MadeliefjeMadeliefjeMadeliefje

Justyna Dorothea Elizabeth

* 22 februari 1996 - 9 oktober 2001 †

Egbert en Anja ten Klooster

Ons "zonnestraaltje"

Levensloop van Justyna

Dag, mijn en ons lieve zonnestraaltje, vanaf vandaag zullen wij en niemand jou meer zien hier op deze aarde. God heeft jouw Justyna, uit dit leven tot Zich genomen. Zijn verbondskind is nu voor eeuwig bij Hem thuis. Voor ons gevoel was je veel te kort bij ons, want je gaf ons zoveel nieuwe levenskracht. Je bent zo'n uniek en bijzonder kind geweest voor ons. Dat geldt ook natuurlijk voor Chieljan en Margot. Op een bijzondere wijze zijn jullie aan ons toevertrouwd. Niet gedragen onder ons hart maar erin. Vanuit Polen mochten jullie bij ons komen op de boerderij, dat is jullie thuis.

Op 9 oktober was het exact 20 maanden geleden, dus op 9 februari 2000 dat wij een telefoontje kregen van de adoptieorganisatie. Er was een voorstel van een meisje van bijna 4 jaar oud, ze woonde in een kindertehuis in Kielce, zuiden van Polen. Dit meiske zou zo goed in ons gezin kunnen passen. Of wij er over na wilden denken. Dat hoefde Egbert niet want hij wist het gelijk zeker: God heeft dit meisje voor ons voorbestemd. Ik had het daar veel moeilijker mee, toch mocht ik ook Justyna in mijn hart sluiten en kon mijn hart en huis voor haar open zetten en zeggen: Wees welkom hier in Dalfsen, mijn en ons kind.

Veel veranderde er ook voor Chieljan en Margot, want zij kregen er een zusje bij. Dat was best wel even wennen want Justyna veroverde haar plaats en was het gevoelsmatig voor Chieljan en Margot wel een stapje opzij. Maar ze wist Margot zo uit haar eigen wereldje te halen en een andere keer mopperde ze en zei: "Margot is altijd boos voor mij". Samen spelen met de verkleedkleren was het mooiste wat er was. Lieve Margot, wat zul jij ook jouw zusje Justyna in haar spel missen. En met jou, Chieljan altijd lekker spelen in de stal. Samen het liefst in de overall de dieren voeren, de konijntjes, de poesjes en Toby de hond. En alle kalfjes, ze mochten niet vergeten worden. En als er dan weer een kalfje verkocht was, vroeg ze heel verontwaardigd: "waar is dat kalfje nou gebleven? "

Lieve Justyna, je was zo graag bij je papa in de stal. Met de taxi 's morgens meegaan vond je maar niks, want dan kon je geen koeien melken. Je was zo onze kleine boerin in de notendop. Een "hero-child" zoals de directrice Renata van het kindertehuis jou noemde, een heldenkind door alles wat je allemaal al in je jonge leven had meegemaakt. Je hebt je kunnen hechten aan je persoonlijke verzorgster in het kindertehuis, Edita.

Voor het afronden van de rechtbankprocedure moesten wij nog 1 keer terug naar Kielce. Wij besloten met z'n allen te gaan. Eerst naar het kindertehuis in Bydgoszcz van Chieljan en Margot en daarna naar het zuiden in Kielce. Na pech met de auto en nu de foto's klaar waren konden we allemaal terugkijken op een bijzondere reis. We waren/zijn nog maar net 1 ½ week terug. Er kwam rust en zekerheid in het hart van de kinderen. Ze wisten het met hun verstand wel, en ze mochten ervaren dat ze nu altijd bij ons mochten blijven wonen.

Door ons werden dinsdag nog nieuwe plannen gemaakt. We hadden Justyna beloofd haar slaapkamer op te knappen. Een groter bed zou ze krijgen en ze wilde paardebehang op de muur. Ze wist vaak goed wat ze wel en niet wilde. Een duidelijke eigen mening; dat is op zich heel positief, al kan het soms ook wel eens lastig zijn. Juf Annelieke zei wel eens: "Een heerlijk kind maar er zit ook een koppie op".

"En dit koppie is haar echt noodlottig geworden" zei Egbert. We geloven niet in het noodlot, maar God heeft haar thuisgehaald. Spelend en uitdagend was ze in de stal. Nog vlak voor het eten, ze had mij al verteld dat papa klaar was met het koeien voeren. De telefoon ging en zij rende terug naar de stal. Chieljan en Margot waren daar ook. En Margot kwam nog weer snel binnen om te vertellen hoe gevaarlijk Justyna bij de tractor deed. Het was al te laat, want het ongeluk was al gebeurd. We hebben nog gesmeekt en gebeden tot God of wij dit meiske mochten houden. Het heeft niet zo mogen zijn.

Wij moeten Uw verbondskind Justyna in Uw handen terugleggen, Heere God. Het was deze week 8 oktober exact 1 jaar geleden dat je gedoopt werd. En deze doopjurk mag jij nu altijd dragen. Justyna, jij wilde hem ook zo graag aan, vandaag naar school, waar het vandaag prinsen- en prinsessenfeest zou zijn. Je noemt het je "prinsessenjurk" voor altijd mag je nu een Koningskind zijn, die altijd graag bloemen voor mij plukte. "Voor jou, mama" riep ze dan. We zetten ze dan samen in een mooie vaas.

Lieve Chieljan en Margot, we moeten nu weer samen verder, Margot zei deze week: "nu zijn we weer met z'n vieren, net als eerst toen Justyna nog in Polen was". Samen met jullie de kracht te mogen vinden om er ook voor jullie te mogen zijn in al ons verdriet. Dit moeten we samen met jullie Chieljan en Margot delen, maar jullie zijn nog zo jong. We hopen en bidden dat God maar dicht bij ons blijft en ons draagt vanuit zijn eeuwige armen, ook al is de toekomst nog zo donker en is dit verlies te groot. We mogen weten: "Dag aan dag draagt U ons, Heere God"

Lieve kleine Justyna, duizend maal dank voor alles wat je hebt betekend voor ons papa, mama, Chieljan en Margot en al die andere lieve mensen om je heen.

"Het was veel te kort" dat zeggen we keer op keer, een lieve glimlach op je gezicht wij mogen geloven en weten:

Justyna, jij bent nu voor altijd bij de Here Jezus.

Ons zonnestraaltje Justyna