SneeuwklokjeSneeuwklokjeSneeuwklokje

Jesse Janssen

* 3 november 2000 †

Petra, René, Robin, Indra en Kay

Het Dagboek van Jesse

Hallo, wij zijn: Petra (31 jaar), René (35 jaar), Robin (6 jaar), Indra (4 jaar) en Kay is 21 maanden oud.
Nu we dit schrijven is het 18 dagen geleden dat we ons zoontje Jesse verloren na een zwangereschap van 18 weken, we hebben de zwangerschap laten afbreken na een slechte uitslag van de vruchtwaterpunctie: trisomie 18 (chromosoom-afwijking 18, wat wil zeggen "niet levensvatbaar").

Ergens in juli haalt Petra een zwangerschapstest, deze blijkt positief. Hoewel het zeer pril is, denken we dat ze ongeveer pas 2 weken zwanger is.

Donderdag 31 augustus:

Echo laten maken om te kijken hoe ver we nu echt zijn. Petra is nu 8 weken zwanger. Verder geen bijzonderheden.

Vrijdag 30 sept:

Op deze dag gaan we voor de standaard echo van 12 weken. Wij vinden dit altijd een mooi moment omdat je dan eigenlijk je baby voor het eerst een beetje ziet. De echoscopist zei ons, na uitgebreid gekeken te hebben dat er iets niet in orde was, ze ging de gyn. er bij halen, maar die had geen tijd. Wij wilden wel weten wat er aan de hand was, toen zei de echoscopist dat ze een verdikte nekplooi zag. "Wat houdt dat in?" Ze zei dat er grote kans bestond op een kindje met het Down-syndroom, dag rozewolk hoi donderwolk. 's Maandag konden we pas bij de gynaecoloog terecht. Het hele weekend naar de knoppen en maar afvragen wat er nu eigenlijk aan de hand kon zijn.

Maandag 2 okt.:

Vol spanning naar de gyn. Deze kon ons ook niet verder helpen daar de apparatuur voor echometing niet echt betrouwbaar was. Ze maakte voor ons een afspraak in het AZM te Maastricht waar we een uur later al terecht konden. In Maastricht werd een uitgebreide echo gemaakt waar we pas echt hoorden wat er aan de hand was, nl de verdikte nekplooi was duidelijk aanwezig. Verder zag men ook nog dat de handjes gebogen stonden. De gyn. vermoedde dat dit kon duidden op een niet levensvatbaar kindje. Hij raadde ons aan om een vruchtwaterpunctie te laten doen, maar dit kon pas over 3 weken, eerder had dit geen zin. Onze wereld leek beetje bij beetje in te storten, heel stom en naïef als je denkt dat je dit niet gebeuren kan met 3 gezonde kinderen. En nu moesten we ook nog 3 weken wachten, 3 hele moeilijke weken. In deze weken ga je nadenken over wat en hoe, mocht 't inderdaad niet levensvatbaar zijn, dan hoefden wij de keus niet te maken om 't te laten weghalen. Maar als 't iets anders was, tja wat dan, hier hadden we beiden geen antwoord op.

Maandag 23 okt.:

zijn we weer naar Maastricht gegaan voor de test die gelukkig meeviel, alleen zag de gyn. dat behalve de handjes ook de voetjes in een verkramte stand stonden, verder constateerde hij ook nog een navelbreuk (maar dit was nog niet zo'n ramp, dit was na de bevalling te opereren). Alle hoop die je hebt brokkelt steeds meer af en ieder ding dat ze op de echo nog meer zagen, is minder hoop op een goede uitslag. Na deze ochtend hadden we eigenlijk alle hoop opgegeven en besloten om onze eigen gyn in Kerkrade te bellen, met de mededeling dat we vruchtwaterpuntie-uitslag niet wilden afwachten.

Woendag 25 okt.:

Vandaag konden we terecht bij de gyn, hij had inmiddels ook al gegevens van ons uit Maastricht gekregen en raadde ons aan om toch maar de uitslag af te wachten. Gek genoeg hadden we dit besluit ook al genomen. Alleen was het zo dat die maandag al onze hoop was weggenomen, zodat we niet meer verder wilden. De dag erna krijg je dan weer hoop van zou 't toch nog goed komen. De gyn. vertelde ons dat zij meestal eerder de uitslag binnen kregen en dat zou dan rond 10 november moeten zijn. Dus maar weer wachten...

Dinsdag 31 okt.:

René kwam thuis van z'n werk en meteen ging de telefoon. Het was de secretaresse van de gyn. in Kerkrade, met de mededeling of we zo snel mogelijk konden komen. We keken elkaar aan en dachten allebei hetzelfde, ze hadden de uitslag binnen en deze zou niet positief zijn. Toen we bij de gyn. waren zei deze inderdaad dat het niet positief uitzag, ons baby'tje had geen overlevingskansen. Men had in Maastricht een versnelde procedure uitgevoerd, met als gevolg als uitslag een chromosoomafwijking 18. Ons besluit stond nu vast er was "gelukkig" geen keus die we moesten maken. De gyn. vroeg ons wanneer we 't wilden laten gebeuren. Wij zeiden dat dit maar zo snel mogelijk moest. Toen zijn we diezelfde dag nog naar het Atrium ziekenhuis in Heerlen gereden waar ik ingespoten werd met een gel (om de baarmoedermond rijp te maken).

Woensdag 1 nov.: zijn we terug gegaan naar het Atrium om ingeleid te worden. Dit gebeurde met Nalador, een infuus waar ik hartstikke misselijk van werd. 's Middags om 15.00 uur braken de vliezen en ik dacht nu is het zo ver. Maar helaas er gebeurde verder niets meer die dag.

Donderdag 2 nov.:

weer aan 't infuus en weer geen resultaat. Gelukkig was ik deze dag niet meer misselijk.

Vrijdag 3 nov.:

Vandaag ging de gyn. wat anders proberen (gelukkig geen infuus meer). De gyn bracht nu een ballonnetje gevuld met water in de baarmoedermond om zodoende deze te openen. Na 6 uur werd dit weer verwijderd en had ik een vingerdikte ontsluiting, volgens de gyn kon het nu niet lang meer duren, maar ik zag mezelf nog 't hele weekend hier liggen. René ging 's avonds om 19 uur naar huis om mijn moeder af te lossen. Om 20 uur begon ik buikpijn te krijgen en probeerde mijn vriendinnen af te bellen (wat dus niet lukte omdat ze al onderweg waren). De weeën werden steeds erger en om 21 uur verloor ik bloed. Om 21:15 belde ik René om maar gauw te komen. Ondertussen waren mijn 2 vriendinnen ook al daar en probeerden me te te ondersteunen met hun gekwebbel. Ik raakte nu wel een beetje in paniek omdat ik dit eigenlijk nog niet wilde laten gebeuren (ik dacht aan de pijn die ik bij Kay heb gehad). René was er nog steeds niet en de verpleegster stuurde mijn vriendinnen naar buiten. Om 21:43 werd Jesse geboren. Ze vroegen of ik 'm wilde zien en ik zei "Hier ermee". Daar lag hij dan zo klein, zo kwetsbaar en toch zo mooi. René kwam effe later binnen en vond 'm ook prachtig. Nu pas zagen we welke afwijkingen Jesse allemaal had. Zijn handjes stonden gekromd met de vingers bijelkaar, een voetje stond scheef naar binnen, hij had een open buikwond, zijn oortjes stonden laag (ter hoogte van zijn mond) en een ontzettend dikke hals (wat ze dus ook op de echo hadden gezien). Mijn vriendinnen zijn even daarna ook nog komen kijken, maar de gyn. onderbrak dit onderonsje want de rest (moederkoek) moest er ook nog uit. Dit ging met veel moeite en veel bloed gepaard. Uiteindelijk besloot men om operatief te cureteren, omdat de moederkoek er in stukken uitkwam. Tevens ben ik van mijn stokje gegaan, door het vele bloedverlies (bloeddruk nog maar 50 / 30). Om 1:30 kwamen René en een verpleegster me weer ophalen van de OK en kon ik weer terug naar mijn kamer. Daar hadden de verpleegsters van een mandje een klein bedje gemaakt voor Jesse, daar lag hij vredig in te "slapen" samen met een knuffelbeertje. Zo hebben we nog een uurtje samen met ons drietjes doorgebracht. Toen René naar huis ging, belde mijn zusje op (die had zolang bij mijn kinderen opgepast) of ze ook nog langs kon komen om Jesse te zien. Zij is dus ook nog een uurtje bij mij geweest. De verpleegster heeft geprobeerd voetafdrukjes te maken wat ook nog goed gelukt is, verder zijn er veel foto's gemaakt.

Zaterdag 4 nov.:

kreeg ik nog 2 zakken bloed bijgezet omdat mijn HB-gehalte nog veel te laag was (achteraf hoorde ik dat ik 2,5 liter bloed verloren had).

Zondag 5 nov.:

ik werd ontslagen uit het ziekenhuis en ging met een leeg gevoel en lege handen naar huis maar wel met een goed gevoel dat Jesse verder door het ziekenhuis goed verzorgd werd. We habben besloten om Jesse door het ziekenhuis te laten cremeren, we krijgen hiervan nog bericht waar ze de as uitstrooien en wanneer. Alleen twijfel ik nog of ik wel het goede heb gedaan, misschien hadden we hem beter zelf kunnen laten cremeren en zijn urn hier in huis kunnen hebben.

Dinsdag 14 nov.:

De verloskundige komt nog eens op bezoek en Petra vraagt of 't toch nog mogelijk is om Jesse zelf te laten cremeren. Zij gaat meteen bellen en we waren net op tijd met het telefoontje anders was Jesse vrijdag met een paar andere kinderen gecremeerd geworden. De dag erna hebben we e.e.a. kunnen regelen met het crematorium.

Maandag 20 nov.:

Vandaag is de dag dat we in alle rust afscheid hebben kunnen nemen van ons klein ventje. Petra had een mooi doosje versierd met beertjes gevonden. De kinderen hadden tekeningen gemaakt en er werd een foto van onze 3 kids bij kleine Jesse gelegd, zodat hij zich niet eenzaam hoefde te voelen op deze lange reis.

Lieve Jesse,
We missen je elke dag nog steeds, maar in ons hart zul je altijd bij ons blijven.

Veel liefs, van mama, papa, Robin, Indra en Kay.

Jesse

Jesse met de knuffel

Voetafdrukje

Lieve Jesse,

Onze wereld werd
nooit de zijne.
maar ook voor
onze kleine
zal ergens het
zonnetje schijnen.