KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Eugène Enrico Visser

* 3 maart 1994 †

Ron en Tiny Visser
Anouschka 23 mei 1991
Eugène * 3 maart 1994
Tiffany 8 augustus 1995

Ons kleine prinsje

Mijn Engel, mijn hartendief werd geboren op 3 maart 1994 om 10.24am.

Zo begint het, op maandag 28 februari heb ik een vriendin op visite. We eten patat, speciaal zelf gemaakt heerlijk. Die nacht begin ik zomaar uit het niets, onaangekondigd, te spugen en dat duurt de hele dag door (dinsdag). Ik dacht dat het door het eten kwam.

De dag erna stond een echo gepland, gewoon voor controle.
Die dag voelde ik me gelukkig al weer wat beter en ging vol goede moed naar de echografiste, voor wat ik dacht een pretecho. Ik had klein beetje een voorgevoel, omdat het zo rustig was in mijn buik. Eugène was altijd een heel druk manneke in mijn buik. Gelukkig, want dit is een van mijn mooie herinneringen. Ron (39) en ik (30) gingen dus voor, wat wij dachten, een pretecho.

Toen de echografiste vroeg of de gyneacoloog er niet bij moest zijn, verging de wereld voor ons, want wij hadden zelf al geen hartje zien kloppen (we hebben een beetje ervaring met echo's). We hebben toen met de gynaecoloog de afspraak gemaakt dat ons manneke de volgende dag, donderdag 3 maart geboren zou worden.

Ik kon nog een nacht doorbrengen met EUGÈNE in mijn buik en ik moest aan mijn familie gaan vertellen dat er iets vreselijk mis was. Ook moest ik aan mijn oudste dochtertje ANOUSCHKA gaan vertellen dat ze geen broertje kreeg. Ik was op dat moment 36 weken en 4 dagen zwanger.

Die avond om een uur of tien begon ik weeën te krijgen. 's Nachts om half vier heeft Ron het ziekenhuis gebeld, omdat ik bang was om mijn kindje op bed te krijgen.

We gingen midden in de nacht naar het ziekenhuis, waar snel de gynaecologe uit haar bed werd gehaald. Ze sliep die nacht in het ziekenhuis, want ze had nachtdienst. Zij vertelde me dat ik toch aan het infuus moest, omdat ik nog te weinig ontsluiting had en dat het nog wel 24 uur kon duren voordat hij er was, dit was blijkbaar vaak zo. Hebben ze toch vreemd op hun neus gekeken, want 5 uur nadat de gynaecologe dat had gezegd, lag Eugène op mijn buik en kon ik hem zien. Hij was een heel mooi jongetje, met zwart krulletjeshaar in zijn nekje. Helaas begon al wel zijn velletje los te laten, omdat hij waarschijnlijk al twee of drie dagen eerder was overleden. Zo hebben we ongeveer anderhalf uur gelegen en toen moest ik naar de operatiekamer, want mijn placenta kwam niet loskomen. Denk je dat je alles heb gehad, komt dat er ook nog bij. En ik had tijdens de bevalling al een gevaarlijk hoge bloeddruk die maar niet omlaag ging, dus het werd er niet beter op.

Na de operatie moest ik valium in mijn been en ook direct valium in mijn infuus, om mijn bloeddruk omlaag te krijgen, want eerder mocht ik ook het ziekenhuis niet uit. Ook bestond er de kans dat ik niet eens bij de begrafenis mocht zijn. Eenmaal weer terug in mijn kamer hebben we Eugène nog een half uurtje bij ons. Ze hadden hem in een ziekenhuiswiegje gelegd en naast mijn bed gezet en toen hebben we afscheid van hem genomen. De zwartste dag van mijn leven!!!

Op zaterdagmorgen hebben we hem begraven, twee dagen na zijn geboorte. Het was een trieste en druilerige dag.

Familiebericht

Een dagje in de hemel

Nu jij niet meer op deze wereld bent,
vraag ik me af hoe het jou vergaat.
Hoe is het leven in de hemel,
ik neem aan dat deze bestaat.

Kun je jezelf ontplooien,
ben je daar gelukkig en vrij.
Heb je vrienden en vriendinnetjes,
ben je daar nu ook zo blij.

Wij, die achterblijven,
zoeken een oplossing voor die vraag.
Konden we je maar eens opzoeken,
o, wat willen we dat graag.

Schilderij van Eugène