze maakte voor die middag nog een afspraak in het ziekenhuis. Thuis stortte ik in, belde huilend m'n ouders en Marcel. Binnen een paar minuten was hij thuis. Maar gek genoeg werd ik daarna weer heel rustig.

In het ziekenhuis kregen we uiteindelijk definitief te horen dat ons kind was overleden. Ik kon even alleen maar denken; niet weer, niet weer mis! Onze eerste vraag was of het nog met de mola of chemo te maken kon hebben van de vorige zwangerschap, maar dat was niet het geval. Zeker omdat hij nog in voldoende vruchtwater lag en de arts op de echo in eerste instantie niks had gezien wat niet goed was. Ik wilde ons kind zo snel mogelijk zien en vasthouden. Na overleg hebben we aangegeven dat we graag wilden dat ons kind op 4 januari geboren zou worden. Na nog een gesprek met de maatschappelijk werkster in het ziekenhuis zijn we naar huis gegaan om familie en vrienden op de hoogte te brengen. Het viel niet mee om iedereen te bellen. Zeker omdat men op een telefoontje met goed nieuws zat te wachten.

Woensdagmiddag zijn we naar het ziekenhuis gegaan, waar Marcel 's nachts bij mij op de kamer kon slapen. Heerlijk gevoel dat we dicht bij elkaar konden blijven. Zo wisten we toen al dat ons nog ongeboren kind Puck zou gaan heten. Niet de namen die we van te voren bedacht hadden, maar juist de naam die we al negen maanden zeiden tegen ons kind in mijn buik.
Woensdag is 2 keer gel aangebracht in de hoop dat de bevalling uit zichzelf zou beginnen. Maar na een onrustige en korte nacht kreeg ik donderdag rond de middag een weeën-opwekkend infuus. Door een ruggeprik, heb ik er in het begin weinig van gemerkt en kon ik me weer goed ontspannen. Om 20.02 is onze zoon Puck heel rustig geboren. Wij waren alleen maar heel blij met onze zoon en wat waren we trots op z'n mooie bos haar. We stonden er niet eens meer bewust bij stil dat hij niet huilde, nee op dat moment waren we alleen maar trots op ons mooie complete mannetje. Eerst heeft Puck een tijd op mijn buik gelegen en later heeft Marcel ruim een uur met hem op de arm gezeten. We kunnen echt terug kijken op een hele mooie bevalling, de vredige stilte en liefdevolle rust die er op dat moment in de kamer heerste, zo was onze Puck...... De artsen en verpleegkundigen hebben er die dagen veel aan gedaan om ons goed te begeleiden en te steunen en om Puck op 4 januari geboren te laten worden.

Ons mannetje Puck

De volgende middag konden we naar huis en is Puck, een uurtje na ons, thuis gebracht. Tot de begrafenis heeft hij op z'n eigen kamertje gelegen, waar hij gelukkig door veel familie en vrienden bewonderd is. Tussen het regelen en de vele visite door hebben wij gelukkig ook nog intens van hem kunnen genieten. We hebben geknuffeld, gezongen, voorgelezen en ontbeten bij hem. Dinsdag 9 januari hebben we hem met familie en vrienden naar z'n laatste plekje gebracht. Er zijn lieve en bijzondere woorden gesproken en er is mooie muziek gedraaid. Nadat Marcel en ik hem samen in z'n grafje hebben gelegd, konden we weglopen met een glimlach op onze lippen....... Precies zoals we het ons van te voren hadden voorgesteld.

De uitslagen van de onderzoeken duiden er op dat Puck is leeggebloed. De waarde van een van de testen van mijn bloed wijzen er op dat al Puck z'n bloed in mijn bloed moet zijn teruggevloeid (foetomaternale transfusie). De uitslag van de obductie heeft dit later bevestigd. De oorzaak waarom blijft gissen. Ook deze keer is  pure pech  toch weer om de hoek komen kijken......

Het warme en bijzondere gevoel wat Puck ons gegeven heeft en nog geeft, wordt afgewisseld met het verdriet en gemis om hem. Door Puck is ons leven veel rijker geworden. Inmiddels zijn we bijna tien maanden na de geboorte van onze zoon. We hebben weer een paar hele moeilijke maanden achter de rug. De mola van 3 jaar geleden was weer teruggekomen. De chemo-kuren zijn gelukkig achter de rug, nu kunnen we weer vooruit kijken. Verder met de verwerking van het verdriet en gemis om Puck. Hoop voor de toekomst houden we, want dat is iets wat we zeker van hem hebben mogen leren......

zijn trotse ouders
Paula en Marcel van Schaik

Veilig in papa's armen

In zijn eigen kamertje

Zijn grafje