KievitsbloemKievitsbloemKievitsbloem

Daphne

* 24 januari 2002 - 18 april 2002 †

Nathalie

Ons dolfijntje

Op woensdag 23 januari 2002 om 15.16 uur is Daphne in een stuitbevalling geboren in het Maaslandziekenhuis te Sittard. Ze had problemen met zelf ademen, omdat ik een pijnstillerspuit had gehad en waarschijnlijk heeft ze deze ook binnen gekregen. De kinderartsen hebben haar beademd en een seconde bij mij op de buik gelegd. Na verdere onderzoeken hoorden ze bij Daphne een ruisje op het hart. Ze is, nadat ze een seconde bij mij op de buik had gelegen, direct in de couveuse naar de couveuseafdeling gebracht. Daphne heeft twee dagen op de couveuseafdeling gelegen voor controle. Ze dronk goed, schreeuwde goed, dus mocht ze op vrijdag naar de afdeling waar ik ook lag. Toen ik hoorde van het ruisje op het hart, werd mij verteld dat dit wel zou wegtrekken en dat we ons niet ongerust moesten maken.
Zaterdagmorgen zijn we naar huis gekomen, waar haar grote broer Chris en oma en opa (die ook bij de bevalling aanwezig waren) op ons zaten te wachten. We hadden dezelfde kraamhulp na de bevalling van Chris ook bij Daphne. Dat was heel fijn, Chris kon het goed met haar vinden en ik kreeg toch genoeg rust.

Daphne 5 dagen oud Grote broer Chris aan het knuffelen met Daphne

Na 10 dagen moesten we met Daphne op contrôle bij de kinderartsen komen. Ze was goed aangekomen, sliep 's nachts door, dronk haar flessen redelijk leeg en was altijd wel aanwezig en bezig met haar broer. Alleen de kinderartsen hoorden nog altijd het ruisje op haar hart, waardoor ik gevraagd heb voor een second opinion in het Radboutziekenhuis te Nijmegen, bij dokter de Knecht. We hebben een nieuw onderzoek gekregen en hier werd ondekt dat een hartklep bij Daphne niet helemaal open ging. Ze had nergens last van, volgens de artsen was het een mooie roze gezonde baby. Bij de echo bleef Daphne niet stil liggen en werd besloten een paar weken erna een nieuwe echo te maken, maar alleen werd Daphne toen in een (roesje) slaapje gemaakt. Maar hier kwam ook weer uit dat er een hartklep niet goed openging.
Na een week of twee kregen we een telefoontje van dokter de Knecht, met het bericht dat ze Daphne wilden catheteriseren. Het was geen risico-operatie werd ons verteld, dus we hoefden ons geen zorgen te maken.

Op zaterdag 23 maart 2002 hebben we Daphne met al onze familieleden laten dopen in de Pater Karel kapel in ons dorp te Munstergeleen. Niet wetend dat we een maand later afscheid moesten nemen van onze meid.

Doopfoto

Op maandagavond 16 april heb ik samen met Daphne haar grote broer Chris naar opa en oma gebracht, hij zou blijven slapen. Omdat wij dinsdag 17 april, papa, Daphne en ik, naar Nijmegen moesten voor vooronderzoeken voor de operatie. Er werd bloed afgenomen van Daphne en mij, ze werd gewogen en kreeg haar bedje aangewezen. Voor mij werd een kamer in het Radbouthotel geregeld en papa zou 's avonds weer naar huis gaan en de dag van de operatie gaan werken. Want er waren geen risico's bij deze operatie. De arts en de anesthesist kwamen ons uitleggen hoe de catheterisatie zou gaan en hoe laat ze op de lijst stond voor de ingreep.
Papa heeft haar 's avonds nog de fles gegeven en mama heeft haar nog in badje gedaan. Papa heeft nog met haar geknuffeld en wat verteld en is toen naar huis gereden. De nachtfles ben ik haar nog gaan geven, ik ben nog met haar op de arm in slaap gevallen en toen een verpleegster kwam kijken hoe het met ons ging, ben ik wakker geworden. Ik ben toen terug naar mijn hotelkamer gegaan en heb nog een paar uurtjes geslapen.

Laatste badje voor de operatie

Woensdag 17 april was ik om 7 uur 's morgens bij Daphne op de kamer om haar nog lekker te wassen voor de operatie. Ik heb met haar de foto van Chris en haar samen nog bekeken, geknuffeld, gewandeld en verteld over alles en nog wat. Ze heeft nog met haar lievelingsknuffel "Bizzie de bij" en met haar muziekdoosje gespeeld, voordat we naar beneden moesten naar de OK. De verpleegster van Daphne is ons om 9.30 uur komen halen en toen zijn we met zijn drieën naar beneden gegaan. Voordat ze de OK op ging, moest er nog een foto gemaakt worden van Daphne. Voor de foto werd ze in een soort dwangbuis gestopt. Op de OK aangekomen heb ik haar beloofd als ze terug op de afdeling zou zijn dat ik een knuffelbeer voor haar zou hebben. Ik heb haar voor het laatst die dag gekust en geknuffeld en toen ging ze de OK op.

Er was ons verteld dat Daphne rond 12.00 uur weer terug op de afdeling zou zijn. Om 12.15 uur kwamen dokter van Oordt en de verpleegster van Daphne mij van de kamer afhalen, waar ik op Daphne zat te wachten. Ik werd naar een ander kamertje gebracht en daar werd mij verteld dat de catheterisatie niet was uitgevoerd, omdat er meer aan de hand was dan ze verwacht hadden. Daphne bleek een vernauwing in de aorta te hebben, en ook in de kransslagader en in de longslagader, maar met de hartklep was niets aan de hand, de vernauwing zat direct achter de hartklep. Daphne bleek onder de catheterisatie een aantal hartinfarcten te hebben gehad en moest gereanimeerd worden. Er werd besloten voor met spoed een openhartoperatie uit te voeren, maar ik moest er rekening mee te houden dat Daphne de operatie niet zou overleven. Richard werd gebeld door dokter van Oordt en op de hoogte gebracht. Hij is direct van het werk naar huis gegaan. Ik heb mijn moeder gebeld en haar gezegd dat ze moest bidden voor Daphne. Zij heeft mijn vader gebeld dat hij naar huis moest komen en ze is met Richard naar Nijmegen gekomen. Mijn vader is thuisgebleven met Chris, want die lag in bed te slapen. Ik heb de rest van de familie gebeld dat het niet goed ging met Daphne en wat ze gingen doen met haar. Dokter van Oordt is de operatie gaan regelen en de verpleegster van Daphne is bij mij gebleven toen ik iedereen gebeld heb. Er werd ook een psycholoog ingeschakeld, omdat ik helemaal alleen was.

Toen Richard en mijn moeder in het ziekenhuis aankwamen, zijn we met de verpleegster van Daphne en haar spulletjes naar de IC-afdeling gegaan. Omdat Daphne na de operatie op de IC kwam te liggen. We kregen op de IC alle informatie en uitleg van wat er na de operatie met Daphne ging gebeuren.
Mijn vader en Chris zijn 's avonds nog naar Nijmegen gekomen, omdat ik hun graag bij me had in deze moeilijke periode. Mijn tante (de tweelingzus van mijn moeder) heeft alles klaargemaakt zodat mijn moeder en Chris bij hun in huis konden blijven slapen konden blijven slapen. Richard en ik hebben om 18.30 uur nog een gesprek gehad met een dokter die bij de operatie van Daphne aanwezig was. Hij vertelde ons dat het een moeilijke ingreep was en niet bepaald zonder risico's, maar ze zouden doen wat in hun macht stond. Hij vertelde ons ook dat de hartspier een tijd zonder bloed had gezeten en dat ze zich daar veel zorgen om maakten. Mijn vader is rond 19.30 uur naar huis gereden om voor ons extra kleren te gaan halen en mijn tante is mijn moeder en zoontje Chris komen halen om bij hun thuis op te vangen.

De verpleegster van Daphne had voor Richard en mij een kamer in het Ronald MCDonaldhuis geregeld, waar we onze spullen heen hebben gebracht. De ouders van Richard zijn om 22.00 uur in het ziekenhuis aangekomen om ons bij te staan, maar toen waren ze nog altijd met Daphne op de OK bezig. Om 23.00 uur kwam een dokter ons vertellen dat ze op een hartapparaat zaten te wachten dat uit een ziekenhuis in Aken moest komen. Toen de ouders van Richard naar huis zijn gegaan, zijn wij naar onze kamer in het Ronald MCDonaldhuis gegaan. De verpleegsters van de IC zouden ons bellen als Daphne op de afdeling was.

Om 02.00 uur ging de telefoon met de mededeling dat Daphne op de afdeling was en dat we mochten komen. Richard is alleen gegaan, omdat ik niet meer durfde en bang was voor het beeld hoe Daphne daar zou liggen. Daphne lag vol met slangetjes en buizen, het was vreselijk. De hoop dat Daphne het zou zelf redden was 50%, want ze moest zelf gaan ademen en dat wilde ze toen nog niet. Richard was om 04.15 uur terug op de kamer, maar er was niet veel verteld.

Daphne op de IC na de operatie

Ik ben op 18 april om 7.00 uur naar het ziekenhuis gegaan, om te kijken hoe het met haar ging. Er stonden twee dokters bij haar bedje. Toen ik deze vroeg hoe het met haar ging werd er gezwegen. Op mijn vraag of het nog altijd 50% kans was om het te overleven, werd mij meegedeeld dat de kans nu al veel minder was geworden. Ze wilde nog altijd niet zelf ademen en dat had ze al lang moeten hebben gedaan, om te overleven. Om 9.00 uur werd mij gevraagd om Richard te bellen en te vragen of hij wilden komen. Om 9.30 uur werd ons verteld dat er een hersenfoto was gemaakt en dat deze er niet goed uitzag. We moesten er rekening mee houden dat Daphne deze dag niet zou redden. We mochten de familie bellen en vragen of zij nog afscheid wilden nemen van Daphne. Toen iedereen was gebeld, kwamen mijn ouders en zoontje Chris en mijn oom en tante met een neefje binnen. We hebben hun toen het slechte nieuws verteld. De peetouders van Daphne, de ouders van Richard en de broer van Richard met zijn vrouw en mijn ouders en Chris hebben afscheid genomen van Daphne. Het was niet meer de Daphne die ze kenden. Daphne was opgezwollen door de medicijnen en de bloedtransfusies. Om 14.00 uur hebben Richard en ik samen met mijn vader en de ouders van Richard een laatste gesprek met de doktoren gehad. Deze vertelden ons dat de hersenen van Daphne al aan het afsterven waren en dat de hersenfunctie met het uur minder werd. Daphne reageerde niet op het hartapperaat, wilde niet zelf ademen en het had geen zin meer voor Daphne om haar nog langer aan de slangen en buizen te laten liggen. Richard en ik hebben de rest van de familie die in een apart kamertje zat te wachten, verteld dat we Daphne van de apparaten zouden afhalen. Om 15.05 uur hebben we de stekkers van de apparaten waar Daphne aan lag er uitgetrokken. Daphne is in mijn armen gestorven, samen met haar papa naast me. Hoe moeilijk het ook was, ze heeft gevochten voor haar kleine leventje, maar ze mocht niet bij ons blijven. Chris heeft haar niet gezien toen ze aan de apparaten lag.

Daphne is in onze armen gestorven

De verpleegster van de IC heeft nog een hand- en voetafdrukje gemaakt en een lokje van haar haartjes afgeknipt. Zij heeft ook foto's voor ons gemaakt, toen we met Daphne in onze armen zaten. Ze hebben ons een hele tijd alleen gelaten met Daphne. Ik kon Daphne niet wassen en aankleden, dus heeft de verpleegster dat voor ons gedaan. Nadat alles was geregeld met het ziekenhuis, zijn we onze kleren gaan halen en zijn we naar huis gereden.

Ze hebben bij Daphne op vrijdag 19 april alle slangen en buizen er uitgehaald. Er is ook nog obductie op haar uitgevoerd, zodat we precies wisten waar het mis was gegaan. De begrafenisondernemer is 's morgens alles komen regelen voor de crematie. Ik heb samen met mijn moeder de kleren uitgezocht die Daphne aan zou krijgen. We hebben de tekst voor de rouwkaarten en gedenkprintjes zelf gemaakt en de begrafenisondernemer heeft dit allemaal voor ons uitgewerkt. Daphne is vrijdagmiddag opgehaald en naar het opbaarcentrum gebracht. Mijn vader heeft alle enveloppen geschreven en mijn moeder en ik hebben de rouwkaarten in de enveloppen gedaan. Om 16.30 uur zijn alle enveloppen op de brievenbus gegaan. Er moest nog muziek uitgezocht worden en de telefoon stond ook niet stil. De familie kwam in en uit gelopen en zelf leefde ik in een roes.

Zaterdag 20 april konden we naar Daphne gaan kijken. Richard en ik zijn eerst alleen gaan kijken, voordat Chris mee naar binnen is gegaan. Ze lag daar zo mooi in haar witte kistje met een knuffel en haar gouden armbandje om, dat ze van haar peetoom en zijn vrouw had gekregen. Chris is ons achterna gelopen en wou Daphne uit haar kistje halen, heeft haar kusjes gegeven, geknuffeld en geaaid. Hij wou Daphne mee naar huis nemen. Mijn opa en oma hadden een wit rozen hart laten maken voor haar. Wat waren ze trots op haar, nu waren we met 5 generaties. Daphne, ikke, mijn moeder, mijn oma en de oma van mijn moeder.

De zondag en de maandag die volgden waren heel moeilijk. De mensen in het dorp wisten het al en we kregen kaarten van mensen die we zelfs niet kenden.

Dinsdag 23 april om 10.30 uur hebben we afscheid genomen van onze kleine meid. Onze familie was erbij, maar ook onze vrienden. De buurtvereniging van ons dorp, collega's van Richard, mijn baas, collega's van mijn vaders werk (politie Sittard) en mensen waar we niet meer aan gedacht hadden. We hadden op 100 mensen gerekend, maar het waren er 130 geworden. Mijn neefjes en nichtje hebben nog allemaal een bloem neergelegd. We hebben de genodigden als eerste afscheid laten nemen van Daphne. Chris, Richard en ik hebben als laatste afscheid genomen van onze Daphne. We hebben nog alle drie een witte roos op het kistje gelegd en haar gedag gekust.

Samen met Chris afscheid nemen van Daphne

Een vriend van ons heeft voor ons de crematie op videocamera opgenomen en foto's gemaakt.

De koffietafel hebben we met onze familie en beste vrienden gehouden. We zijn nog met onze familie naar huis gegaan waar een brievenbus vol kaarten op ons lag te wachten.

Toen iedereen weg was, hebben we de enveloppen geopend en de donaties i.p.v. bloemen bij elkaar gedaan en aan het Ronald MCDonald geschonken. Zij stonden voor ons klaar in moeilijke tijden, dus hebben wij wat terug gedaan.

Chris en Daphne sliepen op een kamer, dus 's avonds heeft Richard de babykamer moeten afbreken, omdat Chris niet meer op de kamer wilde slapen. We hebben de dag erna een nieuwe slaapkamer voor Chris gekocht. De kleren van Daphne hangen nog steeds in de kleerkast, alleen de box en de andere spullen hebben we opgeruimd.

Uit de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek (Daphne is geboren met hartafwijking) is gekomen dat bij een volgende zwangerschap 50% kans op herhaling is. Nu zijn we met chromosomen- en genenonderzoeken bezig, want als Chris ooit aan kinderen wil beginnen met zijn vrouw kan hem hetzelfde overkomen als wat nu ons is overkomen.

Slaap zacht ons kleine dolfijntje,
mama, papa en Chris

Het verdriet en gemis blijft iedere dag.
Ik ben mijn kleine dolfijn kwijt,
Richard zijn kleine meid
en Chris zijn zusje.

Ik weet ze is en blijft altijd bij ons gezin horen.
We zullen altijd van haar blijven houden.
Ze heeft het nu goed en kijkt op ons neer.

Dag Lieverd.