KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Quinton Michael Bos

* 15 februari 2000 †

Janneke Loeff en Johannes Bos

Ons kleintje

In augustus 1999 kregen wij te horen dat ik zwanger was. Alles ging goed tot de 28ste week van de zwangerschap. Ik had een paniekdag want ik voelde het kleintje niet meer schoppen. Maar ik heb verder niemand gebeld want je hoeft het kleintje niet altijd te voelen, en ik voelde me voor de rest goed. En ik had later op de dag het idee dat ik toch weer wat voelde. Al had ik wel het gevoel dat het kleintje eerder geboren zou worden.

Maandag 14 februari 2000. We zaten bij een vriend van ons omdat hij ons hielp met de geboortekaartjes. Om tien uur 's avonds kreeg ik krampen in mijn buik, Johannes en ik dachten alle twee dat het kwam door het eten want we hadden nogal kruidig gegeten. Twee uur later gaan we naar huis maar of het zo moest zijn wou de scooter van Johannes niet starten dus mochten we de scooter van onze vriend lenen. Tijdens de rit naar huis kreeg ik veel krampen in mijn buik maar ik dacht dat de hobbels in de weg ook meespeelden. Elk hobbeltje in de weg voelde ik.

Thuis aangekomen ben ik direct naar boven gegaan want ik wou nog even douchen om te ontspannen. Maar dit durfde ik niet meer want ik kon haast niet meer staan want de krampen trokken nu door naar mijn rug. Na een kwartier kwam Johannes op bed. Ik zei tegen hem dat het leek of dat ik al weeën had, maar dat kon nog niet want ik moest nog tien weken. Om half drie 's nachts werd ik met een heftige pijnscheut in mijn rug wakker. Johannes wou de verloskundige al bellen maar ik vond dat wat overdreven omdat het toch vals alarm was. Ondanks de pijn ben ik toch nog even in slaap gevallen. Maar om kwart voor zes hield ik het niet meer uit en is Johannes naar beneden gegaan om de verloskundige te bellen. Zij wou mij zelf aan de telefoon zodat ik uit kon leggen wat ik voelde. Nadat ik dit had uitgelegd vroeg ze hoelang ik nog moest want volgens haar papieren moest ik begin maart bevallen en dan kon het dus wel. Maar toen ik haar vertelde dat de uitgerekende datum pas in april was schrok ze wel en zei dat ze er direct aan kwam. Naar mijn gevoel was ze er ook snel. Als eerste wou ze de harttoon horen maar die was al niet meer te vinden. Ze bereidde ons er dus al op voor dat het wel eens mis kon zijn. Het eerste wat ik daar op zei was van zie je wel ik heb het toen wel goed gevoeld met die paniekdag. Ten tweede wou ze toch even weten hoeveel cm ontsluiting ik had. Nou ik had al 2,5 cm ontsluiting.

We zijn toen met spoed naar het ziekenhuis gegaan want stel dat er nog leven was dan kon/mocht ik nog niet bevallen en zou ik aan de weeremmers gezet worden. We waren om half zeven 's morgens in het ziekenhuis en ik moest naar boven voor een echo. En ja hoor, uit de echo bleek dus inderdaad dat het kleintje al dood was en waarschijnlijk al twee weken. Dus had ik het dus toch goed gevoeld dat het niet lekker zat. En dan krijg je daar bovenop ook nog het nieuws dat je op een natuurlijke manier gaat bevallen. Maar ja, op dat moment kan je je alleen nog maar overgeven aan wat er komen gaat. Onderweg terug naar mijn kamer zijn we heel vaak gestopt zodat ik kon staan om de weeën weg te puffen. Om kwart over zeven ben ik weer op mijn kamer en moet ik direct op bed gaan liggen want ik had het gevoel dat ik moest persen. Met twee persweeën was ons kleintje geboren. Het was een jongetje en kreeg de naam QUINTON MICHAEL. We hebben hem in besloten kring gecremeerd, we dragen nu een medalloinnetje met as van hem. Zo hebben we alle twee toch het gevoel dat hij er is en het is de enige herinnering aan hem die we hebben.

voorkant kaart Quinton

tekst kaart Quinton

Quinton