KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Dominique Frederika Schouten

* 21 juli 2005 († 19 juli 2005)

Marcel en Daniëlle

Voor ons woelwatertje

Met z'n drieën

We waren 16 mei 2003 getrouwd en we zagen onze toekomst met een paar kinderen. Doordat iemand na onze bruiloft had gezegd: "Wedden dat jullie binnen een jaar zwanger zijn". Ik had sowieso nog medicijnen, antidepressiva, tot november. Dus dat kon al niet. En wij hadden zoiets van, nog een jaartje rust na de bruiloft en dan gaan we het gewoon proberen.

In mei 2004 ben ik gestopt met de pil. In november werd ik zwanger. We waren helemaal blij. En de opa's en oma's ook. De zwangerschap liep echt perfect. Ik ben maar 5 weken misselijk geweest. Doordat ik zo sportief was, had ik strakke buikspieren en kwam mijn buik niet zo erg naar voren. Ik heb daardoor nog heel lang mijn eigen kleding kunnen dragen.

Op 1 juli 2005 liep mijn contract af, maar mijn verlof ging 11 juni in. Ik had nog een paar vakantiedagen staan. Daardoor werd mij 18 mei verteld, dat ik de dag erna niet meer terug hoefde te komen omdat mijn contract niet verlengd werd. Door economische redenen want ja, ze mogen geen zwangere vrouwen ontslaan. Daarna heb ik toch nog 3 weken bij een sauna-centrum gewerkt, waar ik waarschijnlijk na mijn verlof terug kon komen. Toen ging mijn verlof in.

Elk weekend ging ik met Marcel mee naar het strand. Want ja, ik zat de hele week al thuis, dan in het weekend niet weer. Dat ging perfect. We werden met de strandauto op gehaald en weer weg gebracht aan het einde van de dag. Zo ging het ook het weekend van 16 juli. Mensen zwaaiden ons uit van, "hé, je gaat van de week bevallen hoor, veel succes". Die kleine had die dag nog geschopt. En later wilde ik het laten voelen aan anderen maar ik kreeg het niet meer wakker, wat wel vaker gebeurde.

Die maandag heb ik toch wel bijna de hele dag harde buiken gehad. Maar ja, het was de laatste week en dan heeft het niet zo veel ruimte meer. Dinsdag had ik ook veel harde buiken en aan het einde van de dag had ik mijn moeder aan de lijn. Ze vroeg of ik het nog steeds zoveel voelde bewegen want ze was soms heel erg druk in mijn buik. Nee, dat voelde ik niet zo veel meer. Maar het was nog maar 5 dagen. Toen zei Marcel: "moet je dan niet de verloskundige bellen, als je niks meer voelt bewegen". Nou ja, dacht ik, we moeten morgen naar de controle afspraak. Maaar uiteindelijk hebben we toch gebeld.

Twee uur later kwam de verloskundige. Heel vrolijk, want ik had gezegd dat ik veel harde buiken had en weinig beweging voelde. "Ga maar op bed liggen, dan ga ik het zoeken en dan mag jij het horen", zei ze. Ze heeft een kwartier mijn buik afgezocht naar de hartslag en ging zelfs met de gel gooien, omdat ze de hartslag niet kon vinden. Toen legde ze haar hand op mijn buik alsof ze wilde zeggen "ik voorspel niet veel goeds".

Ze had haar collega gebeld, die bevoegd is om echo's te maken op de praktijk, maar kreeg deze niet te pakken. Toen zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Daar hebben ze een echo gemaakt en constateerden ook dat ons kindje overleden was. Wij wisten niet wat het was, dus zei ik: "vertel me dan maar gelijk wat het is". Het was een meisje en de oorzaak van het overlijden konden ze niet gelijk zeggen.

Ik begon allemaal vragen te stellen over hoe het nu verder moest. Dat wilde ze eigenlijk niet vertellen en ons de volgende dag terug laten komen. Maar doordat ik bleef vragen, vertelde ze dat ik de keuze had, vrijdag of maandag inleiden. Eerst had ik voor maandag gekozen, omdat mijn ouders nog in Nijmegen zaten voor de vierdaagse en zij eigenlijk pas zaterdag terug zouden komen. Maar na er een nachtje over geslapen te hebben, hebben we toch maar gekozen voor vrijdag. Toen zei de verloskundige: "ga maar naar huis en zoek troost bij elkaar".

We zijn toen echt niet naar huis gegaan, maar naar Marcels ouders. Later hebben we Peter opgebeld en die is daar ook heen gekomen. We hebben met z'n allen gehuild. We zijn pas laat naar bed gegaan en hebben weinig geslapen. De volgende dag hebben we veel mensen gebeld en veel gepraat en 's avonds zijn mijn ouders nog langs geweest. We hebben toen wel goed geslapen.

Donderdagochtend kwam een vriend van ons langs om ons te steunen en sterkte te wensen voor het inleiden vrijdag. Toen, om 9.30 uur, begonnen rustig aan de eerste weeën, dat zette door. Om 13.00 uur had ik nog steeds weeën en hebben we de verloskundige gebeld. Zij zei: "bel het ziekenhuis maar, kijken wat zij willen". Het ziekenhuis zei: "kom maar hierheen, dan kunnen we kijken hoe ver je bent".

In het ziekenhuis aangekomen, hebben we een uur gewacht op de gynaecoloog en in de tussentijd hebben ze bloed van ons geprikt voor het onderzoek later. De gynaecoloog vertelde, dat ik geen ontsluiting had en dat mijn vliezen nog in tact waren. Dus we konden weer naar huis, want ze dachten dat het nog wel een dag kon duren.

We waren nog geen 20 minuten thuis toen mijn vliezen braken. We wilden eigenlijk net kaartjes uit gaan zoeken. Toch maar met een paar boeken naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen, bleek ik al 2 centimeter ontsluiting te hebben. Ze zeiden dat ze me een zo pijnloos mogelijke bevalling wilden geven dus wilden ze me een ruggenprik geven. Nou, is goed, dacht ik.

We zijn toen naar het IC gebracht. Daar gekomen vroeg de anesthesist waar we voor kwamen. De gynaecoloog had niet goed doorgegeven dat we er aankwamen. Het was ook nog 16.00/16.30 uur, dus wisseling van de wacht dus kon ik wachten tot er een arts vrij was. Ik kon de weeën goed opvangen en goed ontspannen beneden. Binnen een half uur kreeg ik persweeën en bleek ik al op 8 centimeter ontsluiting te zitten. Maar ik had nog geen ruggenprik gehad. Toen zijn we toch maar weer terug naar de afdeling gegaan. Ondertussen heb ik een morfineprik gekregen.

Terug op mijn kamer hebben we 5 minuten gewacht en 3 keer geperst en toen was ze er uit en werd ook de oorzaak duidelijk. De navelstreng zat 6 keer om haar heen. Dubbel om haar nekje, dubbel om haar knietjes en dubbel om haar enkeltjes. Ik heb haar gelijk op me gehad en we hebben veel foto's gemaakt met Marcel. De verloskundige is er later ook bij gekomen.

Later heeft de verpleging geprobeerd naaktfoto's voor het medisch dossier te maken, maar het toestel was kapot gegaan. Ze hebben haar aangekleed en de familie was ondertussen ook aanwezig. Ze hebben haar allemaal vast gehouden en er zijn nog meer foto's gemaakt. We zijn allebei in het ziekenhuis blijven slapen en hebben hele goede begeleiding gehad. 's Avonds is ze het mortuarium in gegaan.

De volgende dag hebben we haar nog een half uur bij ons gehad. Ze hebben toen alsnog de foto's gemaakt. We hebben ook een voet- en handafdruk gekregen. De begrafenisondernemer is naar het ziekenhuis gekomen. We moesten nog even wachten op een aantal papieren en toen zijn we naar huis gegaan. Daar hebben we besproken wat we op het kaartje wilden hebben. De begrafenisondernemer heeft het kaartje voor ons gemaakt en opgestuurd naar de mensen die wij wilden.

's Middags is er een vriendin langs gekomen en later Marcels ouders ook. Zaterdag is de kraamverzorgster gekomen, die is heel de dag geweest en ik heb mijn verhaal kunnen doen. Ze heeft ook nog wat huishoudelijk werk gedaan. Zondag was Marcel jarig en kwam de familie (ouders, broer en zussen) om het toch nog een beetje te vieren. Maandag is de kraamhulp ook nog geweest en dat was eigenlijk de laatste dag. Maar zei ze, "als jullie dinsdag na de crematie niet te laat thuis zijn en de muren komen op jullie af, dan kan je me bellen. Dan kom ik nog even langs zodat jullie je verhaal kunnen doen".

Dinsdag om 14.30 uur heeft Freek Dominique* opgehaald uit het ziekenhuis. Hij is toen naar ons toe gekomen. Hier waren ook Marcels ouders en zus met de bloemstukken. We zijn naar Den Haag gereden. Eerst langs mijn ouders en daarna doorgereden naar het crematorium. Zo hebben we een half uurtje met z'n allen bij elkaar gezeten en geluisterd en afscheid genomen. Bij het nummer van Marco Borsato, "Afscheid nemen bestaat niet" en het nummer van Do, "Heaven", afscheid genomen. We zijn toen naar de condoleancezaal gegaan met de familie. Daar stonden 130 mensen op ons te wachten. We hadden er een boek neergelegd zodat de mensen er in konden schrijven.

Hierna zijn we bij mijn ouders gaan eten en hebben we veel nagepraat. We waren laat thuis. Toen hebben we de kraamhulp maar gebeld dat ze niet hoefde te komen. Ze stelde voor om de volgende dag langs te komen. Dat heeft ze gedaan. Wij dachten dat ze alleen kwam om te praten maar ze heeft toch nog ons huis schoongemaakt en een wasje gedraaid. Ze is toen 3 uur gebleven. Toen ze weg ging, hebben we haar gevraagd of we haar niet konden reserveren voor de volgende en dat kon. Want wij denken, het ligt niet aan ons, het heeft zo moeten zijn. De navelsteng was gewoon extreem lang. En doordat ze zo druk was heeft ze zichzelf erin verstrengeld. De uitslagen van het onderzoek waren allemaal goed.

Zondag 16 oktober hebben we haar uitgestrooid over zee. Met de boten van de reddingsbrigade. Het was schitterend weer. Alsof zij ervoor gezorgd heeft dat het zonnetje er was. Daarna hebben we nog een paar rozen en een bosje fresia's erachter aan gestrooid.

Met mama

In je bedje

Gedicht voor ons woelwatertje

Ontzettend verdrietig, zo machteloos
Tranen zijn niet meer te slepen, alles maakt ons zo boos.
Eerst zoveel geluk en nu zoveel verdriet
We proberen het te begrijpen, maar kunnen het niet.
Voor ons lijkt de wereld stil te staan
Terwijl anderen gewoon doorgaan.
Vergeten zullen we dit nooit
Een plekje krijgt het misschien, ooit...