KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Nouri Moed

* 9 november 2002 - 6 november 2002 †

Jellie Moed en Djamel Mansour

Zo volmaakt en ineens is het over.

De zwangerschap verliep heel goed. Vooral lichamelijk had ik geen noemenswaardige kwalen. Na 6,5 maand kwam ik thuis te zitten omdat ik de verantwoordelijkheden op mijn werk niet meer aankon. Rond de 8e maand kreeg ik een verhoogde bloeddruk. Dit was geen verrassing aangezien ik voor de zwangerschap al een te hoge bloeddruk had. Ik moest dus voortaan met het tasje klaar voor controle naar de gynaecoloog. Na 3 afspraken en 10 dagen was mijn bloeddruk weer goed, maar ik bleef voor de zekerheid onder controle bij de gyn. Ik voelde me hartstikke goed al was ik wel heel veel aangekomen (35kg).

Op 29 oktober was ik uitgerekend. 29 oktober kwam en ging en ook de week daarop gebeurde er nog niets. Mijn vader is 4 november jarig en mijn moeder 6 november. Er werd dus veel over de datum gespeculeerd. Niet op 4,5,6, maar doe maar op 8 enz. Om mij onbekende reden ben ik 6 november contact gaan zoeken met de baby. Ik voelde altijd weinig omdat mijn moederkoek voorop zat. De laatste week heb ik hem heel veel gevoeld en ik wist dus nu precies hoe ik contact moest krijgen. Dit lukte 6 november niet, maar ik maakte me nog niet echt ongerust, want de volgende dag moesten we toch voor controle. De volgende dag werden we allebei om 10.30 uur wakker dus ik was er van overtuigd dat het die dag zou gebeuren. Ik heb weer contact proberen te zoeken maar niet gekregen.

Donderdag om 13.30 hadden we de afspraak. Ik vertelde dat ik sinds woensdagochtend niets meer had gevoeld. Dus werd meteen gekeken naar de hartslag. Deze bleek niet te vinden. Mijn vriend dacht dat het apparaat kapot was, maar ik wist het ineens heel erg zeker. Snel naar het echo-apparaat en ja ik zag het al. Er was beweging dus nauwelijks beeld. De gyn zei dat ze een collega ging roepen en dat het er slecht uit zag en dat het grote gevolgen kon hebben. Ik heb toen gevraagd of dat betekende dat de baby overleden was. Hierop zei ze dat dat hoogstwaarschijnlijk het geval was. Dit sloeg bij mijn vriend natuurlijk in als een bom en ook voor mij was het de echte afschuwelijke bevestiging.

We zijn naar huis gegaan, hebben familie gebeld en hebben gewacht tot het telefoontje van de gyn kwam die zou vertellen wanneer ik moest bevallen. Ik moest twee dagen later (zaterdags) naar het ziekenhuis. De vrijdag hebben mijn vriend en ik met zijn tweeën doorgebracht (geloof ik) en eigenlijk de hele begrafenis al voorbereid. We zijn zelfs al op de begraafplaats geweest om naar een plekje te kijken. 's Avonds zijn er nog mensen geweest, maar dat kan ik me nauwelijks herinneren. Ik weet alleen dat ik mijn tweelingzus en beste vriendin heb gevraagd om langer te blijven, zodat we afspraken konden maken voor de volgende dag.

Zaterdag ben ik ingeleid en na 7 uren en maar drie kwartier persweeën was onze mooie volmaakte zoon geboren. Mijn tweelingzus en vriendin zijn er ook de hele dag bij gebleven. Dit was ook voor mijn vriend een hele steun. We hadden eerder al een nieuw pakje gekocht met als hoofdkleur bordeauxrood. Dit is de kleur voor Nouri geworden. We zijn maandag samen met Nouri naar huis gegaan en hebben daar ook nog veel foto's en mooie momenten met hem mee mogen maken. Er zijn nog vriendinnen langsgeweest om Nouri te zien en de hele familie is met Nouri op de foto geweest.

Dinsdag 12 november hebben we Nouri begraven in een mooi rieten mandje met alleen de familie om ons heen. Zijn mandje was gevuld met 20 knuffels, gekregen van neefjes en nichtjes en vrienden. We hebben hem zelf gedragen en in het graf gezet. Iedereen heeft een schep zand in het graf gegooid en we hebben zelf samen met de man van de begraafplaats het graf helemaal dichtgemaakt. Daarna hebben we de kransen er op gelegd en de familie op laten halen zodat ook zij het mooi gemaakte graf konden zien. De kransen waren op elkaar afgestemd en in de kleuren van Nouri kleertjes. We hebben nog steeds het gevoel dat we het op de goede manier gedaan hebben en hebben geen spijt van dingen die we wel of juist niet gedaan hebben.

Er is een gewone en een schedelobductie bij Nouri gedaan en daaruit bleek dat Nouri helemaal gezond was. Ook bij mij is er niets gevonden waardoor zijn dood verklaard kan worden. Dit maakt zijn dood voor ons gevoel erg nodeloos. Maar aan de andere kant ben ik blij dat er niemand verantwoordelijk is voor zijn dood, want waar moet je heen met je woede? Het feit is er en het kan niet meer veranderd worden. Dit vind ik zelf het allermoeilijkst. Ik ben er niet aan gewend dat iets niet meer goed komt. Ik ben positief van aard en zie dus normaal gesproken altijd wel een lichtpuntje. Nu is het lichtpuntje een 'sterretje'.