MadeliefjeMadeliefjeMadeliefje

Linda Diekmann

* 24 september 1991 - 21 juli 1996 †

Henri en Regina

Ons Zonnekind met Bert

Linda* is op 24 september 1991 geboren als een gezonde dochter. Ze had wel veel last van allergieën en was slechthorend.

Linda is hier een jaar oud

De dag begon als zo vele andere dagen. Alleen was Linda* erg vervelend, ze zat Wendy steeds te plagen en pijn aan het doen. Linda* wilde ook niet eten, spuugde alles weer uit. Om half 4 ben ik met de kinderen naar de stad gegaan, want ik dacht dat Linda* dat wel leuk zou vinden, maar ze huilde alleen maar. Toen Linda* onder de douche ging, wat normaal altijd een gevecht was, stond ze er heel rustig bij, zelfs met haren wassen. Om half 7 ging Linda* met een standje naar bed. Toen Wendy om 20.00 uur naar bed ging, normaal ging ze om 19.00 uur, was Linda* nog wakker, ik heb even met haar gepraat en geknuffeld en ben naar beneden gegaan. Om 21.00 uur ging mijn man (nu ex) naar boven om bij Wendy de lamp uit te doen. Hij hoorde een raar geluid bij Linda*, ging kijken en vond haar in een koortsstuip. De buurman werd gevraagd om bij ons in huis te blijven voor Wendy, en wij gingen direct naar het ziekenhuis. In de auto kreeg Linda een ademstilstand, heb haar toen in de auto gereanimeerd.

In het ziekenhuis dachten ze in eerste instantie ook aan een koortsstuip en ze kreeg Stesolid, en had een temp van 40.5°C. Op de Stesolid deed ze niets en ze kreeg er 3 mg bij. Ze hield op met stuipen maar ze had nog wel een tongbeet, hier werd een toupe ingezet. Kort daarna begon ze te braken, op een gegeven moment braakte ze ook bloed, ze had dus een maagbloeding gekregen.

Om 23.00 uur werd ze naar de kinderafdeling gebracht. Tegen 23.30 begon Linda* weer met stuipen, de kinderarts werd erbij gehaald. Er werd een rugpunctie gedaan, om te kijken of ze nekkramp had, maar dat was niet zo. Ze kreeg nog meer valium, waarop ze weer rustig werd. De kinderarts zei dat wij wel naar huis konden gaan, omdat Linda* tot de volgende dag zou slapen. Mijn ex is wel naar huis gegaan, ik vertrouwde het niet en ben gebleven.

Tot 3.00 uur is het goed gegaan, toen begon ze weer met stuipen en had een temp van 41.8°C. Kinderarts werd er weer bij gehaald, wat wel een eeuwigheid leek tot die kwam. Er werd een Thorax gemaakt en bloed geprikt en ze kreeg 10 mg Valium en 3 mg Rivotril. Ze werd aan de hartbewaking gelegd en kreeg zuurstof, 6 liter per min. Ze kreeg ook infuus voor de medicatie, omdat ze in coma lag. Heb mijn ex gebeld, die kwam. Uit het bloedonderzoek bleek dat haar lever en nierfuncties het niet meer deden. Met een ventilator en alcoholdoeken werd de temp naar beneden gebracht, ondertussen nam de kinderarts contact op met Groningen. Hij kwam ons vertellen dat Linda* er slecht aan toe was, en als wij toestemming gaven, dat Linda* zo gauw mogelijk naar Groningen zou worden gebracht. Als Linda* hier zou blijven had ze geen kans om te overleven.

Om half 8 zijn we naar Groningen vertrokken. Ik ging alleen mee samen met een arts. Mijn ex zou na komen. Wij waren om 8.50 uur in Groningen, toen wij uit Enschede waren vertrokken had Linda* een temp van 37.3, en in Groningen weer 39.9. Ze kwam op IC te liggen. Hier werd ze gelijk aan de beademing en een hartloeddruk emperatuurmachine gelegd. Ze kreeg een catheter en het infuus werd er opnieuw ingedaan. Er kwam een kinderarts en een neuroloog. Er werd een E.E.G. en een scan gemaakt. Uitslag: beschadiging van de hersenen, maar niet bekend in welke mate. Ze kreeg veel medicijnen toegediend, waaronder spierverslappers en een slaapmiddel. TOESTAND: LEVENSBEDREIGEND.

Die nacht heeft ze veel stuipen gehad,haar toestand was nog steeds levensbedreigend. Wij hadden elke dag een gesprek met de artsen, die vertelden dat Linda* een HHSE-syndroom had (Heamorr Hagische Shock en een Encephelopatiesyndroom). Om half 1 werd Linda geopereerd, kreeg lijnen, voor het infuus, omdat ze zoveel medicijnen kreeg en zovaak geprikt moest worden was dit gewoon noodzakelijk, zoniet dan overleefde ze het niet, maar de operatie was ook riskant, 50% kans dat het goed afliep. Linda* had geen stolling meer.
Met dit syndroom kon het 3 kanten uitgaan:
-ze overlijdt;
-ze overleeft het;
-ze overleeft met restverschijnselen.
Ze moet alleen zo gauw mogelijk stabiel worden. Ze blijft ondanks de anti-biotica hoge koorts houden. Ze ligt in diepe coma. Linda* krijgt een sonde en haar hersenfuncties dalen nog steeds.

Dinsdag 23 februari opent Linda* voor het eerst weer haar ogen, ze is van diep coma overgegaan in sub-comatisch. Na een aantal onderzoeken is gebleken dat ze epileptie heeft, slecht werkende darmen, ze is bezig met vergroeien. Op 19 maart mag ze naar het ziekenhuis in Enschede voor verdere behandeling. Ze krijgt een ligorthese. Linda* spuugt veel, dus het groeien gaat langzaam.

Maandag 26 april is Linda* opgenomen in het Revalidatiecentrum 't Roessingh. Het ging hier op en af, ze is erg vatbaar voor ziektes, en elke keer als Linda* ziek werd, kwam ze er slechter uit.
Een jaar later ben ik gescheiden.

Hier is Linda 3½

Tot 1996 ging het op en af. Ze ging nog naar het kinderdagverblijf, 3x per week, later 2x per week omdat het te vermoeiend voor haar was. In mei 1996 krijgt ze een longontsteking, kwam hier erg verzwakt uit. Ze was hier net 2 dagen van af toen kreeg ze de waterpokken, is hier 2 weken erg ziek van geweest. Toen 1 week later kreeg ze een dubbele longontsteking. Knapte hier eigenlijk niet van op. De artsen vertelden dat Linda* in een terminale fase zat. Wij hebben haar toen mee genomen naar huis, 2 weken lang hebben wij nog voor haar gezorgd. Linda moest elke dag naar het Roessingh, om haar na te laten kijken door de artsen.

Woensdag 17 juli gaf de arts aan dat het tijd werd om te gaan waken, wij hebben er voor gekozen om Linda* in het Roessingh te laten overlijden, omdat ze hier het meeste thuis was. Wij hebben tot zondagmorgen 6.00 uur bij haar gezeten en toen is ze ingeslapen. Vrijdags zijn ze met morfine begonnen. Het was een onrustige nacht voor haar, ze bleef vechten, maar heeft uiteindelijk de strijd verloren.