SneeuwklokjeSneeuwklokjeSneeuwklokje

Anke

* 13 juli 2007 († 27 april 2007 in mama's buik)

Véronique en Dominik

Dag Anke, hallo Britt...

Zwanger!

Een baby...een tweeling!
We weten dat jullie er zijn.
Vier bewegende handjes, voetjes,
We voelen dat jullie er zijn.
Maar elk leven begint aan een zijden draadje.
Britt kon er zich aan vastklampen
Terwijl Anke de kracht daartoe ontbrak.

Op vrijdag, 25 april 2003 zakte de grond onder mijn voeten weg.
Ik was bijna 6 maanden zwanger van onze tweeling. Donderdagavond ging ik naar de spoedafdeling van het ziekenhuis op aandringen van Dominik. Ik had felle steken in mijn onderbuik. Had het gevoel dat ik in 2 ging scheuren. Een paar maanden eerder had ik die pijn ook gehad, toen bleek dat ik een blaasontsteking had opgelopen. Ik ging er van uit dat dit ook nu weer zou zijn. Toen mijn gynaecoloog mij onderzocht stelde ze vast dat ik veel te veel vruchtwater had en dat er zo snel mogelijk ingegrepen moest worden. Ik had ook al 2 cm opening. Daar in het ziekenhuis konden ze mij niet helpen, zij waren enkel voorzien voor prematuren vanaf 32 weken. Aangezien ik 25 weken en 2 dagen was werd ik direct met de ambulance naar het UZ Gasthuisberg gebracht. Op dat moment wist ik nog niet wat er ons boven het hoofd hing. Om half 1 ’s nachts werd er nog een echografie gemaakt. Er werd 1 foto gemaakt van Anke, die werd afgedrukt en we kregen hem mee. Net alsof de dokters toen al wisten dat het de laatste foto was waarop Anke levend zou staan.

Echo van ons lieve, kleine tweeling op 8 weken

Ik bleek in arbeid te zijn, vandaar dus de pijn. Ik had ondertussen zoveel vruchtwater dat mijn baarmoeder dacht dat het tijd was om te bevallen. Er werd besloten om een spoeddrainage toe te passen. Om 3 uur ’s nachts heeft men 3,5 liter vruchtwater van Anke afgenomen, tot er nog ongeveer 1,5 liter bij haar zat. (Een normale foetus heeft ongeveer 1 liter vruchtwater) Door het afnemen van die liters vruchtwater en het toegediend krijgen van weeënremmers werd mijn baarmoeder terug rustig. Ik kreeg ondertussen ook longversterker voor mijn dochtertjes, voor het geval ze toch zouden geboren worden.
Vrijdagmiddag kreeg ik eindelijk te horen wat er scheelde. Ik had het twin-to-twin transfusion syndrome. Dat betekent dat bij een eeneiïge tweeling de placenta niet goed is gesplitst. Daardoor kreeg mijn ene baby te veel en de andere te weinig voeding. Als gevolg hiervan produceert de ene baby te veel en de andere te weinig vruchtwater, zodat die baby als het ware tegen de baarmoeder aangeplakt is, in mijn geval zelfs volledig tegen de moederkoek. Ik had dus 1 heel zieke dochter en 1 dochter met een groeiachterstand van 2 weken. Er waren 2 mogelijkheden: of we deden niets, lieten de natuur zijn gang gaan, maar dan was de kans 1% dat onze kindjes er goed door zouden komen. Of we gingen akkoord met een laseroperatie om te proberen de moederkoek te scheiden, maar ook dan waren we niet zeker dat we beide baby’tjes konden redden. Veel keus hadden we dus niet. We hebben dan maar voor de operatie gekozen, zonder operatie zouden we immers alles kwijtraken.

Dominik was ervan overtuigd dat ze het allebei zouden halen, ik ben eerder pessimistisch ingesteld, maar hoopte toch dat minstens 1 het zou redden. Er werden elke dag verschillende echografieën gemaakt, om zo de toestand constant te kunnen evalueren. De operatie werd vastgelegd op zaterdagavond 21 uur. De naaste familie kwam zaterdag op bezoek. Van mijn schoonmoeder kreeg ik een smal vaasje met daarin 1 wit roosje. Ik vond het heel lief, maar ergens dacht ik, waarom maar 1 roosje, is dit een teken dat we 1 van onze kleine schatten gaan verliezen? Enkele weken eerder had ik op internet al teksten voor op het geboortekaartje zitten zoeken. Ik had er verschillende gevonden en, pessimist die ik ben, ik had er ook al 1 voor het geval het met 1 van onze kindjes zou misgaan. Zou ik ergens diep vanbinnen altijd een voorgevoel gehad hebben? Net zoals ik in het begin van mijn zwangerschap dacht dat ik een tweeling zou krijgen???

De operatie...

Om half 10 gingen mijn ouders naar huis, de operatie was iets uitgesteld voor een spoedgeval dat was binnengekomen. De tv stond op, Dominik en ik zaten in de ziekenhuiskamer. Toen drong het tot mij door: dit was de laatste keer dat we met ons 4 zouden zijn. Dominik zei me sterk te blijven, erin te blijven geloven, maar dat kon ik niet, ik wilde afscheid nemen van mijn kleine meid. Genieten van de laatste momenten met haar. Om 11 uur kwamen ze mij halen om naar de operatiekamer te gaan. Dominik zou bij mij mogen blijven terwijl ze de verdoving gaven. Daar lag ik dan op een (redelijk zacht) operatiebed. Dominik naast mij en mijn 2 dochtertjes nog heel vrolijk in mijn buik. Op de plaats waar Anke zat, kreeg ik serieus veel stampjes, alsof ze afscheid van me wilde nemen. Alsof ze wilde zeggen, ’t is niks mama, laat me maar gaan, zorg maar goed voor mijn zusje. Er wordt een epidurale verdoving gegeven. Een zeer pijnlijke zaak, degene die de spuit moet zetten is nog in opleiding en het lukt hem niet goed. Ondertussen krijg ik ook een maskertje op met zuurstof (en ik denk ook wat verdovend middel). Ik heb zelfs niet gemerkt dat Dominik naar buiten is moeten gaan. Rond kwart voor middernacht is de operatie begonnen. Tijdens de operatie heb ik stukken meebeleefd, gehoord. Maar ik kon enkel stukken opvangen zoals "ah, ja, dat is goed", "nog eventjes en dan is dat allemaal in orde". Mijn enige houvast op dat moment was de anesthesist. Ik heb heel dikwijls gevraagd of alles goed ging, hoe laat het was en of het nog lang zou duren. Ondertussen voelde ik op mijn rechterarm dat er een bloeddrukmeter rond zat die zich elke 5 minuten opblies om mijn bloeddruk te controleren. Dat was nogal onaangenaam, ik had het gevoel dat het veel te strak zat, ik verloor alle gevoel in mijn arm. Ik begon misselijk te worden en kreeg het ontzettend koud. De operatie was dan al anderhalf uur bezig. Op een bepaald moment, ik weet niet meer juist wanneer, hoorde ik water op de grond (of in een kom) terechtkomen. Het vruchtwater van Anke. Eigenlijk had ik dan moeten weten dat het niet 100% gelukt was. Dat ze Britt hadden kunnen redden, maar Anke dat het niet gehaald had. Toen de operatie gedaan was, zei de dokter dat de operatie gelukt was. Ik was overgelukkig!! Mijn 2 meisjes hadden het gehaald!!! Direct er na zei hij dat 1 kindje het gehaald had, maar dat ze het zieke kindje hadden moeten opgeven.

De wereld stond even stil.
Anke was dood...
Het drong nog niet echt tot me door. Maar toch, op 27 april 2003 is Anke gestorven.

Ik werd naar de "recoveryroom" gebracht en Dominik werd er bij gehaald. Die arme jongen was op van de zenuwen. Ze hadden hem verteld dat de operatie een half uurtje zou duren, terwijl ze bijna 2 uur had geduurd. Onderweg naar mijn bed vertelden ze hem wat er gebeurd was. Toen hij bij me kwam stonden de tranen in zijn ogen. Ik daarentegen was zeer opgewekt. "maar schatteke, we hebben er toch nog eentje" zei ik. Achteraf bezien kan ik mezelf voor mijn hoofd slaan dat ik zo iets heb kunnen zeggen. Ik denk dat ik nog wat verdoofd was, want zo’n reactie kan ik me van mezelf eigenlijk niet voorstellen. Ik werd naar weer een andere kamer gebracht waar Dominik ook een zetel kreeg om wat in uit te rusten. Rond 4 uur was ik terug een beetje bij m’n positieven en ik drong er op aan dat hij naar mijn ouders moest bellen. Midden in de nacht of niet, zij zouden ook zenuwachtig zijn en ze moesten het weten van Anke, en ze moesten weten dat met mij alles goed was. De realiteit ben ik eigenlijk pas onder ogen beginnen zien toen mijn ouders en tante rond de middag bij me waren. Ondertussen lag ik op het verloskwartier nog een beetje bij te komen. Toen ik hen zag realiseerde ik me pas dat ik mijn dochter was verloren. Ze vroegen of we al een naam hadden. "ja, Anke". Op dat moment te moeten zeggen hoe je dochter heet was helemaal niet hoe ik het me had voorgesteld. Je hoopt altijd dat als je de naam van je kind kunt zeggen, iedereen gelukkig is. Nu hangt er rond haar naam altijd een beetje een donker wolkje. Als we haar naam uitspreken weet iedereen dat ze er niet meer is.

Leren afscheid nemen van ons engeltje...

Na twee dagen mocht ik terug naar huis, met een stukje "dood" in mijn lijf... Thuis in mijn dagboek schreef ik:"Ben door de operaties 5 liter vruchtwater kwijt. Het drukkend gevoel op mijn buik is dus weg, maar mijn hart doet pijn en bloedt door het verlies van Anke. Met Britt gaat alles goed. Ze had bloed- en voedseltekort en was daardoor veel te klein, maar ze recupereert goed. Op 2 dagen is ze 100 gram bijgekomen. Ze beweegt ook goed en dat is toch al een beetje een geruststelling. Ik moet nu veel rusten zodat ik de bevalling wat kan uitstellen. Mijn baarmoeder heeft veel meegemaakt de afgelopen week: weeën, drainage, operatie..." " Vandaag 5-5 is Dominik jarig. We vieren het een beetje met gemengde gevoelens. Ik wou dat ik hem nog 2 gezonde dochters had kunnen geven. Emotioneel wordt het voor mij elke dag moeilijker. Ik slaap slecht en kan aan niets anders meer denken. Suikerbonen en kaartjes zijn geregeld... just in case..."

Van Anke’s peter kregen we een schitterend kadootje. Een glazen vruchtzak met daarin een foetus aan een navelstreng. Ik vond het prachtig, maar de tranen liepen direct over mijn wangen. Het was allemaal zo moeilijk om de realiteit onder ogen te zien. De kinderkamers waren al besteld, daar moest natuurlijk 1 kamer van afgezegd worden. Niet echt gemakkelijk om zoiets te moeten doen. We moesten ook beginnen zoeken naar een echt gepaste tekst voor het geboortekaartje. We hadden het tekstje dat ik gevonden had toen alles nog ok was al doorgegeven aan de drukker, maar we zijn nog verschillende keren van gedachten veranderd.

De eerste weken leefde ik in een roes. Ik wilde niemand zien, duwde de gsm af als iemand belde, ik sloot me af voor de rest van de wereld. Ik ging naar de sociaal assistent van het UZ Gasthuisberg, Els. Aan haar heb ik heel veel gehad. Zij had een kaft met allerlei voorbeelden van geboortekaartjes van mensen die spijtig genoeg ook een kindje waren verloren. Door te lezen dat ik niet alleen was, leerde ik een beetje beter omgaan met mijn verdriet. Maar helemaal beter ging het nog niet met me, ik sloot me nog steeds op met mijn verdriet.
Mijn beste vriendin heeft me erdoor geholpen. Zij is blijven aandringen om buiten te komen, eens een koffietje te gaan drinken, tussen de mensen te komen, te genieten van mijn dikke buik en van mijn zwangerschap. En dat was nu juist het moeilijkste. Terug blij zijn met die buik. Rechts beneden zat Anke. Rechts beneden zat er een dood mens in mijn buik. Ik durfde de eerste dagen mijn buik daar niet aan te raken. Als Britt stampte was ik kwaad op haar, ik had schrik dat ze Anke zou toetakelen. Allerlei belachelijke vragen spookten door mijn hoofd. Zou ze niet gaan rotten? Zou Britt daar geen last van gaan hebben? Gelukkig kon de gynaecoloog mij geruststellen. Ze had nog altijd wat vruchtwater, dus ze zat eigenlijk op "sterk water". En natuurlijk had Britt er geen last van. Zij had nog plaats genoeg daarbinnen. Ze deed het ook heel goed, hoorden we elke week van de dokters. Niemand had ooit durven dromen dat ze zo’n vooruitgang zou maken. Die wekelijkse echo’s waren mijn enige houvast. Als ik buitenkwam uit het ziekenhuis moest ik direct mijn moeder bellen en daarna naar iedereen berichtjes sturen over hoeveel ze al woog en hoe goed het ging met haar.

Toen ik 31 weken zwanger was besloten de dokters dat ik niet meer elke week moest komen, om de 2 weken was voldoende. Dat was een heel goed teken, maar het was voor mij ook heel moeilijk om die zekerheid elke week kwijt te zijn. Ik ben regelmatig naar het ziekenhuis gegaan omdat ik dacht dat ik al weeën had, maar het was telkens vals alarm. Maar ondertussen was ik toch weer gerust, had ik haar hartje weer gehoord en wist ik dat het goed ging daarbinnen.

De bevalling van onze tweeling...

Op zondag 13 juli had ik weer pijn. Ik dacht dat het ook nu weer valse weeën waren, maar Dominik was er niet gerust in. Om half 7 ’s morgens stond en we weer in het ziekenhuis. We gingen al automatisch naar het verloskwartier. En ja, ik werd daar gehouden, het waren nu echt weeën, ik zou vandaag bevallen. Langs de ene kant was ik blij dat ik van mijn dikke buik af zou zijn. We zaten midden in een hittegolf en ik raakte maar niet afgekoeld. Maar tegelijkertijd bekroop me een zeer beangstigend gevoel. Vandaag zou ik Anke echt moeten afgeven. Ook al was ze al precies 11 weken dood, ik had haar nog altijd bij mij. Ik kon er nog altijd voor zorgen. En nu wist ik dat dat vandaag gedaan was. Nu moest ze weg. Nu kon ik haar even zien, even vasthouden en dan voor altijd afgeven. Door mijn slechte ervaringen met een epidurale verdoving tijdens de operatie, heb ik die 11 weken bij hoog en bij laag verkondigd dat ik geen verdoving meer wilde, ik zou het zelf wel allemaal doen. Tja, dat had ik gedacht. Rond 11 uur had ik nog maar 3 cm opening en de kans was zeer groot dat ik toch een keizersnede zou moeten krijgen. Dus besloten we toch maar een epidurale verdoving te nemen. Echt, dit was hemels... geen pijn tijdens het zetten en geen pijn meer van de weeën. Ik voelde ze nog wel, maar het was meer menstruatiepijn geworden.

Om 13.40 u vroeg ik om op de pan te mogen, mijn blaas begon behoorlijk vol te geraken. Dat dacht ik tenminste. In plaats van te plassen was ik, zonder dat ik me ervan bewust was, aan het persen. Het gevolg daarvan was dat ik ineens iets voelde zitten. Ik riep tegen Dominik dat hij de verpleegster moest halen omdat er iets aan het afkomen was. Ik begon lichtelijk hysterisch te worden. Toen de verpleegster keek, sprak haar gezicht boekdelen. Er was inderdaad iets aan het afkomen. Ze heeft Anke vastgenomen en zachtjes in de pan gelegd bij haar vruchtwater. Het was toen 13.45u.

Anke, ons klein engelenmeisje

Toen ze even weg was om een doekje te halen om erover te leggen heeft Dominik een foto getrokken van haar, tussen mijn benen, in de pan. Ik moest en zou die foto hebben. Stel je voor dat we haar niet meer te zien zouden krijgen, dan was dat nog het enige wat we zouden hebben. De verpleegster nam haar mee en vroeg of we haar nog wilden zien. Natuurlijk wel! Even later was ze weer daar, met onze dochter.
Anke lag in een kartonnen nierbekken, ze paste er juist in. Ze hadden haar in een doekje gewikkeld. Het was net een pakje van onder de kerstboom. Ik nam het nierbekken vast. Het voelde lekker warm aan. Heel voorzichtig deed ik de doek open. Daar lag ze dan, onze kleine meid. Haar gezichtje was helemaal ingedeukt, waarschijnlijk doordat Britt er een beetje tegen gelegen had. Maar in mijn ogen was ze perfect. Ze had alles. 10 vingertjes, 10 teentjes, nageltjes,... Haar mondje lag open en daar zagen we ook haar tongetje... Het was eigenlijk een afschuwelijk beeld, maar tegelijkertijd was het het mooiste was ik ooit gezien had, het was onze dochter!

Fiere mama met haar eerste dochtertje, Anke

Dominik maakte van ons een foto. Toen nam hij ze in zijn armen. Hij heeft haar durven strelen, ik niet, ik had schrik dat ik haar tere velletje zou beschadigen. Ik heb ook geen spijt dat ik het niet gedaan heb. Toen maakte ik ook een foto van de trotse papa met zijn eerste dochter. En nog een foto met haar beertje. Dat beertje heb ik in het begin van mijn zwangerschap gekregen van Dominik’s zus. Na Anke’s dood weende ik altijd met haar beertje in mijn armen. En nu kon haar beertje eventjes helemaal bij haar zijn. We hadden een extra beertje gekocht toen we wisten dat Anke dood was. Ook met dat beertje heb ik geweend. Hij is met Anke mee begraven, zo is ze tenminste nooit alleen. We hebben haar een halfuurtje bij ons gehad, denk ik. Toen hebben we de verpleegster gevraagd haar weg te brengen.

Trotse papa met zijn eerste dochtertje, Anke

Anke met haar beertje

Mijn ouders waren al in Leuven (ze zijn van Limburg en moesten dus een eindje rijden) en zijn mogen langskomen op het verloskwartier. Daar heb ik veel steun aan gehad. Zo was ik volledig op mijn gemak. Dominik bij me en mijn ouders bij me. Meer kon ik op dat moment niet verlangen. Om kwart voor 6 ’s avonds heeft de gynaecoloog het water gebroken van Britt. Na een paar keer persen kwam het hoofdje al piepen. Ik werd naar de verloskamer gebracht. Maar ik had al lang geen goesting meer. Het hoefde niet meer, ze mocht nog blijven zitten. Ik zou morgen nog wel eens terugkomen. Ik was echt doodmoe en begon wartaal uit te kramen. Lang heeft het echter niet meer geduurd. Klokslag 18 uur is Britt geboren. Toen ze op mijn buik lag weende ze niet, maar ze maakte toch wel wat geluid, dus voor mij was alles ok. Ze had 10 vingertjes en 10 teentjes, dus in mijn ogen volledig goedgekeurd.
De dokter vroeg me hoe we haar gingen noemen: Britt. "En het andere kindje" vroeg ze. Anke. Op dat moment maakte ze me zo gelukkig. Ze gaf me het gevoel dat Anke mocht bestaan, daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor.

Papa ging met de vroedvrouw mee naar ons meisje. Ze deed het al heel goed, maar omdat ik koorts had tijdens de bevalling moest ze toch naar neonatalogie. Britt woog 2kg660 en mat 46 cm. Een kleintje, maar beter dan dat ik ooit had durven dromen. Ze legden haar op mijn buik en ik wist direct dat dit mijn dochter was. Zo alleen kon ze er uitzien, alsof ik instinctief voelde dat ze van mij was. Binnen het half uur na de bevalling had ik al bezoek, mijn ouders waren er nog steeds, maar ook de ouders van Dominik, zijn zus, broer en schoonzus en de peter en tante van Britt waren er al. Dominik nam ze trots mee naar boven om ons klein wondertje te bekijken. Ik heb vooral geslapen na de bevalling. Zelfs onder het naaien en het bevallen van de moederkoek heb ik geslapen. Moet kunnen...

Fiere mama met haar tweede dochtertje, Britt

Britt op neonatalogie en ik met een lege buik...

Toen ik naar boven werd gebracht en nadat ik gewassen was, mocht ik naar Britt gaan kijken. Ik wilde haar dolgraag zien, maar ik was nog te zwak en zakte in elkaar. Maandagmorgen besefte ik pas goed wat er gebeurd was. Ik was bevallen, was 1 kindje kwijt, en mijn ander dochtertje lag bij de prematuren. Ik lag helemaal alleen in mijn kamer. Overal op de gang hoorde ik baby’s wenen, maar bij mij weende er geen baby. Alleen ik weende. Ik had 2 dochtertjes maar zat daar met lege handen.
Een verpleegster kwam me halen om naar Britt te gaan kijken. Toen ik haar in mijn armen kreeg voelde ik me de gelukkigste mens op deze wereld. Daar was ze dan, mijn dochter. Helemaal vol buisjes en infuusjes, maar het was het mooiste kindje ter wereld. Ik heb daar zeker een uur met haar gezeten. En ik heb er elke seconde van genoten. We kregen veel bezoek en Dominik ging dan met iedereen naar zijn dochter kijken. Wij mochten bij haar komen, de anderen moesten naar haar kijken van achter glas. Dan stond hij daar, met Britt in zijn armen. Zo fier was hij op onze kleine schat. We mochten haar ook 1 keer per dag voeden. We konden echt genieten van die momenten met Britt.
Op een bepaalde dag had Dominik Britt vast in zijn linkerarm. Even keek hij naar zijn rechterarm. Toen drong weer door wat er gebeurd was. Daar had Anke moeten liggen.

Het echte afscheid van Anke...

Op 22 juli hebben we Anke begraven.
De teksten en de liedjes voor de begrafenis hadden we allang gekozen. Haar een mooie begrafenis geven was het enige wat we nog voor haar konden doen. Ze ligt begraven op een parkbegraafplaats. Die is dag en nacht open en echt voor iedereen toegankelijk. Er loopt een fiets- en wandelpad doorheen. Ik heb er echt niet het gevoel op een kerkhof te zijn. Daar ligt ons engeltje, op de kinderweide die in de vorm van een hartje is. Ze is nog altijd het laatste kindje in de rij. Ik hoop dat dit nog lang zo mag blijven, want dat wens je niemand toe. We hebben er bewust voor gekozen om het kistje de grond te zien ingaan, ook al doen ze dit eigenlijk niet meer. Toen ze daar beneden lag, op haar laatste rustplaats, heeft iedereen er een roosje op geworpen. Een rode roos, zoals op haar geboortekaartje.

Het geboortekaartje

Anke, mijn vlindertje...

Toen we terug naar de auto gingen, zag ik een wit vlindertje. Ik associeerde het direct met Anke. Sindsdien zie ik elke dag een vlindertje. Vliegend in de lucht, op tv, in een film, op de pamper van Britt, op een t-shirt van iemand in de Colruyt,... Het is zo raar, precies of Anke zo altijd bij me is. Ik heb nu van Dominik een vlindertje gekregen voor in mijn ketting. Zo is ze altijd dicht bij mij.

In een brochuurtje van "Met lege handen" las ik het verhaal van een moeder die schreef dat ze een paraplu boven het graf van haar kindje ging zetten als het regent. Toen ik het las vond ik dat echt heel raar. Maar toen het de eerste keer, na vele weken, regende had ik hetzelfde gevoel. Anke zou nat worden daar beneden. Het klinkt echt idioot, maar je wilt je kindje blijven beschermen. Ik zou ook niet willen dat ze op een kerkhof lag tussen hoge bomen. Misschien zou ze dan schrik krijgen als het waaide en onweerde...

Kruisje bij Anke's grafje

Nu begint het verwerken...

Nu, 2 maanden later heb ik het moeilijker als ooit tevoren. Britt doet het heel goed. Ze is een wolk van een baby. Lacht, begint te spelen en kan je zo vertederend aankijken. Maar nu weet ik precies wat ik mis. Zo had ik er 2 moeten hebben.
Veel mensen zeggen dat ik blij moet zijn dat ik er toch nog 1 heb. Dat vind ik dus helemaal geen troost. Ik ben blij dat ik Britt nog heb, maar ik had me ingesteld op 2 levende dochters. Als iemand's vader sterft zeg je toch ook niet "ach, dat is toch niet zo erg, je hebt je moeder toch nog". Van ouders weet je trouwens dat je die moet afgeven, van je eigen kinderen niet. Je veronderstelt altijd dat die langer leven dan jezelf.
Ok, ik heb Britt nog, maar ik weet precies wat ik mis en ik krijg de kans niet helemaal om het te verwerken. Ik moet er zijn voor Britt. Zij heeft me nodig, ik kan me niet laten gaan. Langs de ene kant is dat natuurlijk goed, maar langs de andere kant is dat verdomde moeilijk. Het doet me pijn dat ik Anke nooit heb mogen kennen. We gaan regelmatig naar haar graf. Dan heb ik het gevoel dat ons gezinnetje weer compleet is. We moeten verder zonder haar, maar in mijn hart blijft ze altijd verder leven.

Onze vrolijke Britt

Gisteren is Britt gedoopt. Voor Anke hebben we ook een kaarsje laten branden. De pastoor schreef voor ons de volgende tekst:

Ook voor Anke willen we een kaarsje aansteken
Omdat ze thuishoort in onze liefde.
Veel te vroeg is haar hartje stilgevallen,
Maar daarom is onze liefde voor haar er niet minder om.
We hebben je een naam gegeven
En zo blijf je voor altijd onze kleinste baby
Als onze dagen wat donker worden,
Laat dan maar stil ook jouw lichtje branden
Als een ster aan de hemel.
Als lach en vreugde ons hart vervullen,
Deel dan met ons mee in de stralen van geluk.
Mag deze kaars teken zijn van je stille aanwezigheid in ons midden
Weet dat we je altijd stil en heel dicht bij ons
In ons hart meedragen...

Zij is voor altijd onze kleinste baby, ons engeltje. En ze hoort bij ons. En dat maakt het juist zo moeilijk. We hebben 2 dochters, maar voor de rest van de wereld hebben we er maar 1. "Anke is dood, spijtig ja, maar het is beter zo hé". Ik HAAT die reacties.

Het hoekje van Anke...

In de living hebben we een hoekje gemaakt, speciaal voor Anke. Hier staat de foto van haar laatste echo, haar beertje, het kadootje van haar peter, het kruisje van op haar kistje, haar doopkaars, haar suikerbonen en geboortekaartje. Hier voel ik de aanwezigheid van ons kleine meisje zeer sterk. Elke keer als ik er langs loop kijk ik er even naar en voel dan een warme gloed door mijn lichaam stromen. Dan weet ik dat Anke dicht bij mij is.

Anke's hoekje

Administratieve zever...

Dominik wilde zijn kinderen gaan erkennen. Dat hebben we dan ook gedaan. Alleen bleek toen dat een dood kind niet erkend kan worden. Begrijpelijk, iedereen kan dan zeggen dat een kind van hem is. Maar voor een eeneiige tweeling vind ik toch dat dat moet kunnen. Dat kan immers maar van 1 vader komen. Het gevolg is nu dat Anke mijn naam draagt en Britt die van Dominik. Van een speciale tweeling gesproken. Ik schrok trouwens van de reactie van de ambtenaar op het stadhuis toen we vertelden dat het een tweeling was, maar dat 1 kindje al gestorven was. Ze vroeg verwonderd of ze dat nu al konden zien dat ze dood was. Ja, dat zien ze al. "En kunnen ze daar dan niks meer aan doen?" vroeg ze. Ik kreeg een klap in mijn gezicht. "Nee, ze kunnen daar niks meer aan doen, dood is dood." zei Dominik. Wat had ze nu eigenlijk gedacht?? Dat ze een spuitje zou krijgen als ze geboren werd en dat ze dan ineens weer wel zou leven??? Dat was echt de belachelijkste en pijnlijkste opmerking die we tot nu toe gehoord hebben.

We moeten door met leven...

Ik heb schrik om me met Britt te binden. Ik weet dat alles heel goed met haar gaat, maar ik heb zo’n schrik dat haar ook iets zal overkomen. Dat ik haar naast Anke ga moeten leggen. Ik durf niet gelukkig te zijn. Ik zou het natuurlijk beter wel doen, want zo ontneem ik mezelf de mooiste tijd van mijn leven. Het zal allemaal nog wel beteren. Ik voel me ook schuldig als ik over Anke begin te praten. Wil de mensen niet weer lastigvallen met mijn gevoelens. Ik zou er uren over kunnen praten, ook al heb ik ze eigenlijk niet echt gekend, ik heb ze wel gevoeld.

Mijn hartewens...

Ik heb nog 1 hartewens. Ik weet dat er van de laseroperatie een video-opname gemaakt is om zo de studie op TTS te verbeteren. Dat is het enige beeld dat ik ooit kan hebben van Anke. Daar leefde ze nog, daar kon ze nog stampen, daar heeft zij afscheid genomen van mij. Ik zou doodgraag deze film eens zien. Ik weet ook wel dat dat waarschijnlijk niet kan. Maar een mens mag blijven dromen he... Dat waren Anke’s laatste beelden. Ik weet ook wel dat ze daarop stierf, maar op die film ging ze van mijn buik, recht naar mijn hart...

Tekst uit de grond van ons hart

Veel te vroeg stierf Anke in mama’s buik
Zij gaf haar leven om haar zusje te redden
Ook al was ze nog zo klein
Haar hart was immens groot
We zijn zo fier op haar
We houden zo veel van haar
Ze heeft voor altijd een plaatsje in ons hart
Onze lieve, kleine meid
Nu waakt ze over ons
Als een sterretje aan de hemel
Overal gaat ze met ons mee
Ze laat ons nooit meer alleen
Het is spijtig dat we haar nooit echt hebben mogen kennen
Haar niet mogen zien opgroeien
Maar ze liet ons een heel speciaal kado achter
Zij gaf haar leven voor Britt

Uiteengespatte droom

De blijde verwachting van twee liefdesvruchten
Het mooiste geschenk op aarde gebracht
Hun namen: Anke en Britt
Vreugde en blijdschap om twee schattige baby’tjes
En dan wordt Anke ons plots ontnomen
Onze gevoelens worden verdraaid
Van geluk naar verdriet en onrechtvaardigheid
Waarom???
De vraag die in ieders hoofd gonst
Onwetendheid maakt zich meester van ons
En toch rest er nog hoop...
Want weet: als Britt eenmaal opgegroeid is
Zal Anke door haar weerspiegeld worden
Zo zal niemand ooit vergeten wie Anke was
Britt is het antwoord
Anke, jij leeft verder in ons hart
We zullen altijd aan jou blijven denken