KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Quinty Groenendijk

* 16 juli 2001 - 18 juli 2001 †

Erik en Rianda Groenendijk

Na een voorspoedige zwangerschap met de bijhorende kwaaltjes, zetten op 15 juli 's avonds de weeën door. Op dat moment was ik 41 weken en 3 dagen zwanger. Wat blij waren we dat nu eindelijk ons kleine guppie kwam, en o wat was het allemaal spannend!
Ik wilde graag thuisbevallen, er was ook geen reden op het eerste oog dat dat niet mogelijk was, de zwangerschap was tenslotte goed verlopen.

Dus 's nachts de verloskundige gebeld want de weeën kwamen wel heel erg snel achter elkaar. Toen de verloskundige kwam, constateerde zij 4 cm ontsluiting en dat was om 3 uur 's nachts. Op een gegeven moment heeft ze de vliezen gebroken en toen werd de pijn heviger en heviger, ik kon het eigenlijk niet meer opvangen zo'n ontzettende pijn deed het. Kon alleen maar over de vloer kruipen.

Om 7 uur had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen, maar na een uur persen was ik nog geen steek verder en was ik totaal uitgeput. Toen besloot de verloskundige om naar het ziekenhuis te gaan en werd ik opgehaald door een ambulance en moest ik met m'n persweeën nog 2 trappen af.

Aangekomen in het ziekenhuis werd er een tangverlossing gedaan door de gyn, wat niet lukte en het hartje van Quinty werd zwakker en zwakker.

Ikzelf was totaal in paniek geraakt. Vervolgens duurde het veel te lang voor dat er een OK gereed was, iedereen om ons heen was totaal in paniek ze waren dan ook echt niet berekend op zo'n situatie het leek wel of dat we in een slachterij terecht waren gekomen, uiteindelijk werd er tot actie overgegaan en kreeg ik onder gehele narcose een keizersnee. Zelf schreeuwde ik achter elkaar: spuit me maar plat, zo vreselijke pijnen had ik. En toen kwam ons lieve meisje ter wereld en Erik zag haar slapjes en wit uit mijn buik komen, en wist niet meer waar hij het zoeken moest....

Ze hebben haar gereanimeerd en 10 min later had zij een apgarscore van 2 en later 4, daarbij kreeg ze zware aanvallen en dan begon ze vreselijk te trillen. In het ziekenhuis in Amstelveen konden ze verder niets voor haar doen en is zij overgebracht met de babylance naar het AMC naar afdeling neonatologie. Zelf werd ik die middag overgeplaatst.

Wat een afschuwelijk gezicht dat je je kindje aan al die slangetjes ziet liggen. Wat er dan door je heen gaat is onbeschrijvelijk wreed. De dokters hadden geen hoop voor onze schat, ze hebben allerlei onderzoeken met haar gedaan, maar uit alles bleek dat zij grote hersenbeschadiging had opgelopen door het grote zuurstoftekort. Dit zou absoluut niet met het leven verenigbaar zijn. Toen hebben we besloten dat ons lieve meisje niet langer mocht lijden en hebben de beademing stopgezet. Ze heeft nog 50 minuten zelfstandig geademd, een echte kanjer dus, op een geven moment zei ik tegen haar: Lief meisje het is goed zo, ga nu maar, en toen ik dat voor de derde keer zei toen voelde we het leven uit haar glijden.

Achteraf is gebleken, door middel van een reconstructie van de bevalling, dat mijn placenta waarschijnlijk hoog in de baarmoeder lag en dat er een te korte navelstreng was voor een normale bevalling, daarbij lag ze ook nog in een aangezichtsligging wat het er ook niet makkelijker op maakte. Daarbij is er ook een inschattingsfout gemaakt in verband met haar gewicht, ze dachten aan een 6 ponder maar Quinty woog ruim 8 pond en was 57 cm lang. Een erge grote baby voor mij omdat ik zelf maar klein van stuk ben. Al deze gegevens hebben ze tijdens de zwangerschap niet ontdekt, waardoor het ons lieve meisje fataal is geworden en dat maakt dit alles zo ondraaglijk. Ze is het mooiste dat ons ooit is overkomen! We zullen altijd van haar blijven houden!

Op 23 juli is zij in besloten kring begraven in een heel mooi mandje. Zelf had zij een mooi kanten jurkje aan dat ik zelf vroeger nog heb gedragen en zo was zij een heel mooi prinsesje!

Zoveel onrechtvaardigheid in korte tijd,
zoveel moois ons ooit gegeven.
Dat was het leven van onze meid,
een lichaam zo perfect en mooi.........waarom?

Het mocht niet zo zijn,
je weet lieve meid, je zal altijd bij ons zijn.
Lieve Quinty slaap maar zacht,
je hebt een plek in ons gebroken hart.
Wij zullen altijd van je blijven houden.