KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Ashley Maria van Domburg

* 22 oktober 1992 †

Ans Kloek & Jeffrey van Domburg

Voor ons meisje

Wesley 1991: een bijna probleemloze zwangerschap. Ik kreeg met 7 maanden zwangerschapvergiftiging maar alles is goedgekomen. Hij werd geboren met 39 weken dus heel netjes.

Ashley 1992: de zwangerschap ging op zich heel erg goed, was veel moe maar dat hoorde erbij. Totdat ik steeds urine ging verliezen. Volgens de doktoren was dat normaal, maar ik vertrouwde het al helemaal niet. Toen ik 28 weken was, kreeg ik hele harde buiken en volgens mij waren dat weeën. Dat kon niet werd er gezegd, dat was immers veel te vroeg. Nou de gynaecoloog is toch maar even gekomen en ik moest maar ter observatie naar het ziekenhuis, daar vertikte de andere gyn. om te komen want ik kon nog niet bevallen. De zuster vraagt "Heeft U bloedverlies?" Ik zei: "nee". Ik had het nog niet gezegd of ik verloor bloed. Met spoed naar het A.M.C. gebracht en ik kreeg prikken om de longetjes te laten rijpen, de volgende morgen zouden ze verder kijken.
Ik heb ze gezegd dat ik niet zo lang wilde wachten, maar zij hebben het voor het zeggen hè. Er liep in de nacht een zuster om mijn hart en dat van Ashley te controleren. De volgende morgen meldde ze dat ze een fout had gemaakt: ze dacht dat ze het hartje van de baby hoorde maar het was mijn hart. Het was te laat. Waarom duurde het ingrijpen zo lang?

Ik moest op een natuurlijke manier bevallen en kreeg wel heel veel verdoving. In de avond hadden ze nog bloed geprikt en ik riep dat ik ging bevallen maar de zuster liep gewoon weg. Ik heb het dus alleen met Jef moeten doen.

Later zegt de zuster: "U had gelijk!" Ik kon dat mens wel. Zoveel fouten en je nog niet geloven. Ons engeltje was heel mooi. Gaaf, alles erop en eraan. Later werd me verteld dat de placenta had losgelaten. "Was niks meer aan te doen" zeiden ze nog ook. Ik was zo boos dat ik zelfs niks meer kon zeggen en er moest meteen van alles geregeld worden. Nou dat hebben ze dan nog wel voor me gedaan.

Charnella 1995: Ik durfde geen zwangerschap meer aan en had al het vertrouwen in de hulpverlening verloren. Deze zwangerschap ging perfect maar heel angstig. Elk pijntje dat ik voelde: Hup naar het ziekenhuis. Inmiddels de 28 weken voorbij en de angst werd iets minder maar toch?
Ik kreeg met 36 weken weer weeën en dacht: "Nu gaat het gebeuren, dit gaat mis". Meteen naar het A.M.C. gereden en werd meteen geholpen. Weer een placentaloslating. Ik was helemaal onder narcose en Jef mocht er niet bij. Toen is Charnella met spoed gehaald en ze huilde niet. Jef schrok zich rot, uiteindelijk heeft ze het met pijn en moeite gered, ook omdat het ziekenhuis me nu wel serieus nam.

Quincy 1995: Quincy is gehaald met 34 weken en deed het perfect maar hoe blij ik ook was, bij mij rees de vraag: "Hoe kan dit bij mij gebeuren? Alleen met meisjes of is dit alleen een waanidee?" Ik weet het niet. Ik krijg daar ook gewoon geen antwoord op.
Of de vraag: "Waarom hebben ze het met Ashley niet kunnen zien, ze hebben toch een echo gemaakt? Waarom hebben ze haar dan niet gehaald?" Zoveel vragen, want hadden ze dat wel gedaan, dan was ze nu hier bij me geweest! En dat alleen maar omdat je vertrouwen moet hebben in de hulpverlening? Ja me hoela! Dat vertrouwen is dus flink beschadigd.

Ik ben blij dat ik dit nu met jullie gedeeld heb.

veel liefs
Ans
mamma van Ashley*

Ons meisje