KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Mandy Petronella Antonia Raymakers

* 17 mei 2001 - 28 mei 2001 †

Leonie en Antwan Raymakers

Te vroeg uit ons leven
maar voorgoed in ons hart
Ben jij kleine Mandy*
van ons afgepakt

Je hebt er voor gevochten
het mocht niet zo zijn
Dat jij kleine Mandy*
ons meisje mocht zijn

Het begon allemaal op maandag 7 mei. Ik ging naar de verloskundige voor een controle. Ik was 26/1 weken in verwachting en alles was tot die tijd goed. Alleen die dag was mijn bloeddruk te hoog.
De dag ervoor hadden Antwan en ik de planten buiten gezet en we dachten dat komt daar door. Op 9 mei moest ik even terug komen voor nog een keer de bloedruk te laten meten. Toen was ie nog te hoog, en stuurden ze ons voor de zekerheid door naar Elkerliek ziekenhuis in Helmond. Daar kon ik 10 mei al terecht. Ik ging er alleen heen want ik dacht "Ik ben zo weer thuis en alles is gewoon goed." Ik was te vroeg maar de gynaecoloog had geen patiënten en ik kon meteen doorlopen. Eerst wat vragen gesteld en toen kreeg ik een standaard echo en daar verschoot ik echt van.

Mandy* bewoog wel heel veel maar had een groeiachterstand van drie à vier weken en ik had veel te weinig vruchtwater en in een schim had hij een vlekje gezien op de hersenen dat meteen weer weg was. Alles bij elkaar vertrouwde hij dat niet, en hij wou mij doorsturen naar een academisch ziekenhuis. En zo kwam ik terecht in het St. Radboud in Nijmegen op dinsdag 15 mei. Antwan en ik daar heen maar we gingen verslagen naar huis, want met de echo was het hartje van Mandy* heel erg achteruit gegaan. Het klopte toen nog maar 70 slagen per minuut en mijn eigen hart ook veel te laag, 45 slagen per minuut. Omdat ik zo weinig vruchtwater had, konden ze heel slecht de organen zien van Mandy*. En de gynecoloog zei dat er geen hoop meer was: voor een keizersnee was ze te zwak. We moesten maar gewoon de natuur zijn gang laten gaan. Je snapt het al; wij gingen overstuur naar huis. Toen we thuis waren ging de telefoon. Was het de gynaecoloog. Of we de dag erna terug wilden komen voor nog een echo en eventueel een vlokkentest. Dat deden we dan ook.
Toen we 16 mei terug kwamen dachten we de baby is al dood, want ik wist ook niet meer wat ik moest voelen. En de gynecoloog vroeg of we nog vragen hadden. Die hadden we niet, we wilden alleen maar weten of de baby nog leefde. Met de echo wisten we meteen wat voor vechtertje we hadden: het hartje was weer normaal, rond de 160. Antwan en ik besloten dan ook meteen dat we een keizersnee wilden hebben, daar was de gyn. het ook mee eens. Ik werd meteen aangesloten aan de CTG. Toen die na een uur nog goed was werden we naar de verloskamers gebracht en werd ik weer aangesloten, en dat ging eigenlijk steeds goed. Alleen 's nachts zakte het vaak terug naar de 120.
Toen ik er 18 uur aan had gelegen, het was toen 17 mei (mijn eigen verjaardag) 9:00 in de ochtend, kwam de gyn. zeggen dat ze Mandy gingen halen. Ik werd klaargemaakt voor de OK en om 10:02 is onze dochter Mandy geboren: 644 gram zwaar in een zwangerschap van 27/4 weken.

Omdat ik onder algehele narcose was wist ik nog van niks. Toen ik bij kwam en vroeg of het leefde, wisten ze van niks en ze gingen het ook niet navragen. Dat was niet fijn.
Eindelijk kwamen ze me halen en kreeg ik te horen dat ik moeder was geworden van een dochter. Dat was het mooiste kado wat ik ooit met mijn verjaardag heb gekregen. Wij meteen naar beneden en daar lag ons kleine meisje. Zo kwetsbaar en zo klein. De kinderarts zei dat Mandy een goede start had gemaakt maar dat we ons moesten voorbereiden op een infectie want dat krijgen ze allemaal een keer. Je kunt alleen maar hopen dat het lang duurt. Alleen dat geluk hadden we niet, op zondag 20 mei kreeg Mandy haar eerste infectie. Ze ging heel veel vocht vast houden waardoor ze heel erg opzwol. Dat was echt zielig om te zien, je kleine meisje zo zien vechten en je kunt niks doen alleen maar bidden dat het vocht snel weg zou gaan. Mandy bleef maar vechten voor haar leventje.

Mandy in de couveuse

Toen Mandy een week oud was, kregen we weer een gesprek met de kinderarts en kregen we te horen dat Mandy door zuurstofgebrek in de baarmoeder er altijd iets aan over zou houden. Maar daar konden wij wel mee leven, als ze er maar doorkwam.

Mandy met mama

Drie dagen later kregen we weer een gesprek. Mandy had een hersenbloeding gekregen waardoor een hersenhelft vol was gelopen met bloed, maar haar toestand was nog niet kritiek. Ze zouden de volgende dag weer een echo maken om te kijken of het al minder was geworden, maar dat wondertje was ons niet gegund. Omdat het toen zondag was zouden de kinderartsen op maandag een bespreking houden of verdere behandeling nog zin zou hebben. Toen wisten wij al genoeg: Mandy zou niet lang mee leven. Wat later op de avond stierf het babytje dat tegenover Mandy lag en toen wisten wij het zeker: morgen zou Mandy ook sterven. Het klinkt misschien raar maar we zouden ons er meteen bij neer leggen als verdere behandeling geen zin zou hebben, en Mandy niet langer laten lijden.

Mandy met papa

Toen wij die zondag thuis kwamen ging ik meteen de wieg in orde maken zodat Mandy er meteen in kon als ze thuis kwam, meer hadden we nog niet.

Op maandagmorgen hebben we Mandy eerst laten dopen, gewoon wij met z'n drietjes en de pastoor. Een verpleegster had foto's gemaakt en een had er gefilmd. Voor mijn gevoel was het meer een gebed van afscheid in plaats van een echte doop. Er zijn dan ook veel tranen gevallen. Om half twee hadden de artsen dan de bespreking en om drie uur kwamen ze ons halen. En kregen we te horen wat we eigenlijk wisten: Mandy kon nooit een acceptabel leven leiden. Of ze kwam nooit van de beademing of ze werd zo zwaar gehandicapt dat ze helemaal niks kon. Naast de hersenbloeding en de infectie die net weg was had ze weer een nieuwe infectie gekregen die dag. Het was gewoon allemaal teveel en we hadden dan ook besloten om de behandeling te stoppen. We konden het helemaal op onze eigen manier doen en dat was heel fijn. We hadden besloten dat ze Mandy naar ons toe zouden brengen en dat we dan met z'n drieën daar bleven. We konden ons kleine meisje toen eindelijk vast houden, zonder toeters en bellen. Ze heeft nog een paar keer haar oogjes open gedaan en na een half uurtje is ze in onze armen heel rustig ingeslapen. Zo hebben we toen nog even gezeten en toen zijn we Mandy* in bad gaan doen, afdrukjes gemaakt van de handjes en voetjes, wat haartjes afgedaan en daarna de kleertjes aangedaan. Toen alles zover klaar was mochten we Mandy in een reiswieg van het ziekenhuis mee naar huis nemen. Op weg naar huis waren we alle twee heel rustig want zo was het goed, ze had eindelijk rust.

Thuis in het wiegje

We kregen veel bezoek en kaarten en brieven, en iedereen kwam Mandy bewonderen.

Op vrijdag 1 juni hebben we Mandy begraven in gesloten kring en zonder kinderen en daarna hebben we Mandy naar haar laatste rustplaats gebracht. Ze is begraven in een heel mooi rotan mandje. We hadden gekozen voor niet veel bloemen. Omdat het maar een klein plekje was zou je dat niet meer zien en dat vonden wij jammer.
Nou is het een mooi tuintje geworden met Nijntje als symbool voor Mandy.

Nou ben ik nog met een bloedonderzoek bezig omdat de placenta een gedeelte niet zijn werk had gedaan, en daar moeten we nu nog de uitslag van krijgen.

Het tuintje van Mandy

In het St. Radboud zijn wij heel goed begeleid en is Mandy heel goed verzorgd. Ze stonden altijd voor je klaar, je kon dag en nacht daar zijn en daar heen bellen. Bij deze wil ik hun nog een keer bedanken.

Lieve Mandy, we missen je en we zullen je nooit vergeten. Je blijft altijd in ons hart.

Liefs papa en Mama

Afdrukje van de grote teen van Mandy