KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Kruimeltje

* 19 februari 2002- 25 januari 2002 †

Manon

Voor onze lieve Kruimel

In december 2001 besloten we dat we graag kinderen zouden willen krijgen en in januari"2002 was ik zwanger. Vanaf week"1 wist ik gewoon dat er iets veranderd was in mijn lichaam, ik voelde me anders dan anders. Nog een paar weken wachten tot mijn menstruatie zou komen of niet. De menstruatie kwam niet... spannend, ik was immers nooit over tijd! Een dag later hebben we een zwangerschapstet gedaan, ik was op van de zenuwen. De test was negatief!! Ik kan niet uitleggen wat een teleurstelling dat was, ik snapte er helemaal niks meer van. Ik voelde me raar, was overtijd, maar niet zwanger. Na een week nog geen menstruatie, weer een test gedaan... en weer negatief! Ik werd zo kwaad op mezelf, zo kwaad op mijn menstruatie die maar niet kwam, ik wist gewoon niet meer waar ik het zoeken moest. Oke... niet zwanger... laat die menstruatie maar komen dan, ik ben er klaar voor!! Een week later zat ik te lezen in bed en mijn pyamajasje schuurde over mijn borsten en toen wist ik genoeg. Ik zei tegen Leon: "Wie er wie voor de gek houdt weet ik niet, maar ik ben wel zwanger, ik weet het gewoon". Weer een test gehaald de volgende dag en deze bleek positief. Wat waren we blij! Ons kindje werd verwacht op 20"september"2002. Het waren de twee gelukkigste weken van mijn leven, ik voelde me zwanger en iedereen mocht het weten, ondanks dat er nog van alles mis kon gaan en dat ging het... Twee weken na onze laatste zwangerschapstest die positief bleek te zijn, kreeg ik bloedverlies. Ik schrok me kapot en heb meteen de verloskundige gebeld, die zei dat het niet meteen een miskraam hoefde te zijn, maar ik moest het wel in de gaten houden. Nou en dat doe je dan hoor... Veel water drinken om maar zo snel mogelijk weer naar het toilet te moeten om te kijken of je nog bloed verliest. De volgende dag heb ik weer bloed verloren, ik zag het echt niet meer zitten en had er geen vertrouwen meer in. Ik was 8"weken zwanger en nu moest het misgaan? Vijf dagen later toen ik een echo had, kregen we te horen dat ons kindje niet meer leefde. En daar sta je dan... Hoe pril het ook mag zijn, wat het ook is... een vruchtje, een klompje cellen of hoe iedereen het ook noemen wil... het was ons kindje dat we verloren hadden en dat doet pijn! Het maakt je kapot! En dan... Van iedereen krijg je goedgemeende adviezen, alleen komen ze knetterhard aan. Mensen weten niet waar ze het over hebben. Ze bedoelen het goed, maar je wilt het niet horen, het enige wat je weet, is dat je je kindje verloren hebt, dat je niet meer zwanger bent, je bent het kwijt, je bent weer alleen!! Een week later zette de bloeding in alle hevigheid door. Het is goed dat het uiteindelijk vanzelf verdwijnt, maar het is een erg emotionele ervaring. Daar gaat je kindje... nu ben je het echt kwijt!! De fout die ik toen gemaakt heb, zal ik nooit weer maken. Het was 's nachts en Leon lag te slapen. Van het verdriet, het vreselijke bloedverlies en de gigantische buikpijn die ik in de nacht ervaren heb, heeft hij niks gemerkt, omdat ik hem niet wakker heb gemaakt. Dat heeft ervoor gezorgd dat hij mij niet begreep zoals ik dat graag gewild zou hebben. Precies een maand na het moment dat Kruimeltje* mijn lichaam verliet, hebben we een bloesemboom in de tuin gepland, met het idee van: nu is er tenminste nog iets dat wel doorgroeid! En dat werkt mee om dit zware verlies - want zo ervaar ik het - te kunnen verwerken. Ik weet nog dat ik dacht: een roze bloesemboom.... roze is geen kleur voor jongetjes en omdat mijn gevoel zo sterk aangaf dat het een jongetje was, is hij voor mij een jongetje.

De weken na het verlies van Kruimeltje* heb ik niet echt beleefd. Ik leefde in een roes en ik ben een deel van de film kwijt. Na een maand ben ik weer aan het werk gegaan, ik wist ook wel dat het leven doorging en ik begon te accepteren dat onze droom op dit moment niet waargemaakt was. Ik wist nu tenminste wel dat ik zwanger kon worden en dat was al een hele geruststelling. Leon wou al snel weer proberen om kinderen te krijgen, maar ik wist niet wat ik wou. Aan de ene kant wou ik heel graag weer zwanger worden, maar aan de andere kant zat er zoveel angst in mij dat ik het ook weer niet wou. Toch was er telkens een stem in mijn hoofd die me zei dat een tweede zwangerschap een betere kans zou hebben en dat ik niet weer mijn kindje hoefde te verliezen, maar ja.. daar durf je je ook niet aan vast te houden. Maar deze dubbele gevoelens maakten mij erg onzeker over wat ik nu wou. Iedereen in mijn omgeving zei dat het goed was dat ik zo snel mogelijk weer zwanger zou worden, want dan kon ik mijn gedachten daar op richten, maar ik was het er absoluut niet mee eens. Iedereen bleek te denken dat dit kindje vervangbaar zou zijn en dat was het voor mij niet. Ik zou dit kindje nooit vergeten! We hebben één keer geprobeerd om zwanger te raken, maar naderhand had ik een ongeloofelijk schuldgevoel. Dat ik Kruimeltje* zou proberen te vervangen, terwijl ik wist dat ik dat nooit zou doen, voelde het wel zo. Ik heb toen aangegeven dat ik het niet weer wilde en dat ik er nog helemaal niet klaar voor was. Ik had verdriet! Ik wou niets met baby's te maken hebben. Alles wat we in de vorige zwangerschap hadden gekregen (kleertjes, sokjes), had ik allemaal op de kast gegooid, ik kon het niet meer zien en nu moest ik mijn gedachten weer zo zetten dat ik weer aan een baby moest gaan denken??? Ik kon het gewoon niet! Leon begreep mij heel goed en hij gaf mij de ruimte om te wachten totdat ik er klaar voor was. Vanaf dat moment, dat ik voor mezelf wist dat ik er nog niet aan toe was, ging het stukken beter met me. Ik kon mijn verdriet nu een plekje gaan geven en het voelde goed dat ik mijn keuzes weer in eigen beheer had. Wat een opluchting.

Eind april moest ik ongesteld worden, maar het kwam niet! Ik dacht nergens aan - ik had het immers een plekje gegeven-, maar Leon hoopte dat ik zwanger was. Ik zei tegen hem dat hij zich niet blij moest maken met een dode mus, omdat het gewoon de hormonen waren die nog niet helemaal op regel waren. Ik had mezelf verteld dat het wel eens zou kunnen dat ik een tijdje onregelmatig zou kunnen gaan menstrueren en dat dat een heel normaal verschijnsel zou zijn na een miskraam... nu achteraf weet ik dat ik mezelf dat had verteld omdat ik niet telkens weer die teleurstelling wilde als ik overtijd raakte. Maar goed, Leon was toch heel nieuwsgierig en vond dat ik op z'n minst een test kon kopen, maar ook daar had ik geen vertrouwen meer in. Het zat me toch niet lekker en ik heb 's avonds een zwangerschapstest gekocht. De volgende morgen heb ik de test gedaan, vier minuten wachten... ik heb de test in de badkamer gelegd en keek er verder niet meer naar om. Ik had geen interesse. Leon lag in bed al de tijd op te nemen en ik weet nog dat ik dacht: Waar maak jij je nu zo druk om?? Na vier minuten sprong Leon zijn bed uit en liep naar de badkamer. Bij de vorige testen was ik degene die altijd terug liep naar de badkamer, maar ik had er toch geen vertrouwen in en kon alleen maar denken: Jongen, je gaat maar, je zult lelijk je neus stoten, maar Leon kwam terug en zei: "Wat betekent het nu als er twee stippen staan??" WAT, TWEE STIPPEN??? Ik keek naar de test en zag twee stippen... ik keek Leon aan en ik begreep het niet. Ik was zwanger!! Ik heb op mijn bed gezeten en voor me uit zitten kijken, ik was verdoofd. Ik wilde niets voelen, het kan gewoon niet waar zijn, ik kon het niet geloven. pas toen het na enkele minuten tot me doordrong, heb ik een hele poos zitten huilen van verwarring, geluk, frustratie... wat gebeurde er toch met ons, was het geluk dan toch ook voor ons weggelegd? Toen ik weer wat rustiger werd, was er iets in mijn hoofd dat zei: "Dit keer gaat het goed en dit is een meisje". Aan die gedachten heb ik veel steun gehad. In moeilijke momenten dat ik bang was dat het weer mis zou gaan, heb ik me altijd voorgehouden: het kan niet misgaan, het zal dit keer goed gaan Manon, je gevoel liegt niet.

Op 9 januari 2003 is het zusje van Kruimeltje* geboren. Ze heet Jael.

Gedicht voor onze Kruimel

Je was maar zo even bij ons
Maar je woont voor altijd in ons hart
We zullen je nooit vergeten
Dag lieve Kruimel