KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Niels

* 15 april 1998 († 13 april 1998)

Patricia & Freddy Verhoeff

Er was eens een rupsje
Het zat in een ei
Op een dag brak het open
En kijk, daar was hij

Algauw werd het zomer
En daar kwam de zon
De rups weefde draadjes
Kroop in een cocon

Dat duurde een tijdje
Toen werd het heldere maan
Uit de cocon kwam een vlinder
Met vleugels eraan

Daar kon hij mee vliegen
Heel vlug op en neer
Hij vloog uit onze handen
En nu is hij er niet meer

Wij zijn Patricia en Freddy Verhoeff. In 1988 zijn we bij elkaar gekomen en 4 oktober 1999 zijn we uiteindelijk getrouwd.
In 1997 hadden we besloten dat we graag een kind wilden. Omdat ik een hormoonprobleem heb, moest ik via hormonen zwanger worden. Ik was op dat moment 110 kilo en moest ondertussen op dieet. Ik werd toch al na 3 maanden zwanger en was nog niet veel afgevallen. Toch liep alles voorspoedig. Tijdens de zwangerschap viel ik aan het begin zelfs af wat natuurlijk alleen maar goed was.

In de 7e maand kreeg ik last van zwangerschapsdiabetes en ik had last van bekkeninstabiliteit, maar dat stelde volgens iedereen niet veel voor.
Ik heb daar ook niets voor gebruikt. Dat mag ook niet. Op 9 april ben ik toch maar naar mijn gyn gegaan omdat ik ontzettend veel vocht vasthield en die stuurde mij naar de huidarts en die ging mijn benen inzwachtelen om het vocht naar boven te laten gaan om zo via de natuurlijke weg mijn lichaam te verlaten. Dat heeft ook wel een beetje geholpen.

Op 12 april 1998 (eerste Paasdag) werd ik wakker met een beetje bloedverlies en ik belde met het ziekenhuis. Ze zeiden dat ik maar rustig hun kant op moest komen en dan zouden ze wel even kijken. Toen we daar kwamen hebben ze een CTG gemaakt, maar die was onduidelijk. De verpleegkundige zei dat dat waarschijnlijk kwam omdat mijn buikwand zo dik was en misschien was de baby aan het draaien. Ze haalde het papiertje uit het apparaat en gooide hem weg. Daarna heeft ze telefonisch contact met de dienstdoende gyn opgenomen die niet aanwezig was en die wilde me daar een nachtje houden en me op fruit zetten om vocht te laten verdwijnen. Het werd mijn eerste ziekenhuisopname in mijn leven.
Ik zou eerst alleen op een kamer komen op de kraamafdeling, maar later kwam er toch nog een vrouw bij die de volgende dag een keizersnede zou krijgen. Een paar uur later kwam die gyn langs en bleef bij de deur staan. Hij vertelde dat ik alleen nog maar fruit mocht hebben. Hij heeft me niet onderzocht. Een uur later kwam hij bij de andere vrouw langs om te vertellen dat ze deze avond nog een keizersnede zou krijgen omdat de harttonen van haar kind achteruit gingen. (Die van mij waren ook onduidelijk, maar wat heb je daar nou voor verstand van bij je eerste).
Het werd een onrustige nacht. De vrouw werd voorbereid. Ze heeft voor en na haar bevalling de hele nacht liggen overgeven plus dat haar man later kwam overgelukkig dat ze een gezonde zoon hadden gekregen. Ik heb de hele nacht niet geslapen en heb op een stoel zitten lezen. Aan mij werd geen aandacht besteed. Er was stress onder het personeel want de afdeling zou uitelkaar vallen.

De volgende dag zei ik dat ik naar huis wilde omdat ik daar veel beter kon rusten. Uiteindelijk kwamen ze weer met het CTG-apparaat aan en met 3 man sterk probeerden ze harttonen van onze baby te vinden, en die waren er niet. Ik mocht me gaan wassen en daarna moest ik naar beneden naar de echokamer. Mijn man was thuis en kon niet meer gebeld worden. Toevallig kwamen mijn moeder en haar man er ook net aan op visite.
Beneden was de dienstdoende arts en toen die de echo bekeek zei hij dat het niet goed was. Ik kon zien dat de baby dood was en toen ik dat vroeg zei hij dus het zelfde: Het is niet goed. Maak morgen maar een afspraak met je eigen gyn. Ook vertelde hij dat de baby waarschijnlijk al een tijdje dood was omdat de afmetingen anders waren. Vreemd. Gisteren waren er nog wel enkele harttonen te horen.
Deze gyn had al eens een grote fout gemaakt bij mijn moeder en is voor de Tuchtcommissie geweest. Toen ik weer naar boven werd gereden, heb ik met mijn moeder mijn man gebeld dat hij niet meer op visite hoefde te komen, want het was over en ik kwam thuis. Daar zit je dan. Vol ongeloof en een beetje haatgevoel naar de gyn omdat hij naar onze mening mij had moeten onderzoeken en de eerste dag al een echo had moeten doen omdat de ECG ook niet duidelijk was.

De volgende dag naar mijn eigen gyn geweest. Van hem kreeg ik pilletjes voorgeschreven die je vaginaal moet inbrengen en die krampen geven en de weeën moeten opwekken. Ik wilde daar laat mee beginnen omdat ik die vervelende middagploeg niet meer wilde ontmoeten van de vorige dag.
Helaas ging het sneller. We zouden alletwee in het ziekenhuis gaan slapen en de volgende dag zou ik dan aan het infuus komen maar rond 19.00 kreeg ik het ontzettend in mijn rug. Ik had het niet meer. We hebben rond 21.00 uur iedereen gebeld dat we toch maar eerder naar het ziekenhuis gingen. Het was maar een rit van 5 minuten met 4 bochten, maar bij elke bocht had ik het niet meer.
En ja, toen ik dus ook voor de deur uitstapte verloor ik mijn vruchtwater. Mijn man zette mij in een rolstoel, liet de receptie naar boven bellen en moest zelf de auto nog ergens parkeren. Ik heb nog beneden een tijdje moeten wachten tot dat ze met een bed er aan kwamen. Ik heb echt vreselijk veel vruchtwater verloren. Vanaf de auto tot boven in de verloskamer. Toen mijn gyn kwam heeft hij ook nog veel verwijderd.
Ze hebben mij zware kalmeringspillen gegeven, maar die hielpen mij niet.

Uiteindelijk om 01.10 is Niels geboren na 35 weken zwangerschap. Mijn gyn vertelde dat de placenta had losgelaten maar dat alles er verder perfekt uitzag. Hij zat zelfs nog te vloeken. Volgens mij op zijn collega. Het had ook niet zo hoeven gaan.
Ik heb zelf nog vanaf het bed met familie gebeld of ze wilden komen en samen met hun hebben we afscheid genomen van Niels. Ik ben helaas wel een paar stukjes kwijt. De volgende dag hebben we hem nog even gezien, maar daarna wilden we niet meer.
Maandag 20 april is Niels begraven in besloten kring.

Onze Niels
Helaas is deze foto niet zo mooi want hij lijkt heel rood, maar was dat niet.
Hij was een mooi getint kereltje die leek op mijn man met mijn neusje.

De dag van de begrafenis
Ik werd in een rolstoel neergezet. Je bent tenslotte kraamvrouw,
had dus ook kraamzorg en ik zat met mijn bekkeninstabiliteit

Hier is net de steen geplaatst. Er ligt nog allemaal zand.
Nu ziet het er gelukkig een stuk beter uit.

Nu zijn we twee jaar verder. Ik heb met de ombudsfunctionaris een gesprek gehad omdat ik boos was op het ziekenhuis, ik ben bij de klachtencommissie geweest, maar dat heeft allemaal niks uitgehaald. Ze gaven mij geen gelijk en hadden het over een foutje. Ik heb mijn dossier opgevraagd. Al met al heeft het een jaar geduurd voordat ik dat achter de rug had. Het was de bedoeling om er wat mee te doen, maar tot nu toe heb ik de moed nog niet gevonden. Het kan nog steeds.

Een volgende zwangerschap moet nog even op zich laten wachten want nu heb ik ineens diabetes dus dat moet eerst op regel zijn. Maar ja, ik ben nu 32 jaar en mijn man 35 jaar, dus dat kan niet meer te lang uitgesteld worden. De volgende wordt met een keizersnede gehaald met 37 weken.
En met die andere gyn wil ik vanzelfsprekend niks meer te maken hebben!