Kylian
* 12 december 1999 †
Mail naar Michael en Diana
Het verhaal over onze kanjer
April 1999 ondekten we dat ik weer zwanger was; direct na de miskraam in februari. Oh, wat waren we blij maar ook wel bang dat het weer mis zou gaan. Gelukkig mochten we met 10 weken een echo laten maken en zagen we een mooi kloppend hartje. Super gelukkig waren we toen. De zwangerschap verliep goed tot ik 24 weken was en ze er tijdens een echo achter kwamen dat het kindje iets te klein was. Ik kreeg vanaf toen volledige rust. Die heb ik goed genomen maar ondanks dat kreeg ik rond de 35 weken toch veel last van hoofdpijn, duizeligheid en een bandgevoel en een bloeddruk die te hoog was. Dus werden we doorgestuurd naar de gynaecoloog. In het ziekenhuis werd een echo gemaakt en een ctg en toen werd besloten dat ik nog even naar huis mocht als ik me maar rustig hield. Vrijdag's moesten we terugkomen. Omdat alle klachten toen nog niet minder waren, werd ik opgenomen. Na een kleine week waren de klachten gelukkig wat minder en mocht ik naar huis, op voorwaarde dat ik rust zou nemen. Naruurlijk deed ik dat en gelukkig bleef toen alles stabiel. Omdat de bevalling niet vanzelf kwam, werd ik op vrijdag 10 december opgenomen om de bevalling in te leiden. Na 2 keer gel begonnen 's avonds de weeën. Rond 21.00 uur braken de vliezen en al die tijd deed ons moppie het goed. Rond een uur of 2 's nachts waren de weeën zo heftig dat ik naar de verloskamers mocht. Daar kreeg kreeg Kylian een electrode op zijn hoofdje om zijn hartslag te registreren. Na flink wat uren weeën bleef ik op ongeveer 7 cm ontsluiting steken dus besloten ze tot een keizersnede. Om te kijken of het met spoed moest, gingen ze het ctg er nog eens bij halen en toen bleek dat de hartslag erg vlak was. Gelijk aan die van mij.
Toen kreeg ik al een vreemd gevoel, wist het eigenlijk al, we waren ons moppie kwijt. Er werd een echo-apparaat bij gehaald en nog een en nog een en alle apparaten bevestigden wat ik al wist: onze kanjer was dood. Wat voelden we ons leeg en raar. 10 minuten daarvoor was er niets aan de hand en nu was onze droom in duigen gevallen.
Na heel even rust kwam de gynaecologe terug en hebben we het verdere verloop van de bevalling besproken. Ze wilde toch dat ik normaal zou gaan bevallen omdat ik anders een litteken had voor niets, maar ik zou wel pijnstilling krijgen. Na 3 keer prikken sloeg de ruggenprik eindelijk aan. En veel lange uren daarna werd onze kanjer geboren. Helemaal perfect, alleen doodstil. Hij was zo mooi, zo gaaf, alleen huilde hij niet.
We waren gelijk zo trots op ons mannetje. Na heerlijk met hem te hebben geknuffeld hebben ze nog een aantal onderzoekjes gedaan. Daarna is hij gewassen; de zuster deed dit zo mooi. Ze praatte tegen hem alsof hij nog leefde en gaf ons het gevoel dat ons mannetje zo veel waard was. Daarna zijn nog vele foto's gemaakt en na nog even knuffelen hebben ze hem mee genomen en zijn wij naar onze kamer gegaan. Na een paar uur slapen drong de realiteit nog meer door. We hadden blij moeten zijn, kraamvisite moeten ontvangen in plaats van droevige mensen. Gelukkig mocht ik snel naar huis.
Maandag kwam de begrafenisonderneemster en hebben we alles voor de begrafenis geregeld. Het voelde zo oneerlijk. De dagen erna hebben we Kylian iedere dag nog kunnen zien: Ons mooie mannetje. We hebben uitgebreid afscheid van hem kunnen nemen. En vrijdag was dan de begrafenis. Het regende heel hard, net of Kylian mee huilde. Het was een mooi, eenvoudig afscheid. Het laatste wat we voor onze kanjer konden doen.
Dit gedicht hebben wij voor laten lezen op de begrafenis:
Lieve Kylian,
Uit al onze dromen
ben jij voortgekomen
Onze allerliefste Kylian
Onze lieve kleine man
Jij bent zo prachtig
Je vuistjes zo krachtig
Jij bent zo rustig en lief
Onze kleine hartedief
Jij gaat nu toch ergens heen
en daar ben je niet alleen
denken aan jou geeft kracht
Lieve Kylian, rust zacht
Na het afscheid nemen heeft iedereen een blauwe ballon opgelaten. Zo'n mooi gezicht al die ballonnen die wegvlogen. Een ervan bleef hangen in de boom en heeft daar nog weken gehangen. Ons mannetje wilde blijkbaar nog niet helemaal weg.
De volgende tekst hebben we op het kaartje van Kylian gezet:
Jij zal nooit kruipen
Jij zal nooit lopen
Jij zal nooit praten
Jij zal nooit hopen
Jij zult alleen maar slapen
Slaap lekker, lieve Kylian
Kylian is tijdens de geboorte overleden.
Onze enige troost is, dat Kylian nu bij zijn opa is.
Kaartje voor Kylian
Het volgende gedicht heeft Michael vrij snel na het overlijden van Kylian geschreven:
Een leegte vol niets.
Uit het leven gegrepen
Door een onbegrijpelijk iets
Uit ons leven onttrokken
Door een leegte vol niets.
Onze Kylian
 Lees mijn gastenboek |
U bent bezoeker |
 Schrijf in mijn gastenboek |