KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Nick Dumay

* 3 oktober 2002 - 5 oktober 2002 †

Leo en Marion

Het afscheid van een bijzonder mannetje!

Donderdag 3 oktober 2002 hadden we onze normale controle bij de gynaecoloog. Omdat ik onze Ukkie al een paar dagen zo rustig vond, heb ik tegen de gynaecoloog daar wat van gezegd. Onze Uk was immers altijd zo'n druktemaker.

De gynaecoloog nam geen enkel risico en ging direct een echo van ons Ukkie maken. We zagen z'n hartje kloppen en eerlijk gezegd, gaf dat mij wel weer een gerustgesteld gevoel. Toch wilde hij ook nog een hartritmefilmpje van ons kindje maken, voor de zekerheid. Dus direct aan de monitor geplaatst en rustig afwachten. Leo en ik zeiden nog tegen elkaar dat het zo'n gelijkmatig ritme was, niet wetend dat dit dus juist niet de bedoeling moest zijn... Nadat de assistent de uitslag alvast had meegenomen, kwam niet veel later de gynaecoloog naar ons terug met de mededeling dat ze toch niet zo tevreden waren over de uitslag en dat ze mij wilden opnemen. Wij reageerden nog een beetje verbaasd met: "Vandaag?" Waarop Leo nog de uitspraak vervolgde met: "Maar dat kan niet, want we hebben vanavond een etentje!." Hoe vreemd kunnen mensen in dit soort situaties eigenlijk reageren... maar het duidt zeker aan dat wij absoluut geen notie hadden van de ernst van de situatie. Onnozel en misschien te hoog van verwachting, zoals we waren...

Eerst werd er nog een echoflow gemaakt om de doorbloeding te meten. Tijdens deze echo werd ons al verteld dat ons kindje het niet meer naar zijn zin had in mijn baarmoeder. Het vruchtwater was minimaal geworden en men kon ons niet vertellen waar dat aan lag. Vruchtwater schijnt te worden aangemaakt door het kindje zelf (nooit geweten) en dat gebeurde op de een of andere manier niet meer. Volgens de arts die de echo uitvoerde, kon dit eventueel met complete bedrust wellicht weer goed komen. "Dan maar drie maanden complete bedrust", dacht ik nog...

Per invalidenwagen werd ik naar de afdeling gebracht en wederom aangesloten op de monitor. Leo ging alvast wat mensen bellen en liep beneden in het ziekenhuis mijn ouders tegen het lijf, die toevallig in het ziekenhuis een afspraak hadden. Zij kwamen natuurlijk gelijk naar boven en ook Ulco werd verwittigd en stond al snel aan mijn bedje. Een tijd lang lag ik aan de monitor met als resultaat dezelfde rustige en gelijkmatige uitslag. Ieder besef van tijd verloren, kwam op een gegeven ogenblik de gynaecoloog aan mijn bed die het slechte nieuws bracht. Ze hadden de uitslagen naar het Academisch ziekenhuis in Leiden (LUMC) gefaxt en volgens de deskundige in Leiden was er geen tijd meer te verliezen en moest ons kindje direct gehaald worden.

De schrik en de ontsteltenis waren groot maar er was geen tijd te verliezen en uiteraard hebben we ingestemd in een keizersnee. We hadden immers geen keuze... Voor ik wist trokken 6 verschillende verpleegkundigen en artsen mijn kleding uit, stopten een slang in mij en prikten een naald in mijn hand. Binnen 5 minuten was ik gereed om naar de operatiekamer gebracht te worden, die inmiddels in totale gereedheid was gebracht. Leo was met mij meegelopen naar de operatiekamer en daar aangekomen vroeg een verpleegkundige of hij mee naar binnen wilde. "Lijkt mij handig!", sprak Leo nog op een manier waarop het leek alsof hij zelf de operatie moest gaan uitvoeren. Leo werd direct in de benodigde kleding gestoken (muts op, sloffen en jas aan) en ik werd alvast naar binnen gereden. Dertien artsen stonden ons daar op te wachten. Al snel werd de ruggenprik toegediend en voelde ik mijn benen niet meer. Leo kwam naast mij zitten en de operatie ging vliegensvlug van kracht. Tijdens de keizersnee kwamen de artsen achter de "boosdoener". Er was een grote knoop in de navelstreng gezwommen waardoor de zuurstof was afgesloten. De placenta zou verder nog voor onderzoek worden opgestuurd.

Om 15.17 uur werd onze prachtige zoon geboren. We hebben hem horen huilen en we hebben hem nog even mogen zien. Vier artsen hebben zich gelijk op het kleine wurmpje gestort en vlak voor ze hem per ambulance naar het JKZ brachten, mochten Leo en ik hem nog een dikke knuffel geven. Wat een prachtig mannetje was dit! Onze Nick (overwinnaar van het volk) Leroy (De koning) Manolo (God onder ons) woog 895 gram en was ± 27 cm. Wat een prachtig mannetje. Ons kleine minimannetje met kleine zwarte krulletjes, blauwe ogen en met een prachtig perfect lichaampje.

Nadat ze mij weer hadden dichtgemaakt, hebben ze mij naar de "bijkomkamer" gebracht. Lang heb ik daar niet gelegen, want na het toedienen van een morfinespuit hebben ze mij naar de afdeling gebracht. Daar kwamen Leo, mijn ouders en Ulco al snel naar mij toe. Door iedereen werd ik gefeliciteerd en bij iedere felicitatie heb ik mij afgevraagd: "Maar waarmee?" Ik wilde eerst zeker weten dat ons mannetje het zou halen... Eerlijk gezegd was alles zo in vogelvlucht afgespeeld dat ik niet meer exact weet wat verder deze dag is gebeurd. 's Avonds is mijn zus nog langsgekomen en Leo is diezelfde avond nog naar het JKZ gegaan, samen met "oma en opa". Volgens Leo heeft kleine Nick hem nog even aangekeken.

Het werd een lange nacht waarin ik diverse keren gebeld heb naar de IC van het JKZ om te informeren hoe het met onze Nick ging. Het ging naar de omstandigheden redelijk en hij werd "stabiel" genoemd, maar vertrouwen deed ik het niet. Geen oog heb ik die nacht dichtgedaan, mijn gedachten waren alleen maar bij dat kleine mannetje dat voor zijn leven lag te vechten. Ver en verlaten van zijn moeder.

De volgende ochtend ben ik, nadat ik was verzorgd, met mijn zus per ambulance naar het JKZ gebracht. Ulco stond ons daar al op te wachten om de nodige foto's te maken. En wat ben ik blij met deze foto's!!!! Ik mocht een tijd lang bij onze Nick zijn. Ik heb hem mogen aanraken en ik heb hem mogen bekijken. Wat een prachtig mannetje!!! Maar wat een vreselijk triest gezicht om hem daar te zien liggen met al die slangetjes in zijn kleine lijfje. Een vreselijke vermoeidheid maakte zich van mij meester, zodat ik na een tijdje weer per ambulance ben teruggebracht naar het Bronovo ziekenhuis.
Leo heeft diezelfde dag nog onze Nick vol trots aangegeven bij de Burgerlijke Stand. Nick Leroy Manolo Dumay, was officieël onze zoon!

Aan het einde van de middag kregen we te horen dat het niet zo goed ging met Nick, en dat hij per ambulance naar Leiden zou worden gebracht omdat ze daar betere zuurstofapparatuur hebben. 1 longetje was niet tot ontwikkeling gekomen en in 1 longetje ontstond longemfyseem. In Leiden hebben ze zuurstofapparatuur waarbij de zuurstof op een trillende manier naar binnen wordt gebracht. Ik zou een half uurtje na Nick ook per ambulance naar Leiden worden gebracht.

In Leiden aangekomen hebben we nog even moeten wachten voordat we ons hummeltje konden bezoeken. Eenmaal op de IC kregen we te horen dat het totaal niet goed ging met ons mannetje. Dat was toch een klap in ons gezicht. Al die tijd hadden we nog goede hoop, we waren er al die tijd van uitgegaan dat hij het wel zou gaan halen, en nu was dat zo onzeker geworden. Ons mannetje vocht voor zijn leven...

Die nacht heb ik weer geen oog dichtgedaan, steeds waren mijn gedachten bij onze kleine Nick, die daar helemaal alleen en verlaten lag te vechten voor zijn leven. Wederom heb ik deze nacht diverse keren gebeld naar de IC, hopend op een positief bericht... maar helaas, de slechte berichten bleven elkaar opvolgen. Leo zou de volgende ochtend weer naar mij toekomen om samen naar onze lieverd te gaan kijken, maar nog voordat hij er was, werd ik opgehaald van mijn kamer en naar hem toegebracht. Zijn toestand was aan het verslechteren en ook Leo werd met spoed gebeld. Daar heb ik aan zijn bedje gezeten en hem zachtjes toegefluisterd dat hij mocht vechten, dat hij het ook zou kunnen, maar wanneer hij niet meer zou willen, hij het vechten ook mocht opgeven en mocht gaan vliegen. Het is vreselijk om je kindje zo te zien lijden. Heel even heeft hij zijn oogje naar mij open gedaan en vervolgens is hij weer in slaap gevallen. Nadat ook Leo was aangekomen, kregen we te horen hoe slecht het met hem ging. Er was nog geen verbetering in de longetjes opgetreden waardoor ons kleine hummeltje al aan de maximale zuurstof lag, ook kreeg hij de maximale medicijnen voor zijn bloeddruk. Zijn lever werd slechter waardoor er een grote lamp boven hem werd geplaatst en zijn oogjes werden afgeplakt, zijn niertjes werden slechter waardoor hij nog een extra slangetje kreeg. Bij de hersenscan hadden ze gezien dat zijn hersentjes beschadigd waren, waardoor hij in ieder geval meervoudig gehandicapt zou blijven en hij had nu ook een infectie opgelopen, waarvoor hij nu ook antibiotica kreeg toegediend. Vijftien apparaten stonden voor hem te werken om hem er bovenop te helpen en dan waren er nog de nodige spuiten en slangen in zijn couveuse zelf. Wat een vreselijkheid om zo'n klein hummeltje te zien lijden.

Nadat de kinderarts ons uitgebreid en zo eerlijk mogelijk had ingelicht over zijn toestand, stelde ze ons voor de keuze of er nog gereanimeerd moest worden wanneer het nog slechter zou gaan. Ze vreesde voor het klappen van een luchtblaasje in de longen en/of een hersenbloeding. Ze vertelde er tevens bij dat wanneer ze hem zouden moeten reanimeren, zij niet meer kon garanderen dat ons hummeltje niet zou gaan lijden. Dan heb je geen keuze... dan kies je voor je kindje. Leo en ik waren het er allebei over eens dat je dit een kind niet mag aandoen. Natuurlijk hadden we onze Nick nog heel lang bij ons willen houden, maar niet ten koste van Nick zelf!

We hebben Nick allebei nog even mogen aanraken en lieve woordjes ingefluisterd. We hebben hem gezegd dat hij voor ons niet hoefde te blijven vechten... hij had zijn rust verdiend.

We hebben op de valreep nog een pastoor kunnen regelen om zijn doop af te nemen. Een kleine altaar werd aan zijn bedje gezet en de pastoor heeft met tranen in haar ogen de doop bij hem gedaan. Nu lag zijn lot niet meer alleen in handen van de verpleegkundigen, maar mocht er een grotere macht bestaan, dan lag zijn lot nu ook in zijn handen.

Op de IC hebben ze nog even gekeken of hij nog zou opkrabbelen, maar helaas... In het dagboek dat werd bijgehouden door de medewerkers van de IC hebben we later kunnen lezen dat ze hadden gezien dat Nick zelf de strijd heeft opgegeven en had aangegeven niet meer verder te willen vechten. Vanaf dat moment ging het alleen nog maar slechter.

Om ongeveer half vier werden we geroepen; Nick zou mogen inslapen, er was geen redden meer voor hem. Leo en ik zaten samen op een kamer waar Nick naar toe zou worden gebracht. Zacht is hij op mijn borst gelegd en in onze veiligheid en omringd door onze liefde is onze kleine Nick in eeuwige slaap gevallen. Nadat zijn hartje stopte, zag ik een grote vogel voorbij ons raam vliegen. Nick was gevlogen... precies zoals we hem zachtjes hadden ingefluisterd...

Het verdriet is groot, zeer groot. We hebben een prachtige zoon gekregen en verloren. Maar over onze beslissing hebben we een goed gevoel. Dit perfecte minimannetje verdiende een perfect leven en dat hadden wij hem nooit meer kunnen geven. Een leven lang met zuurstofflessen, starend naar het plafond, gun je niemand, maar zeker niet je eigen kind.

"Liefde" is bij elkaar willen zijn, maar ‘Echte liefde’ is kunnen loslaten...

Lijden

Het lijden wilden
we je besparen,
want lijden was
je lot.

Om verder lijden
te besparen
hebben we je
terug moeten geven aan God.

Ons dappere mannetje